Update

Inderdaad, ik ben al maanden van plan m’n belofte na te komen en updates te schrijven voor m’n blog. Laten we zeggen dat de donkere maanden die komen tijd en rust genoeg zullen bieden om er eens echt voor te gaan zitten. Voor nu hou ik het even bij: het gaat stukken beter, ik ben weer aan het werk, ik maak plannen voor de toekomst en neem het er als het even kan ook lekker van qua ‘sport en ontspanning’. Tot gauw!

Uit het ritme

Het leven, dat is wat er gebeurt terwijl je heel andere dingen van plan was. Dat zeiden heel verstandige mensen eerder, en ik ervoer het de afgelopen tijd aan den lijve. Terwijl ik na de drukke festivalzomer weer in m’n gebruikelijke ritme van bladen maken, brochures schrijven en fotoseries schieten begon te komen, wilde mijn lijf iets heel anders. Ik draaide het ziekenhuis in met een scala aan onprettige diagnoses.
Inmiddels ben ik alweer even thuis, de afgrond uit klauterend met af en toe een terugvalletje. Voorlopig werk ik niet en krijgt mijn herstel expliciete voorrang tot, schatten we nu, eind maart. Ook het bijwerken van mijn blog laat even op zich wachten. Dus niet om het drukdrukdruk, maar om heel andere redenen vraag ik jullie, lieve lezers, om even geduld a.u.b. Er valt nog van alles te vertellen over de periode tot half september, en ook sinds die tijd staat de wereld niet helemaal stil. Tot gauw!

Recensies Boulevard op Theaterkrant

We gingen voor de lol naar Theaterfestival Boulevard in Den Bosch. Tot er een uitnodiging binnenkwam om voor Theaterkrant naar dat fijne festival te gaan. Dus deden we FC Bergman omdat we het per se wilden zien – en daar kregen we geen spijt van, de beste voorstelling die ik zag in tijden! – en gingen we daarnaast naar Suikerspin van Laika en tentjestheater op de Bossche Parade voor recensies op ‘s lands enige professionele theatersite.
Ze zijn inmiddels online verschenen, hierbij de eerste alinea’s. Lees verder op Theatrerkrant.nl als je nieuwsgierig bent geworden.

Familiegeheimen uit een kermistent

Laika-Suikerspin, ©foto: Rene den Engelsman

Laika-Suikerspin, ©foto: Rene den Engelsman


De mallemolen van het leven draait al een tijdje niet meer de goede kant op voor kermisklant Arthur. Toch kan hij het niet over zijn hart verkrijgen van zijn aftandse attractie af te stappen, het is nu eenmaal zijn wereld en daarbuiten kent hij niks. Bovendien is die molen eigenhandig gebouwd door zijn vader, zoon van een legendarische kermisbaas. Tenminste, legendarisch in Arthurs ogen, want langzaam maar zeker komen de familiegeheimen boven tafel en blijkt opa net zo’n schuinsmarcheerder en sjoemelaar te zijn geweest als hij zelf is.

Lees verder op Theaterkrant.

Tentjestheater Boulevard

Blues in Boxes II - De zon schijnt niet in uw tv ©foto: Rene den Engelsman

Blues in Boxes II – De zon schijnt niet in uw tv ©foto: Rene den Engelsman

Verschillende voorstellingen achter elkaar zien is op Theaterfestival Boulevard niet zo makkelijk, de meeste overlappen elkaar. Maar gelukkig zijn er altijd nog de tentjes aan de rand van festivalplein de Parade, met meer dan voldoende kwaliteit om een mooi programma samen te stellen. Soms ontdek je een thema, zoals in de tentjesroute ‘Relaties’.

Lees verder op Theaterkrant.

De ‘kimonokeizer’ exposeert

Z’n vriendin noemt hem liefkozend de kimonokeizer. Wij noemen hem wel Pa Pinkelman, onze ouwe, pa. Hij heeft sinds hij internet heeft een indrukwekkende verzameling ‘Japanse jurken’ en eetstokjes verzameld; met de sakecups die hij al had de moeite waard om gezien te worden. Museum Klok & Peel Asten, voorheen Klokkenmuseum, nog verder voorheen Beiaardmuseum had Japanse dagen en nodigde Saris sr. uit om z’n spulletjes uit te stallen en op te hangen in de grote gang die toegang geeft tot de andere exposities in het museum. Trots speelde hij gastheer en gaf hij iedereen die het maar enigszins wilde horen uitleg bij zijn collectie. Wij eren Hashi Saris met een bescheiden galerijtje alhier.

Uitsluiten of insluiten?

Hakaworskhop tijdens Festival 5D, juli 2013, NDSM-terrein Amsterdam.

Hakaworskhop tijdens Festival 5D, juli 2013, NDSM-terrein Amsterdam.

In de kranten verschenen berichten over verstandelijk beperkte mensen die overlast veroorzaken in woonwijken. Een arts uit Amsterdam schreef een ingezonden stuk in De Volkskrant waarin ze betoogde dat integratie van deze mensen onzin is. Het is immers niet OSM, ofwel: ons soort mensen, ze zijn wezenlijk anders dan ‘wij’, stelt zij. Ze moeten vooral lekker bij elkaar gaan zitten, maar niet tussen ‘ons’. Haar ‘ons’ is duidelijk het mijne niet.

Als klein meisje had ik een grote vriend. Hij heette Hans, was ruimschoots volwassen en zowat twee meter lang. Hij was een mongool, dat mocht je toen nog zeggen. En ik zeker: ik was zes jaar en bedoelde er natuurlijk geen kwaad mee. Sterker, ik was dol op die vriendelijke reus die net zo onbevooroordeeld naar de wereld kon kijken als ik. Hij gaf er helemaal niks om dat ik wratjes had op m’n beide handen en dat ik altijd het hoogste woord voerde. Dat hoorde bij mij, en hij vond mij leuk, dus ook die gekke tekortkomingen.
We gingen verhuizen. Ik was bijna acht jaar en moest wennen in een nieuwe straat, niet heel ver van het oude huis maar wel een grote weg over en tja, dat mocht ik niet alleen. Hans kon ik dus minder vaak zien. Goddank woonde in onze nieuwe straat weer een mongool, Gerianne. Ze was net iets ouder dan ik, maar in denken en doen jonger. Ze was een nakomertje en was strontverwend. Ze snoepte te veel en kon ontzettend lastig zijn voor de mensen om zich heen. Maar ze was dol op mij en ik op haar. Net als Hans oordeelde zij niet, zij was.
Dat was ontzettend fijn voor een meisje dat, zo besef ik nu, een beetje moeite had met al die leeftijdsgenoten die langzaam maar zeker alles in een perspectief van jij versus ik gingen zien, die groepsgedrag gingen vertonen, die de kindertijd definitief achter zich lieten. In Sinterklaas geloofde ik ook niet meer, in sprookjes evenmin, maar in andere mensen, dat zeker nog wel. Vertrouwen was de basis; wantrouwen kon altijd nog, als je keihard werd belazerd of zo. En dat deelden Gerianne en ik, zo slim was ze dan weer wel.
Later had ik andere vrienden. Vaak met, zoals de boze buitenwereld dat noemt, een vlekje. Al die etiketten van nu waren er nog niet, maar mensen die ‘anders’ waren, waren er altijd al. En juist die leek ik in mijn vriendenkring op te nemen, zelfs al vonden andere mensen om me heen dat stom. Mijn soort mensen was altijd extreem uiteenlopend. De enige wezenlijke overeenkomst tussen allemaal was dat ze de mens tegenover hem of haar inclusief al z’n gekkigheden als gelijkwaardig zagen. Niet uit strategie, maar uit ingebakken noodzaak.
Volgens de normen en officiële terminologie heb ik zelf geen etiket, geen vlekje. Ik ben een ietsje te zware, maar best leuke vrouw om te zien met een licht bovengemiddelde intelligentie en normaal werk. Ik heb wel ergens last van: van al die gewone mensen om me heen. Van die mensen die hun oordeel over anderen altijd klaar hebben. Die het niet kunnen hebben als iemand een beetje anders is dan anderen. Mensen die uitsluiten in plaats van insluiten omdat ze niet verder kunnen of willen kijken dan hun neus lang is.
Nee, doe mij maar liever mijn soort OSM. In alle kleuren en maten en met alle mogelijke eigenaardigheden, maar wel met het vermogen anderen te zien zoals ze zijn, dwars door hun afwijkingen en tekortkomingen heen. Daar wordt mijn wereld echt een stukje mooier van.

NB Ik schreef deze column voor De Nieuwe Pers maar vond ‘m bij nader inzien toch geschikter voor op m’n eigen blog.

Zomergasten van het Woud Ensemble

Wij hebben zo onze vaste zomergasten: gezelschappen die tijdens de ‘warmere’ maanden op buitenlocatie spelen en waarvoor de voorstellingsfoto’s maken. Een van de eerste was ‘t Woud Ensemble, dat we tegenkwamen op Oerol toen ze RIJK speelden, onder regie van Ira Judkovskaja. De jaren erna hebben wij steeds de scènefoto’s van hun voorstellingen gemaakt, in eerste instantie op Oerol en de laatste jaren op landgoed De Kleine Noordijk in Twello.
Dit jaar hebben ze weer een zomervoorstelling, die vanavond in première gaat in de Hermitage in Amsterdam. Wij schoten de foto’s vorige week in Twello. Een ietsje andere shoot dan de vorige edities. Bart Klever (De Beer) en Ad van Kempen (RIJK, De Beer e.a.) zijn best geziene acteurs, meestal zijn het kleinere sterren die de voorstellingen van ‘t Woud Ensemble bevolken, soms zelfs stagiairs. Maar dit keer is er een sterrencast, met naast Ad van Kempen ook Marian Mudder en Johnny Kraaijkamp jr. Beiden hebben geen tot weinig ervaring met ‘buiten spelen’, maar vonden het project interessant genoeg om ja te zeggen.
Het stuk dat ze spelen is een bewerking van Zomergasten van Gorki, normaal gesproken een grote cast van om en nabij het dozijn en nu dus een trio. Nog te zien tot en met september op verschillende locaties in het land.

Rafelrandje aan het IJsselmeer – DNP-column

Als investeerder in De Nieuwe Pers had ik al even het recht een aantal artikelen aan te leveren die de redactie plaatst als ze tijd heeft. Kwam er niet van iets te schrijven, maar vorige week dacht ik: toch zonde om voorbij te laten gaan. Dus besloot ik af en toe fotocolumns te gaan maken. Ons dagje Friesland leverde een onderwerp op, het vervallende badpaviljoen in Hindeloopen. De redactie had rap (komkommer)tijd, dus hij werd meteen geplaatst.

© Saris & den Engelsman


100 jaar oud is het, op de kop af, het badpaviljoen Hindeloopen aan de Friese kant van het IJsselmeer. Op het eerste oog ziet het art deco-gebouwtje er stralend uit. Maar wie iets  beter kijkt, krijgt snel in de gaten dat de zon, de knetterende blauwe lucht en het frisgroene gras hem moeten hebben verblind. Het paviljoen, ooit het stralende middelpunt van mondaine feesten en partijen, staat al jaren leeg en lijdt daar ontzettend onder. Planken voor de ramen, prikkeldraad op de rand van het terras, een niet mis te verstaan ‘verboden toegang’ op de trap onder aan de dijk, afbrokkelend beton in alle vier de buitenmuren. De Vlaamse fotograaf Stephan Vanfleteren moet het over het hoofd hebben gezien toen hij enkele jaren geleden door Friesland trok op zoek naar rafelrandjes en na zijn trektocht tot zijn grote teleurstelling bekende die niet te hebben kunnen vinden.

De eigenaar van het pand-met-de-torentjes ligt al een tijdje in de clinch met verschillende overheden over de hoognodige opknapbeurt, de kosten die daarmee gepaard gaan en de subsidies die daarbij moeten helpen, vooralsnog zonder tevredenstellende uitkomst. En dus kan de badgast gerust naast badpaviljoen Hindeloopen gaan zitten, in het gras of op het zand, en genieten van het eindeloze pierenbad dat het IJsselmeer op die hoogte is, maar een versnapering, een fris biertje of een ijsje zal hij in het paviljoen niet kunnen krijgen, ongeacht het trotse logo op de gevel aan de straatkant.

Of gloort er toch hoop? Ondanks het ‘gesloten’-bordje op de voordeur staat die op een kier en komt er iemand uit. Geen klant, zo weten de mensen in de buurt, want dicht blijft nog even dicht, de impasse is zomaar niet doorbroken. Vermoedelijk gebruikt een kennis of familielid van de eigenaar het gebouw als een ruim bemeten strandhokje waar hij zich omkleedt om te gaan surfen, zonnen of zwemmen.

 

5D, festival voor de zintuigen

Over het IJ Festival werkt sinds een tijdje op bescheiden schaal samen met Festival 5D, een evenement dat toegankelijk wil zijn voor alle mensen, inclusief die met een verstandelijke of fysieke beperking. Vorig jaar al programmeerde Over het IJ enkele voorstellingen in samenwerking met 5D, dat zelf toen nog in september plaatsvond. Ook checkte de staf van 5D of Over het IJ wel toegankelijk is, bijvoorbeeld voor mensen die slecht ter been zijn of in een rolstoel zitten. Dit jaar werkten de beide Amsterdamse festivals opnieuw samen en viel het festival voor de zintuigen zelfs in het laatste weekend van Over het IJ. Wie Over het IJ bezocht, kon naast Pllek ook even een kijkje gaan nemen binnen de ‘poort’ van 5D.
Wij ontmoetten de directie van 5D op Oerol en die vroeg ons of we ook voor hen repetities, voorbereidingen en festival wilden komen fotograferen. En of, wij houden bijzonder veel van evenementen met een bijzonder doel en met een gedreven leiding die dat doel wil bereiken. Hierbij alleen een greep uit de vele beelden van het festival; die van de repetities zijn vooral voor ‘intern’ gebruik.


Op de foto’s onder meer beelden van de voorstellingen die speciaal voor 5D zijn gemaakt door overwegend jonge regisseurs in samenwerking met professionele acteurs en acteurs met een beperking in de meest uiteenlopende zin van het woord. Verder grote en kleine workshops, optredens van diverse artiesten en wat plaatjes van de horeca.

Rara, waar is dit?

© Saris & den Engelsman© Saris & den Engelsman

© Saris & den Engelsman© Saris & den Engelsman
Als ik zou vragen: waar is dit, zou je zomaar kunnen antwoorden: Belgische kust? Aan de Middellandse Zee, misschien? Als ik zeg dat we er gisteren, op onze eerste vrije dag in zes weken, zijn geweest en als je bovendien goed kijkt naar signalen op de beelden (Grolsch, een overdosis koelboxen, de soort boten) kom je natuurlijk tot een andere conclusie. Maar toch: als het goed weer is in Nederland, gaat ons kouwe kikkerlandje lijken op een fijn, warm land. Dan hoef je niet meer op vakantie, want dan is de schoonheid, de schitterende zonsondergang, het terras nooit ver weg. Hier: de strandopgang in Lemmer, het helaas vervallende Badpaviljoen Hindeloopen en de haven van Harlingen na een heerlijk etentje bij het Havenmantsje van kok Marco Poldervaart.

Terugblik Over het IJ Festival 3

En voor het betere nagenieten ook nog random wat beelden van voorstellingen in de containers, randprogrammering en de sfeer in het festivalhart.

Terugblik Over het IJ Festival 2

Naast voorstellingen die we op Oerol al zagen en fotografeerden, waren er op de NDSM-werf tijdens Over het IJ Festival ook een aantal andere voorstellingen te zien. We are Big Boys is in een eerder bericht al te bekijken, in deze post een beeldverslagje van de rest. En dan zijn we er nog niet door, want deze gallery bevat geen foto’s van de roemruchte containervoorstellingen, de ‘randprogrammering’ en de supergezellig sfeer in het festivalhart. Komt eraan!

Van boven naar beneden: TG Space – Remember the good times; PeerGroup – Project Scheet; Warme Winkel – Poëten en bandieten; Klein Land – Als haaien…; Grachtencreaties; Theatermakers uit Noord en Casablanca – Façade; Laura Groeneveld – Van hier naar daar; allerlei acteurs en regisseurs – Op de Pllanke; Britt & Marjolein – Bachelorettes.

Terugblik Over het IJ Festival

Wij vinden al ons werk leuk, maar twee weken op een festival mogen rondlopen van opbouw tot en met de laatste dag, dat is toch wel bijzonder gaaf om te doen. De afgelopen jaren is het, o zegen, bijna routine geworden – voor zover dat kan met steeds andere mensen, gezelschappen, plekken, voorstellingen – dat als we net twee weken Terschelling achter de rug hebben voor Oerol en een klein weekje thuis zijn geweest, we alweer vertrekken naar Amsterdam voor Over het IJ Festival. Ook dit jaar hadden we weer het geluk dat we in de hoofdstad een huisje konden lenen, dit keer zijn we vreemde-oren-knutselaar Geert Jonkers bijzonder dankbaar voor zijn geweldige appartement aan het Singel, jawel, het Singel. Ruim wonen met rustige slaapkamer, met snel internet van een aardige buurvrouw, gelegen op een paar minuten van de pont naar het NDSM – niet die buurvrouw, maar het huis. Het festival zelf was een van de betere edities, we schoten weer tal van mooie beelden waaruit hier een eerste greep: foto’s van voorstellingen die we ook op Oerol al vastlegden voor de makers.

Van boven naar onder: Project Wildeman – WIJ; Joost van Hezik – Dantons Dood; Via Berlin – Home Sweet Home; Breekgoed – De dood van het woord; Judith Hofland – Like me; Berg & Bos – In limbo; Young Gangsters – New Rambo Generation, Ilmer Rozendaal – Er zal iemand komen; Lars Doberman – Een Bebopverhaal

Grote jongens!

BonteHond is leuk. En dientengevolge zijn alle mensen en makers die voor dit heerlijke gezelschap in Almere werken leuk. Dat die stelling klopt, bewijzen ook Vincent & Milan, de nieuwste loten aan de stam. Zij maakten voor Over het IJ festival een rauwe, wilde voorstelling barstensvol energie over de rituelen dat Nederlandse jongens die graag mannen willen worden node missen maar die goddank in de rest van de wereld ruimschoots voorhanden zijn. De nieuwe artistiek leider van BonteHond, René Geerlings, goed in absurditeit, deed de eindregie. Feestje was het, heerlijk om naar te kijken. Wij waren de gelukkigen die de scènefoto’s mochten maken. De zon deed een beetje vreemd achter de containers waartussen ze speelden, dus deden we een tweede rondje – geen straf bij deze lekkere voorstelling.

Dag van… en eindredactie Praktijkblad OR

De kandidatenlijst voor De dag van… droogde na enkele jaren een beetje uit, de interessante kandidaten leke© Saris & den Engelsmann zo langzaam maar zeker op. Stoppen met de rubriek was een overweging, maar in de laatste redactievergadering werd duidelijk dat de verhalen graag gelezen worden door de abonnees en de collega’s – het gaat eigenlijk in het blad eigenlijk altijd over de zaak en nooit over de mens achter het or-lid en dat belicht De dag van… nu juist wel. Dus deden we een oproep op LinkedIn, op hoop van zegen. De aanmeldingen stroomden binnen, niet alleen vinden onze abonnees het leuk om de rubriek te lezen, ze vinden het blijkbaar ook interessant om zich een dag door mij te laten volgen en op de foto te laten zetten. Dankbaar maakte ik een nieuwe kandidatenlijst aan, waarmee ik zeker anderhalf jaar mee vooruit kan.
De eerste bij wie ik langsging was Erwin de Boer, vicevoorzitter van de or bij Fujitsu in Maarssen – tenminste, toen ik hem bezocht, want inmiddels werkt hij voor het Internationaal Kanker Instituut Nederland, waar hij verwacht z’n bezieling en enthousiasme voor de medemens wat meer kwijt te kunnen. Een snelle denker, rap van tong ook en ambitieus op de goede manier des woords.
POR_13_07-08.indd

Nummer 100

De Landelijke Vereniging van Geamputeerden, waarvoor ik al een paar jaar het verenigingsblad Lede(n)maat maak, gaat dit najaar op in de nieuwe vereniging Korter Maar Krachtig. Nummer 100 van het blad was dus ook meteen het laatste. Ik worstelde daarom 25 jaar archieven door om een bijzonder nummer te vullen, op zoek naar mooie verhalen en de geschiedenis van het verenigingsblad en daarmee goeddeels ook die van de vereniging. Daarnaast schreef ik twee interviews, allebei op hun eigen manier heel bijzonder. Het eerste was met Caroline van den Kommer, vaste columniste van Lede(n)maat, adviseur cliëntencommunicatie en coach van mensen met een prothese/amputatie. Dat heeft ze zelf ook sinds een ongeluk als tiener. Niet leuk, maar wel iets waar je mee kunt leren leven, zo stelt ze. Leuk mens. Ik maakte ook haar portret.
InterviewCaroline
Het andere interview was met filosoof René Gude, die net nadat ik de afspraak met hem had gemaakt werd benoemd tot Denker des Vaderlands. Hij heeft botkanker en een levensprognose van maximaal twee jaar; zijn been werd twee jaar geleden geamputeerd tot aan de heup. Zijn humor verdween goddank niet met zijn been en zijn relativeringsvermogen evenmin, wel waarschuwt hij voor ontkenning van het soort ellende waar hij zelf mee te maken heeft omdat je dan vervreemdt van je geliefden – het laatste wat je in zo’n situatie wilt. Wat een bijzondere man, wat een heerlijk gesprek. En wat een compliment dat hij op mijn tekstvoorstel antwoordde ‘Het is zo mooi dat ik de kleine schaafwerkjes graag aan jou overlaat’ – geen woord wilde de beste man aanpassen in een tekst van ruim 2000 woorden. Zeldzaam karakter zonder uit de kluiten gewassen ego.
De foto’s zijn in dit geval van anderen, zijn energie was op na het gesprek. En sowieso kan ik aardig fotograferen, maar de beelden die An-Sofie Kesteleyn van Gude maakte voor de Volkskrant waren zo mooi (op de eerste pagina van het artikel en op de cover gebruikt), dat ik daar graag uit eigen zak een net bedrag voor neertelde om mijn artikel te vervolmaken.
InterviewReneGude

Terugblik Oerol

Eerder een indruk van de voorstellingen waarvan we scènefoto’s hebben gemaakt en de presentaties uit Atelier Oerol, hier een dwarsdoorsnee van wat andere voorstellingen die we speciaal voor Oerol zelf bezochten.


Van boven naar onder:
Benjamin Vandewalle – Birdwatching
Collectif le G Bistakui – Cooperatiza
Cie Zerogrammi – Trattato della Lontananza Parte Prima
Toneelschuur/Joost van Hezik – Dantons Dood
Project Wildeman – WIJ
NNT/Club Guy & Roni – Crash
Pieter de Buysser/Hans Op de Beeck – Book Burning
Waterlanders – PIEP

Ansichtkaarten bij Gluren van Hoge Fronten

Hoge Fronten bedacht iets leuk: ze zouden op Oerol een aantal huizen uitzoeken waar festivalgangers met een kaartje ongegeneerd binnen mochten gluren. Kenners van het eiland zeiden dat het nooit zou lukken dat mensen van daar dat zouden toestaan, maar met hulp van een weggetjeswetende eilander kreeg de innemende theatermaakster Lieke Benders het toch voor elkaar: met vier huizen, een schuur, en een enorme berg medewerking van de ‘begluurdeen’ en de Hoge Fronten-medewerkers creëerde ze een indrukwekkende, schattige, ontroerende, menselijke, gewoon bijzondere route die tijdens heel Oerol op gezette tijden te volgen was. Tot groot genoegen van de voyeuristische festivalbezoekers die beslag wisten te leggen op de bijzonder gewilde entreetickets – alle dagen uitverkocht, zo graag willen wij Nederlanders blijkbaar binnenkijken bij zo maar wat mensen in het dorp Hoorn op het eiland Terschelling.
Wij legden voor Hoge Fronten de route vast, maakten scènefoto’s en stills van de opstellingen. Dat kun je in een van de items van eerder deze week zien. Voorafgaand aan het festival, eind mei, gluurden wij al op alle locaties: we maakten portretten van de mensen bij wie de mensen straks zouden mogen gluren. Dat deden we in twee reeksen: een waarin de bewoners als vanzelfsprekend in hun eigen ruimte vertoeven, als een soort meubelstuk tussen de eigen bezittingen en een waarin de bewoners iets meer op de voorgrond treden. Die eerste serie hebben de mensen cadeau gekregen als bedankje voor hun fijne medewerking, de tweede serie is afgedrukt op een ansichtkaartenserie waar we uitermate trots op zijn. De kaarten zien er ongeveer zo uit (en wil je een set hebben, mail dan met janneke@hogefronten.nl).
HF-Gluren-ansichtArie-LR
HF-Gluren-ansichtSjoukje-LR
HF-Gluren-ansichtLouk-LR
HF-Gluren-ansichtMarianne-LR
HF-Gluren-ansichtArien-LR

Atelier Oerol: talent voor de toekomst

Net als vorig jaar mochten wij de jonge makers van het Atelier Oerol vastleggen. Vijf van de mensen van de club van vorig jaar, die toen gezamenlijk een dagroute vormgaven met meest bescheiden presentaties, maakten dit jaar afzonderlijk van elkaar een volledige voorstelling. Wij tekenden voor de scènefotografie van de voorstellingen van Gertjan Biasino, Sofie Doeland, Ilmer Rozendaal, Wilhelmer van Efferink en Akwasi Ansah.
Heb je ze op Oerol gemist, dan staan de eerste drie ook nog op Over het IJ Festival, dat met Oerol samenwerkt voor het Atelier. Mis ze niet, ze zijn de toekomst van het theater en hebben stuk voor stuk bijzondere dingen gemaakt.

Scènefotografie op Oerol

We zijn sinds vorig jaar huisfotograaf van Oerol, voor het vastleggen van – zoals dat heet – de artistieke lijnen op de langere termijn. We letten bij het maken van beeld dan vooral op de dingen die deze lijnen illustreren, zoals echt landschappelijk theater/kunst, publieksparticipatie en de ontwikkeling van jongemakerswerk. Daarnaast maakten we vorig jaar en ook dit jaar scènefoto’s voor een aantal gezelschappen. Hier een greep uit de beelden die we afleverden aan Het Houten Huis, Via Berlin, Orkater/DeNieuwkomers, Theater Gnaffel, Hoge Fronten/Lieke Benders, Judith Hofland, Berg & Bos en de Young Gangsters in Oerol-setting.

Verslaggever Stiltefestival

Eergisteren verschenen op BredaVandaag: mijn blogje voor en over het Stiltefestival, geschreven op verzoek van de zakelijk leider omdat hij er een dagje geen zin in had en ze mij nu eenmaal hadden ingehuurd als verslaggever – officieel wel voor een achterafverslag, maar vooruit dan 😉

“Stel je een voorstelling voor. En vergeet meteen je voorstelling van die voorstelling weer. Want wat Katrina Brown en Han Buhrs doen, lijkt daar toch helemaal niet op. Niks groot decor, niks passende muziek, niks tribune vol grote mensen.

© Saris & den Engelsman Een loeigroot wit vel, wat stukjes houtskool, een danseres en een muzikant die puur zichzelf als instrument gebruikt, en een stuk of twintig, dertig peuters of kleuters eromheen. Dat is het uitgangspunt van Ets-Beest. Die voorstelling is maandag twee keer te zien geweest in het zaaltje van De Stilte aan de Markendaalsweg. Of, nou ja, te zien, het lijkt meer op meemaken, en dat dan in de meest letterlijke betekenis van het woord: mee-maken.

Dat is best gek, want de code in het theater is meestal: stil zitten, mondjes dicht. Dat zeggen de juffen van tevoren dan ook, en de kindjes luisteren er over het algemeen braaf naar. Maar stil zitten, stil zijn, dat is wel heel erg moeilijk als een man allemaal gekke geluidjes maakt met z’n mond en er een mevrouw over de witte vloer buitelt in de gekste bewegingen die ondertussen allemaal krabbeltekeningen om zich heen maakt.

© Saris & den EngelsmanDus of je nou wilt of niet, je gaat vanzelf een beetje mee bewegen. En voor je het weet heb je zo’n stukje houtskool vast en zit je op de rand van het papier een beetje mee te kliederen. Tot je beseft wat je doet, en geschrokken ophoudt met dansen. Of een tik op de vingers krijgt van de juf en het houtskool aan de kant legt. Mag niet, shhht, stil zitten.

De makers van Ets-Beest zoeken die spanning expres een beetje op. Ze dagen, als het niet vanzelf gebeurt, kinderen uit mee te tekenen, mee te bewegen, de vloer op te komen. Dat gaat soms makkelijker dan anders, maar het lukt altijd en uiteindelijk zitten zo goed als alle kinderen op de vloer driftig te tekenen aan een groot kunstwerk dat bestaat uit allemaal kleine kunstwerkjes, heel abstract soms, maar ook kastelen, bloemen, hartjes.

Ze tekenen binnen de lijntjes van het grote vel, maar kleuren buiten de lijntjes van de regels die in het theater gelden. En dat is een genot om te doen – want wie vindt het nou niet lekker om zichzelf helemaal te mogen laten gaan, lekker vies te worden; kijk juf, zwarte handjes! – en zeker ook een genot om van een afstandje naar te kijken, als groot mens op een zo goed als lege tribune.”

Inhaalrondje fotografie: TG Nomen liep voorbij

Breda stond – en staat ook nu nog een aantal dagen – in het teken van het Stiltefestival. Voor die gelegenheid werd ik door het jeugddansgezelschap De Stilte uitgenodigd om een verslag in woord en beeld te komen maken en verbleef ik afgelopen lang weekend in de sfeervolle Brabantse stad. Toevallig werkt in dezelfde periode, ook in Breda, theatermaakster Hanna van Mourik Broekman aan een mooie voorstelling over het gevecht tegen het ouder worden. Zij vroeg mij of ik foto’s wilde komen maken van haar voorprogramma, een gesprek over oud zijn/worden/gevonden worden tijdens het eten van klassieke gerechten in een nieuw jasje, en van de voorstelling. Tijdens een officiële voorstelling, dus vanaf een vaste plek en zonder te lopen, geen sinecure, zeker niet met zo’n breed opgezette vloer. Poging gewaagd en toch niet onaardig geslaagd. Hierbij een indruk.

Inhaalrondje fotografie: Young Gangsters

Twee lieve meiden die heel gemeen theater maken, dat is de Young Gangsters in een notendop. In de traditie van filmregisseur Quinten Tarantino buitelen in hun voorstellingen de grofheden en het geweld in een wervelwind over het publiek heen. Dat is niet anders in de nieuwste, The New Rambo Generation, al kunnen we de dames Lotte Bos en Annechien de Vocht dit keer toch echt betrappen op een stevige dosis inhoud en diepgang. Ze vertellen in krachttermen en vechtbewegingen een verhaal over de Vietnamoorlog vanuit het Amerikaanse perspectief, maar eigenlijk gaat het over alle ‘missies’ die de westerse wereld over de aardbol heeft uitgevoerd. Over hoe oorlog overgaat in spel en andersom, over hoe een machtspositie zelden tot fijne samenwerking en vriendelijke bejegening leidt, over hoe de soldaten naar de plaatselijke bevolking kijken en niet in de laatste plaats over hoe de grootste lafbek als grootste held wordt binnengehaald. De jonge jongens in de voorstelling zouden, als ze er niet voor hadden gekozen acteur te worden, stuk voor stuk fysiek geschikt zijn geweest om naar Uruzgan te gaan en dat maakt The New Rambo Generation een verhaal van toen met een bijzonder actuele lading. Vanaf nu te zien op Oerol en daarna op Over het IJ.

Inhaalrondje fotografie: viering Hindoestaanse volksverhuizing

Tryater maakt professioneel theater. Daarnaast stimuleert het de ontwikkelingen van podiumkunsten op verschillende manieren. Een daarvan is it Paradys, een verzameling projecten waarin professionals amateurs ondersteunen en projecten waarin professionals hulp krijgen van professionals uit een ander vakgebied om te kunnen groeien in de breedte of de diepte. Het grootste deel van die projecten vindt in het najaar plaats, maar eentje was al voor de zomer: een toneelstuk voor de Natak, de viering van de verhuizing van Hindoestanen vanuit India naar Suriname en later naar Nederland. De stichting cultureel centrum Mahatma Gandhi sleutelde dat zelf in elkaar en speelde het ook zelf, onder begeleiding van een professionele eindregisseur. Wij legden een van de laatste repetities vast.

Inhaalrondje fotografie: sneak previews Tryater

Net als afgelopen najaar had het Friese gezelschap Tryater eind mei een week vol kleine producties: de sneak preview. In het kader daarvan maakte jonge theatermaakster Tatiana Pratley de voorstelling Heimwee naar Hurdegaryp, die in juni speelt op Oerol. Verder werkte Sylvia Andringa aan een indrukwekkende tekst van Romke Toering over soldaten in Afghanistan, Thusfront en presenteerde ze de eerste versie in een tekstlezing. Tot slot maakten actrice/regisseur Tamara Schoppert samen met Tryater-artistiek leidster Ira Judkovskaja een klein portretje van een vrouw in Sy. Hopelijk worden beide ideeën omgezet in volwaardige voorstellingen, ze zijn het in ieder geval waard.

Inhaalrondje fotografie: Puur Plezier

Amsterdam-Noord heeft iets nieuws: Puur Plezier. Onze samenwerkingspartner en lieve vriendin Mirjam Flik heeft het bedacht, in het leven geroepen en met een team anderen georganiseerd, voor de winkeliersvereniging van Winkelcentrum Boven ‘t IJ in het noordelijke stadsdeel. Een dag vol muziek, theater en andere verrassingen op de pleinen en in de winkels. Een levendige dag, die zeer waarschijnlijk diverse vervolgen gaat krijgen. Wij zijn er graag weer bij!