De dag van… Willem van den Born, Vitens

Voor Praktijkblad Ondernemingsraad maak ik vier keer per jaar een groot artikel: de dag van… Daarin volg ik een dag een or-lid, schets ik in grote lijnen zijn werk en zoom ik in op de dwarsverbanden tussen het dagelijkse werk en het or-werk.De foto’s maak ik ook zelf.

Veel or-leden zijn kantoortijgers, maar soms sta ik met een or-lid samen tot m’n knieën in de modder, zoals tijdens de dag dat ik op pad was met Vitens-monteur Willem van den Born. Een echte verhalenverteller, die de ontwikkelingen in het land van het water al tientallen jaren op de voet volgt en al die tijd zorgt dat mensen in het gebied rond zijn woonplaats Hilversum niet (te lang) zonder zitten. Mooie kerel.

untitled

Eindredactie Praktijkblad Ondernemingsraad

Acht keer per jaar maak ik een blad over medezeggenschap voor Reed Business Information. Dat onderwerp gaat nooit vervelen. Het gaat over hoe mensen in de or en andere vormen van medezeggenschap en hoe ze al dan niet meepraten over de ontwikkelingen in hun organisatie die het personeel aangaan – in principe bijna alles dus. De ontwikkelingen rond dit thema staan niet stil, de wet- en regelgeving verandert voortdurend, net als de manier waarop mensen werken en de bedrijven waarin ze werken. Ondernemingsraadsleden verzinnen allerlei manieren, zowel op grote als kleine schaal, waarop ze medezeggenschap kunnen bedrijven.

Er zijn dit jaar al twee nummers verschenen, de derde is net naar de drukker. Dit zijn de eerste twee covers.

Feikes Huis/Sanne Zweije – Tik Tak Slaap

Theater maken voor de allerkleinsten is geen gemakkelijke opgave. Zeker niet als je zoals Sanne Zweije tegelijkertijd de peuters én de papa’s en mama’s wilt aanspreken. Ze waagde een geslaagde poging met Tik Tak Slaap, waarin een mama een kindje – of eigenlijk: een heel klein abstract poppetje – in bed legt en aan haar avond begint. Die ziet er zo uit: ze wil op haar gemakje wat eten en daarna lekker uitrusten van een zware dag, met een fijn boek op de bank. Dat wil allemaal niet erg lukken, want haar kleintje kan de slaap niet vatten. En als het dan eindelijk slaapt, wordt het wakker van zijn dromen van onbekende werelden en schrikt het van de schaduwen van de dingen in zijn kamertje – herkenbaar voor alle leeftijden. Telkens komt mama hem troosten met een mooi liedje en liefkozingen. Totdat mama echt uitgeput is en de rollen worden omgedraaid. Fijn, klein, met een ingenieus decor ter grootte van een bescheiden buffetkast en met een muzikante die op de vloer live bijna alle geluiden maakt.

Brekber – Tryater

Eigenlijk was het al uitgespeeld, maar omdat meer mensen dan erin konden de voorstelling Brekber wilden zien in Museum het Princessehof in Leeuwarden spelen er de hele maand maart extra voorstellingen. De acteurs lopen op eieren, figuurlijk dan, want ze spelen in en om een installatie die is gebouw van 888 borden uit de collectie van het museum. De voorstelling gaat over het opbouwen van iets bijzonder en het los moeten laten – en hoe dan. In dit geval draait het om een prachtige verzameling keramiek die door de nieuwe generatie en de kenners maar zeer ten dele als bijzonder waardevol wordt gezien. En dat doet pijn, als je het een leven lang hebt gekoesterd. Mooiste rol is voor Aly Bruinsma, die de sjieke verzamelaarster koud en kwetsbaar tegelijk neerzet – een beetje zoals de borden die haar omringen.

Thúsfront – Tryater

Theaterkrant zag de Tryater-voorstelling Thúsfront en schreef een schrikbarend negatieve recensie. Ik mag er natuurlijk niks over zeggen, want ben een collega bij Theaterkrant én werk in opdracht van Tryater. Maar ik heb er ook wel een beetje verstand van, en begeleid daarom de foto’s toch even met een stukje van eigen hand – want niks zeggen over dingen die ik belangrijk vind, dat is dan weer niet bepaald mijn grote kracht.

Afgelopen zaterdag zat ik in een tot theater omgebouwde gymzaal in Lemmer tussen echt Tryaterpubliek (de provincie bespelen is immers de lastige kernopdracht van het Friese gezelschap) dat geregeld de adem inhield en beslist geraakt was door dit stuk en de prachtige personages. Ook ik heb af en toe naar adem moeten happen, nog net geen traantje hoeven wegpinken – veel scheelde het niet. Dat is best bijzonder, want ik ben een ervaren toneelkijker, doorgewinterd recensent en bovendien de fotograaf van deze voorstelling, dus ik zie veel en ken bovendien de mensen die daar stonden te spelen – en geloofde ze desondanks.

Ik ben blij dat dit stuk geen documentaire is geworden, of een tekstlezing is gebleven, zoals de Theaterkrant-recensent voorstelt. Nu krijgen vele honderden Friezen in tientallen gemeenschapshuizen en andere parttime theaterzalen live een heftig inkijkje in hoe het is om als ouders thuis machteloos te moeten toekijken terwijl je vrolijke zonen in een ver en onbekend land tijdens één toertje op een keiharde manier volwassen worden door de gruwelen van een land in oorlog. Want dat is waar deze voorstelling over gaat, en dat is niet per ongeluk.

Als de recensent het politieke gekrakeel aan de orde wil stellen, moet hij een regisseursstoel kopen en zelf een voorstelling maken over dit onderwerp. Beoordeel een voorstelling op haar eigen merites, zeg ik vanuit de recensentenstoel, en niet vanuit wat je had willen zien. En liever nog: kijk door de ogen van de doelgroep, verplaats je in een doelstelling, dan alleen kun je tot een redelijk oordeel komen. Dat deed de Leeuwarder Courant, en die kwam tot vier sterren.

 

 

Biggels en tuiten

Ben fan van jeugdtheater, hoe kleiner de officiële doelgroep hoe leuker ik het vaak vind. Deze was voor 4+, werd gemaakt door de vriendelijkeTamara Schoppert van Tryater in samenwerking met het mooie Zwolse gezelschap Theater Gnaffel. De laatste zijn gespecialiseerd in poppen en de bespelers ervan, de eerste ontdekt geregeld interessante acteurs en actrices en samen maakte dat een heel fijn tafereeltje van een stugge oude man en een meisje dat hem prikkelt, uitdaagt, kietelt, plaagt en uiteindelijk liefdevol ontroert omdat ze tranen verzamelt en er van hem ook beslist een wil hebben. Lief, poëtisch, niet gemakkelijk op de lach, maar wel heel fijn en met ruim voldoende humor.

Meer info: site Theater Gnaffel

Beterschap beloofd

Makkelijker gezegd dan gedaan. Meestal trek ik me niet zo veel aan van die uitspraak, want ik ben nogal van het doen wat ik beloof en bovendien niet zo bang voor een moeilijkheidje hier of daar. Maar in dit geval was-ie ook op mij van toepassing en was praten inderdaad een stuk makkelijker dan het daadwerkelijk doen. Dus heb ik m’n prioriteit tijdens het opnieuw opstarten van mezelf toch maar gelegd bij het echte werk in plaats van bij het maken van berichtjes over dat werk.

Jullie mogen van me aannemen dat ik al een tijdje niet heel erg stil heb gezeten. Toch zullen jullie er hier weinig tot niets over lezen. Ik ga de meeste dingen die ik sinds vorige zomer heb gedaan voor wat betreft dit blog laten voor wat ze zijn en het vanaf nu gewoon weer oppakken. Misschien dat ik er later nog eens terugblikje in gooi, want wie zegt dat blogjes altijd over gisteren of vandaag moeten gaan?