RIJKS: modern-klassiek met hier en daar een verrassing

Groot voordeel van een vent die bij het Rijksmuseum werkt: je krijgt soms heel fijne ‘kerstpakketten’. Afgelopen feestdagen een bon voor een geheel verzorgd diner bij het classy, los-vast aan het museum gekoppelde restaurant van chefkok Joris Bijdendijk, RIJKS. We krijgen de RIJKStafel voorgeschoteld, een prettig modern-klassiek vijfgangenmenu met her en der een fijne verrassing.

Rijksrestaurant - © Saris & den EngelsmanHet is een drukke donderdagavond, een paar weken geleden. Het museum is extra geopend voor de populaire tijdelijke expo De late Rembrandt; voor- en achteraf (ja, na negenen!) schuiven bezoekers uit de hele wereld aan Bijdendijks dis. De meesten in kostuum (heren) of net ensemble (dames), een enkeling op z’n doordeweeks (René).
Het voelt vol, maar niet hectisch. Er is aandacht voor alle gasten, maar niet overdreven veel – op een enkele uitzondering na, vermoedelijk vaste of kritische gasten. Kregen we vorige keer, niet lang na de opening, de sommelier aan tafel voor advies, dit keer moeten we het doen met een ‘gewone’ medewerker die duidelijk geen vinologisch expert is maar gelukkig wel weet wat ze moet schenken. De gangen volgen elkaar zo snel op dat we na gerechtje drie even een pauze laten inlassen. Die wordt ons van harte gegund.
Ik laat alle vijf de gangen en ook de amuse even de revue passeren in een korte beschrijving met wat kritische toetsen – als een stuurvrouw aan wal, dat realiseer ik me terdege, want ik zou ondanks enig kooktalent geen van deze gerechten zonder een enorme berg hulp op tafel kunnen zetten.
Continue reading

De sneakste sneak preview

De allersneakste sneak preview die je als toeschouwer kunt krijgen, is aanwezig zijn bij de eerste tekstlezing van een nieuwe voorstelling. Dat is over het algemeen voor de gewone toeschouwer niet weggelegd, maar gelukkig ben ik naast toeschouwer ook fotograaf voor wat gezelschappen. En dus mag ik heel af en toe meegluren als de spelers samen met de regisseur de eerste stapjes zetten op weg naar een voorstelling. Te gek, want in de meeste gevallen komen wij natuurlijk ook pas als alles af is, of tenminste zo goed als, een paar daagjes voor de première, en dan moet ik mijn nieuwsgierigheid veel langer bedwingen.

Groepsportret van alle acteurs van Holes.

Groepsportret van alle acteurs van Holes.

Dit was zo’n af en toe. Op een mooie dag in april kwamen alle spelers en andere medewerkers aan Holes van Tryater/De Jonge Republiek samen in Leeuwarden en ik mocht erbij zijn. In een volle zaal vol betrokken Tryater-medewerkers, zo veel dat regisseuse Silvia Andringa er even confuus van was, was de tekst van Holes voor het eerst te horen uit de monden die deze straks op Oerol, en later in Leeuwarden, ook gaan uitspreken. De eerste liedjes waren er ook al , goed voor de sfeer. Samen met René maakte ik daarna portretten van de artistieke kern die de voorstelling creëert en alle acteurs.

Wij verheugen ons enorm op deze voorstelling. Klik hier om er meer over te lezen.

De koningin van Paramaribo

Voor Vorst producties fotografeerden we in april de voorstelling van jonge maakster Dorothy Blokland. Ze koos voor een expliciet debuut: het levensverhaal van Wilhelmina Rijburg, ook wel Maxi Linder, het bekendst onder haar bijnaam de koningin van Paramaribo. Maxi werd geboren in 1902, en in haar jongevrouwenjaren ontwikkelde ze ze zich tot een van de beroemdste prostituees van haar tijd, geliefd onder zeelieden en soldaten, maar ook onder het ‘betere volk’. Ze was schaamteloos, welbespraakt en extravagant, zeker voor die tijd. Interessant portret van een uitgesproken vrouw door een andere uitgesproken vrouw.

TREKken rond de Lauwersmeer

Er kwam iets nieuws in het noorden. Het heette TREKfestival, het zag er erg spannend uit en het had enthousiaste ‘trekkers’ die er duidelijk een succes van wilden maken. De trekvogel was het centrale gegeven, de periode dat ze terugkeren van hun winterreis was de tijd waarin het zou gebeuren. Rondom de Lauwersmeer, waar de vogels in groten getale en in een enorme soortenrijkdom neerstrijken. De invulling was vooral cultureel, waar mogelijk geënt op de trek en het landschap.

Even overwoog ik contact te leggen. Maar toen ik las dat ze voor alle posten vrijwilligers zochten (wat wij niet zijn) en ik bovendien even wat andere dingen te doen had (zie pauzeberichten vanaf november 2013), heb ik dat achterwege gelaten. René ‘trok’ deze winter z’n eigen plan en legde contact zonder vooroverleg met z’n hoogstpersoonlijke marketeer (ik zei de gek). Hij was vooral getriggerd door het openingsconcert van Sytze Pruiksma, de beminnelijke Friese componist van wie we al in 2009 een concert op Oerol zagen en met wie hij twee jaar geleden twee nachtjes in een Terschellings pension aan het ontbijt zat. Gelijk heeft-ie, prachtig wat die man maakt, heel aards en toch zo hemels.

De organisatie was meteen enthousiast over het idee dat we foto’s wilden komen maken, er was eigenlijk geen budget, maar als Saris & den Engelsman zouden komen, tja, dan zouden ze eens gaan graven en sowieso konden we ergens overnachten – lief hoor 🙂 Zo gezegd, zo gedaan, zoeken werd vinden en eind maart togen we een lang weekend naar het Lauwersmeergebied, waar van we van hot naar her zouden crossen om zoveel mogelijk van het grote programma vol kleine optredentjes en workshops mee te pikken.

Continue reading

Sneak previews Tryater

sneakEen of twee keer per jaar geeft Tryater sneak previews, verse inkijkjes in projecten die gaan komen, experimentjes die misschien ooit projecten gaan worden of proefjes die misschien nooit een direct vervolg krijgen maar wel een interessante samenwerking opleveren. Dit voorjaar waren er weer twee, die ik mocht fotograferen. Heel verschillend, maar met een klein linkje in het creatieve brein.

De eerste is een behoorlijk affe multimediale voorstelling/installatie van Judith Nab: Mijn huis, de rest van de wereld (en daarbuiten). Haar werk is al jarenlang in heel Europa te zien, maar niet zo veel in Nederland. Gelukkig was deze dat wel, want o, was is dit fijn. Nab koppelde de ideeën van wetenschappers over aarde, heelal en diepzee aan de visie van kinderen op dezelfde thema’s en dat levert even verrassende als maffe ideeën op. En niet te vergeten schitterende beelden, deels gefilmd, deels getekend en deels een combinatie van allebei, die rondom je worden geprojecteerd op drie muren van de ruimte, je dus zo goed als geheel omgeven (want verder dan 270 graden kunnen de meeste mensen heus niet kijken ;-)) en daarmee onvermijdelijk bij je binnenkomen.

De tweede komt ook binnen en hoe. Een beetje onwennig presenteerde een zo aan de spotlights gewende Tamara Schoppert een prille eerste versie van een klein stukje van ‘De Schoenen van mijn moeder’ (werktitel, zie verderop). Onwennig, niet omdat ze dit keer niet acteert maar regisseert, want dat deed ze de laatste jaren al vaker met veel succes (wij herinneren ons een fantastische Disco Pigs, de helaas niet verder doorgeproduceerde indrukwekkende sneak preview Sy en heel recent het schattige Biggels en Tuiten). Nee, waarschijnlijk komt het doordat er meer van haarzelf in deze voorstelling zit dan ooit tevoren. Grote inspiratiebron is namelijk haar eigen manisch-depressieve moeder (nu heet dat bipolair) – voorwaar geen eenvoudig onderwerp om aan te kaarten voor kinderen vanaf 8, de doelgroep van het inmiddels Mama Gazoline gedoopte stuk. Omdat actrice Aly Bruinsma andere bezigheden had, gaf ze de presentatie samen met acteur Tijs Huys, die ook in de uiteindelijke versie zal spelen. Als ze voortzet wat ze hier in het piepklein liet zien, wordt het een theatrale, poëtische, liefdevolle schets van zowel de pijnlijke als de mooie kanten van de kronkels in haar moeders hoofd en hoe die voelen voor een kind.