Zomergasten van het Woud Ensemble

Wij hebben zo onze vaste zomergasten: gezelschappen die tijdens de ‘warmere’ maanden op buitenlocatie spelen en waarvoor de voorstellingsfoto’s maken. Een van de eerste was ‘t Woud Ensemble, dat we tegenkwamen op Oerol toen ze RIJK speelden, onder regie van Ira Judkovskaja. De jaren erna hebben wij steeds de scènefoto’s van hun voorstellingen gemaakt, in eerste instantie op Oerol en de laatste jaren op landgoed De Kleine Noordijk in Twello.
Dit jaar hebben ze weer een zomervoorstelling, die vanavond in première gaat in de Hermitage in Amsterdam. Wij schoten de foto’s vorige week in Twello. Een ietsje andere shoot dan de vorige edities. Bart Klever (De Beer) en Ad van Kempen (RIJK, De Beer e.a.) zijn best geziene acteurs, meestal zijn het kleinere sterren die de voorstellingen van ‘t Woud Ensemble bevolken, soms zelfs stagiairs. Maar dit keer is er een sterrencast, met naast Ad van Kempen ook Marian Mudder en Johnny Kraaijkamp jr. Beiden hebben geen tot weinig ervaring met ‘buiten spelen’, maar vonden het project interessant genoeg om ja te zeggen.
Het stuk dat ze spelen is een bewerking van Zomergasten van Gorki, normaal gesproken een grote cast van om en nabij het dozijn en nu dus een trio. Nog te zien tot en met september op verschillende locaties in het land.

Rafelrandje aan het IJsselmeer – DNP-column

Als investeerder in De Nieuwe Pers had ik al even het recht een aantal artikelen aan te leveren die de redactie plaatst als ze tijd heeft. Kwam er niet van iets te schrijven, maar vorige week dacht ik: toch zonde om voorbij te laten gaan. Dus besloot ik af en toe fotocolumns te gaan maken. Ons dagje Friesland leverde een onderwerp op, het vervallende badpaviljoen in Hindeloopen. De redactie had rap (komkommer)tijd, dus hij werd meteen geplaatst.

© Saris & den Engelsman


100 jaar oud is het, op de kop af, het badpaviljoen Hindeloopen aan de Friese kant van het IJsselmeer. Op het eerste oog ziet het art deco-gebouwtje er stralend uit. Maar wie iets  beter kijkt, krijgt snel in de gaten dat de zon, de knetterende blauwe lucht en het frisgroene gras hem moeten hebben verblind. Het paviljoen, ooit het stralende middelpunt van mondaine feesten en partijen, staat al jaren leeg en lijdt daar ontzettend onder. Planken voor de ramen, prikkeldraad op de rand van het terras, een niet mis te verstaan ‘verboden toegang’ op de trap onder aan de dijk, afbrokkelend beton in alle vier de buitenmuren. De Vlaamse fotograaf Stephan Vanfleteren moet het over het hoofd hebben gezien toen hij enkele jaren geleden door Friesland trok op zoek naar rafelrandjes en na zijn trektocht tot zijn grote teleurstelling bekende die niet te hebben kunnen vinden.

De eigenaar van het pand-met-de-torentjes ligt al een tijdje in de clinch met verschillende overheden over de hoognodige opknapbeurt, de kosten die daarmee gepaard gaan en de subsidies die daarbij moeten helpen, vooralsnog zonder tevredenstellende uitkomst. En dus kan de badgast gerust naast badpaviljoen Hindeloopen gaan zitten, in het gras of op het zand, en genieten van het eindeloze pierenbad dat het IJsselmeer op die hoogte is, maar een versnapering, een fris biertje of een ijsje zal hij in het paviljoen niet kunnen krijgen, ongeacht het trotse logo op de gevel aan de straatkant.

Of gloort er toch hoop? Ondanks het ‘gesloten’-bordje op de voordeur staat die op een kier en komt er iemand uit. Geen klant, zo weten de mensen in de buurt, want dicht blijft nog even dicht, de impasse is zomaar niet doorbroken. Vermoedelijk gebruikt een kennis of familielid van de eigenaar het gebouw als een ruim bemeten strandhokje waar hij zich omkleedt om te gaan surfen, zonnen of zwemmen.

 

5D, festival voor de zintuigen

Over het IJ Festival werkt sinds een tijdje op bescheiden schaal samen met Festival 5D, een evenement dat toegankelijk wil zijn voor alle mensen, inclusief die met een verstandelijke of fysieke beperking. Vorig jaar al programmeerde Over het IJ enkele voorstellingen in samenwerking met 5D, dat zelf toen nog in september plaatsvond. Ook checkte de staf van 5D of Over het IJ wel toegankelijk is, bijvoorbeeld voor mensen die slecht ter been zijn of in een rolstoel zitten. Dit jaar werkten de beide Amsterdamse festivals opnieuw samen en viel het festival voor de zintuigen zelfs in het laatste weekend van Over het IJ. Wie Over het IJ bezocht, kon naast Pllek ook even een kijkje gaan nemen binnen de ‘poort’ van 5D.
Wij ontmoetten de directie van 5D op Oerol en die vroeg ons of we ook voor hen repetities, voorbereidingen en festival wilden komen fotograferen. En of, wij houden bijzonder veel van evenementen met een bijzonder doel en met een gedreven leiding die dat doel wil bereiken. Hierbij alleen een greep uit de vele beelden van het festival; die van de repetities zijn vooral voor ‘intern’ gebruik.


Op de foto’s onder meer beelden van de voorstellingen die speciaal voor 5D zijn gemaakt door overwegend jonge regisseurs in samenwerking met professionele acteurs en acteurs met een beperking in de meest uiteenlopende zin van het woord. Verder grote en kleine workshops, optredens van diverse artiesten en wat plaatjes van de horeca.

Rara, waar is dit?

© Saris & den Engelsman© Saris & den Engelsman

© Saris & den Engelsman© Saris & den Engelsman
Als ik zou vragen: waar is dit, zou je zomaar kunnen antwoorden: Belgische kust? Aan de Middellandse Zee, misschien? Als ik zeg dat we er gisteren, op onze eerste vrije dag in zes weken, zijn geweest en als je bovendien goed kijkt naar signalen op de beelden (Grolsch, een overdosis koelboxen, de soort boten) kom je natuurlijk tot een andere conclusie. Maar toch: als het goed weer is in Nederland, gaat ons kouwe kikkerlandje lijken op een fijn, warm land. Dan hoef je niet meer op vakantie, want dan is de schoonheid, de schitterende zonsondergang, het terras nooit ver weg. Hier: de strandopgang in Lemmer, het helaas vervallende Badpaviljoen Hindeloopen en de haven van Harlingen na een heerlijk etentje bij het Havenmantsje van kok Marco Poldervaart.

Terugblik Over het IJ Festival 3

En voor het betere nagenieten ook nog random wat beelden van voorstellingen in de containers, randprogrammering en de sfeer in het festivalhart.

Terugblik Over het IJ Festival 2

Naast voorstellingen die we op Oerol al zagen en fotografeerden, waren er op de NDSM-werf tijdens Over het IJ Festival ook een aantal andere voorstellingen te zien. We are Big Boys is in een eerder bericht al te bekijken, in deze post een beeldverslagje van de rest. En dan zijn we er nog niet door, want deze gallery bevat geen foto’s van de roemruchte containervoorstellingen, de ‘randprogrammering’ en de supergezellig sfeer in het festivalhart. Komt eraan!

Van boven naar beneden: TG Space – Remember the good times; PeerGroup – Project Scheet; Warme Winkel – Poëten en bandieten; Klein Land – Als haaien…; Grachtencreaties; Theatermakers uit Noord en Casablanca – Façade; Laura Groeneveld – Van hier naar daar; allerlei acteurs en regisseurs – Op de Pllanke; Britt & Marjolein – Bachelorettes.

Terugblik Over het IJ Festival

Wij vinden al ons werk leuk, maar twee weken op een festival mogen rondlopen van opbouw tot en met de laatste dag, dat is toch wel bijzonder gaaf om te doen. De afgelopen jaren is het, o zegen, bijna routine geworden – voor zover dat kan met steeds andere mensen, gezelschappen, plekken, voorstellingen – dat als we net twee weken Terschelling achter de rug hebben voor Oerol en een klein weekje thuis zijn geweest, we alweer vertrekken naar Amsterdam voor Over het IJ Festival. Ook dit jaar hadden we weer het geluk dat we in de hoofdstad een huisje konden lenen, dit keer zijn we vreemde-oren-knutselaar Geert Jonkers bijzonder dankbaar voor zijn geweldige appartement aan het Singel, jawel, het Singel. Ruim wonen met rustige slaapkamer, met snel internet van een aardige buurvrouw, gelegen op een paar minuten van de pont naar het NDSM – niet die buurvrouw, maar het huis. Het festival zelf was een van de betere edities, we schoten weer tal van mooie beelden waaruit hier een eerste greep: foto’s van voorstellingen die we ook op Oerol al vastlegden voor de makers.

Van boven naar onder: Project Wildeman – WIJ; Joost van Hezik – Dantons Dood; Via Berlin – Home Sweet Home; Breekgoed – De dood van het woord; Judith Hofland – Like me; Berg & Bos – In limbo; Young Gangsters – New Rambo Generation, Ilmer Rozendaal – Er zal iemand komen; Lars Doberman – Een Bebopverhaal

Grote jongens!

BonteHond is leuk. En dientengevolge zijn alle mensen en makers die voor dit heerlijke gezelschap in Almere werken leuk. Dat die stelling klopt, bewijzen ook Vincent & Milan, de nieuwste loten aan de stam. Zij maakten voor Over het IJ festival een rauwe, wilde voorstelling barstensvol energie over de rituelen dat Nederlandse jongens die graag mannen willen worden node missen maar die goddank in de rest van de wereld ruimschoots voorhanden zijn. De nieuwe artistiek leider van BonteHond, René Geerlings, goed in absurditeit, deed de eindregie. Feestje was het, heerlijk om naar te kijken. Wij waren de gelukkigen die de scènefoto’s mochten maken. De zon deed een beetje vreemd achter de containers waartussen ze speelden, dus deden we een tweede rondje – geen straf bij deze lekkere voorstelling.

Dag van… en eindredactie Praktijkblad OR

De kandidatenlijst voor De dag van… droogde na enkele jaren een beetje uit, de interessante kandidaten leke© Saris & den Engelsmann zo langzaam maar zeker op. Stoppen met de rubriek was een overweging, maar in de laatste redactievergadering werd duidelijk dat de verhalen graag gelezen worden door de abonnees en de collega’s – het gaat eigenlijk in het blad eigenlijk altijd over de zaak en nooit over de mens achter het or-lid en dat belicht De dag van… nu juist wel. Dus deden we een oproep op LinkedIn, op hoop van zegen. De aanmeldingen stroomden binnen, niet alleen vinden onze abonnees het leuk om de rubriek te lezen, ze vinden het blijkbaar ook interessant om zich een dag door mij te laten volgen en op de foto te laten zetten. Dankbaar maakte ik een nieuwe kandidatenlijst aan, waarmee ik zeker anderhalf jaar mee vooruit kan.
De eerste bij wie ik langsging was Erwin de Boer, vicevoorzitter van de or bij Fujitsu in Maarssen – tenminste, toen ik hem bezocht, want inmiddels werkt hij voor het Internationaal Kanker Instituut Nederland, waar hij verwacht z’n bezieling en enthousiasme voor de medemens wat meer kwijt te kunnen. Een snelle denker, rap van tong ook en ambitieus op de goede manier des woords.
POR_13_07-08.indd

Nummer 100

De Landelijke Vereniging van Geamputeerden, waarvoor ik al een paar jaar het verenigingsblad Lede(n)maat maak, gaat dit najaar op in de nieuwe vereniging Korter Maar Krachtig. Nummer 100 van het blad was dus ook meteen het laatste. Ik worstelde daarom 25 jaar archieven door om een bijzonder nummer te vullen, op zoek naar mooie verhalen en de geschiedenis van het verenigingsblad en daarmee goeddeels ook die van de vereniging. Daarnaast schreef ik twee interviews, allebei op hun eigen manier heel bijzonder. Het eerste was met Caroline van den Kommer, vaste columniste van Lede(n)maat, adviseur cliëntencommunicatie en coach van mensen met een prothese/amputatie. Dat heeft ze zelf ook sinds een ongeluk als tiener. Niet leuk, maar wel iets waar je mee kunt leren leven, zo stelt ze. Leuk mens. Ik maakte ook haar portret.
InterviewCaroline
Het andere interview was met filosoof René Gude, die net nadat ik de afspraak met hem had gemaakt werd benoemd tot Denker des Vaderlands. Hij heeft botkanker en een levensprognose van maximaal twee jaar; zijn been werd twee jaar geleden geamputeerd tot aan de heup. Zijn humor verdween goddank niet met zijn been en zijn relativeringsvermogen evenmin, wel waarschuwt hij voor ontkenning van het soort ellende waar hij zelf mee te maken heeft omdat je dan vervreemdt van je geliefden – het laatste wat je in zo’n situatie wilt. Wat een bijzondere man, wat een heerlijk gesprek. En wat een compliment dat hij op mijn tekstvoorstel antwoordde ‘Het is zo mooi dat ik de kleine schaafwerkjes graag aan jou overlaat’ – geen woord wilde de beste man aanpassen in een tekst van ruim 2000 woorden. Zeldzaam karakter zonder uit de kluiten gewassen ego.
De foto’s zijn in dit geval van anderen, zijn energie was op na het gesprek. En sowieso kan ik aardig fotograferen, maar de beelden die An-Sofie Kesteleyn van Gude maakte voor de Volkskrant waren zo mooi (op de eerste pagina van het artikel en op de cover gebruikt), dat ik daar graag uit eigen zak een net bedrag voor neertelde om mijn artikel te vervolmaken.
InterviewReneGude