Fries Food Festival: food for thought, knorrende magen

Omdat wij van eten houden, in het bijzonder van lekker eten van (of op) eigen bodem, lieten wij ons eenvoudig verleiden vandaag een tripje naar Leeuwarden te maken. Daar was het derde Fries Food Festival, met als motto: proeven, beleven, doen. Let’s go!
We vertrokken rond lunchtijd zonder te hebben gegeten en sloegen ook het boodschappen doen over. Zou geen probleem zijn om ter plaatse een lekker menuutje samen te stellen voor tussen de middag zodat we thuis vanavond met een boterham toe zouden kunnen. Dachten we.

Tien
Rond een uur of een kwamen we schouwburg De Harmonie binnen, na het betalen van een tientje elk. Tien minuten later hadden we ons eerste rondje gemaakt. We houden ervan een evenement snel te scannen en daarna de diepte in te gaan, maar deze speedscan was wel een tikkie te rap naar onze zin. Een dik dozijn stands binnen, twee buiten, dat heb je zo gezien. En de workshops: helaas alleen voor kinderen die mochten knutselen met groente en andere etenswaar en pas om vier uur het enige doeding voor ‘grote mensen’, namelijk visfileren door het Ailand in Lauwersoog.Nou oké, klein kan ook fijn zijn, toch? Zeker. Een enkele stand verraste ons, maar de meeste producten waren niet echt heel nieuw voor ons en de hapjes die de producenten ervan presenteerden, ontstegen het niveau ‘kaas- of vleesplankje zonder opsmuk’ niet of nauwelijks. Soms is dat genoeg hoor, zoals met de schitterende scharrelvarkenshammen van De Kempenaer, nota bene van bij ons om de hoek, in Echtenerbrug. Maar stukjes snijden, een plank aanreiken en je verhaal vertellen… jongens, dat moet echt beter kunnen. We waren niet op de Paasbraderie, maar op het Fries Food Festival. Toch?

Lunch
Hoe gingen we de lunch regelen? Een eetkaart was er niet, op dit Fries Food Festival. Als je ‘echt’ wilde eten, was je aangewezen op, roffel roffel, een broodje paling (ter plaatse zeer licht gerookt, dat wel), een hamburger (van goed vlees, dat wel), een wentelteefje met cranberrycompote (van Fries suikerbrood en idem cranberry’s, dat wel) of een ijsje (van de koeien van één Friese boerderij, dat wel). Tenzij je een groene smoothie van de biologische webwinkel of een stevig biertje van Grutte Pier als eten beschouwt, dan had je nog net een beetje meer keus. Een enkel kraampje bood een bescheiden hapje aan, slechts op twee plekken creatiever dan simpelweg het product zelve. Complimenten aan het Spijshuys in Boornbergbum voor de mooie amuses (tartaar met piccalilly en witte-wijnsoep), en ook de schouwburgkeuken liet zich van haar beste kant zien met een keur aan kleine lekkernijen om te proeven.
Waar waren alle andere prachtige Friese streekproducten en toprestaurants? In Drachten, hoorden we fluisteren, want daar is een ontevreden groepje koks een eigen foodfestivalletje begonnen op exact dezelfde dag. Zeer collegiaal, echt een aanwinst voor de promotie van de Fryske mienskip. De site van dit Zmaakfestijn geeft ons overigens bepaald niet het gevoel dat we in Leeuwarden vandaag aan het verkeerde adres waren, want het programma daar ziet er (nog) minder interessant uit, met al z’n doorsnee landelijke producten en slechts een enkele kok die acte de presence geeft. En clownsoptredens en salsaworkshops hebben natuurlijk geen bal met eten te maken – tenzij je in de salsaworkshops saus leert maken in plaats van dansen.

Food for thought
Enfin, tot zover ons virtuele uitstapje naar Drachten. We zijn terug in Leeuwarden voor het hoogtepunt van de dag, dat goddank de hele dag duurde: in het kooktheater was een prachtige setlist van kookshows van behoorlijk goede Friese chefs. Henk Markus van Het Ambacht in Heerenveen, bijvoorbeeld, die van afvalstukken van varken een schitterend gerechtje met rabarberchutney maakte. En Marco Poldervaart van ’t Havenmantsje in Harlingen, die samen met z’n zoontje liet zien met welke keukentrucs hij een bijzonder toetje in de vorm van een pompebled creëert. Mooie kijkjes in de keuken van topkoks. En bovendien aanleiding voor een paar goede gesprekken over foodfotografie, wildplukken en streekproducten.
Zo werd wat een mislukking leek te worden toch nog een succes, vooral op het gebied van food for thought. Een paar fijne ontmoetingen, een stel goede ideeën, een nieuw samenwerkingsverband en de wetenschap dat de beste ham van Nederland bij ons om de hoek wordt geproduceerd en daar iedere vrijdag en zaterdag te koop is.
Maar onze magen, die knorden helaas als een malle na al die amuses en geen echt eten om er achteraan te gooien. En aangezien ik gisteren al met restjes had gekookt en dat wat nog in de koelkast ligt alleen geschikt is voor ‘slow cooking’, lieten we de Chinees in Wolvega voor ons koken. Nee, da’s geen reclame voor het Fries Food Festival, maar hopelijk vooral een wijze les. Volgend jaar weer! Meer!

Foto’s: © René den Engelsman

Leave a Reply