Terugblik Oerol

Eerder een indruk van de voorstellingen waarvan we scènefoto’s hebben gemaakt en de presentaties uit Atelier Oerol, hier een dwarsdoorsnee van wat andere voorstellingen die we speciaal voor Oerol zelf bezochten.


Van boven naar onder:
Benjamin Vandewalle – Birdwatching
Collectif le G Bistakui – Cooperatiza
Cie Zerogrammi – Trattato della Lontananza Parte Prima
Toneelschuur/Joost van Hezik – Dantons Dood
Project Wildeman – WIJ
NNT/Club Guy & Roni – Crash
Pieter de Buysser/Hans Op de Beeck – Book Burning
Waterlanders – PIEP

Ansichtkaarten bij Gluren van Hoge Fronten

Hoge Fronten bedacht iets leuk: ze zouden op Oerol een aantal huizen uitzoeken waar festivalgangers met een kaartje ongegeneerd binnen mochten gluren. Kenners van het eiland zeiden dat het nooit zou lukken dat mensen van daar dat zouden toestaan, maar met hulp van een weggetjeswetende eilander kreeg de innemende theatermaakster Lieke Benders het toch voor elkaar: met vier huizen, een schuur, en een enorme berg medewerking van de ‘begluurdeen’ en de Hoge Fronten-medewerkers creëerde ze een indrukwekkende, schattige, ontroerende, menselijke, gewoon bijzondere route die tijdens heel Oerol op gezette tijden te volgen was. Tot groot genoegen van de voyeuristische festivalbezoekers die beslag wisten te leggen op de bijzonder gewilde entreetickets – alle dagen uitverkocht, zo graag willen wij Nederlanders blijkbaar binnenkijken bij zo maar wat mensen in het dorp Hoorn op het eiland Terschelling.
Wij legden voor Hoge Fronten de route vast, maakten scènefoto’s en stills van de opstellingen. Dat kun je in een van de items van eerder deze week zien. Voorafgaand aan het festival, eind mei, gluurden wij al op alle locaties: we maakten portretten van de mensen bij wie de mensen straks zouden mogen gluren. Dat deden we in twee reeksen: een waarin de bewoners als vanzelfsprekend in hun eigen ruimte vertoeven, als een soort meubelstuk tussen de eigen bezittingen en een waarin de bewoners iets meer op de voorgrond treden. Die eerste serie hebben de mensen cadeau gekregen als bedankje voor hun fijne medewerking, de tweede serie is afgedrukt op een ansichtkaartenserie waar we uitermate trots op zijn. De kaarten zien er ongeveer zo uit (en wil je een set hebben, mail dan met janneke@hogefronten.nl).
HF-Gluren-ansichtArie-LR
HF-Gluren-ansichtSjoukje-LR
HF-Gluren-ansichtLouk-LR
HF-Gluren-ansichtMarianne-LR
HF-Gluren-ansichtArien-LR

Atelier Oerol: talent voor de toekomst

Net als vorig jaar mochten wij de jonge makers van het Atelier Oerol vastleggen. Vijf van de mensen van de club van vorig jaar, die toen gezamenlijk een dagroute vormgaven met meest bescheiden presentaties, maakten dit jaar afzonderlijk van elkaar een volledige voorstelling. Wij tekenden voor de scènefotografie van de voorstellingen van Gertjan Biasino, Sofie Doeland, Ilmer Rozendaal, Wilhelmer van Efferink en Akwasi Ansah.
Heb je ze op Oerol gemist, dan staan de eerste drie ook nog op Over het IJ Festival, dat met Oerol samenwerkt voor het Atelier. Mis ze niet, ze zijn de toekomst van het theater en hebben stuk voor stuk bijzondere dingen gemaakt.

Scènefotografie op Oerol

We zijn sinds vorig jaar huisfotograaf van Oerol, voor het vastleggen van – zoals dat heet – de artistieke lijnen op de langere termijn. We letten bij het maken van beeld dan vooral op de dingen die deze lijnen illustreren, zoals echt landschappelijk theater/kunst, publieksparticipatie en de ontwikkeling van jongemakerswerk. Daarnaast maakten we vorig jaar en ook dit jaar scènefoto’s voor een aantal gezelschappen. Hier een greep uit de beelden die we afleverden aan Het Houten Huis, Via Berlin, Orkater/DeNieuwkomers, Theater Gnaffel, Hoge Fronten/Lieke Benders, Judith Hofland, Berg & Bos en de Young Gangsters in Oerol-setting.

Verslaggever Stiltefestival

Eergisteren verschenen op BredaVandaag: mijn blogje voor en over het Stiltefestival, geschreven op verzoek van de zakelijk leider omdat hij er een dagje geen zin in had en ze mij nu eenmaal hadden ingehuurd als verslaggever – officieel wel voor een achterafverslag, maar vooruit dan 😉

“Stel je een voorstelling voor. En vergeet meteen je voorstelling van die voorstelling weer. Want wat Katrina Brown en Han Buhrs doen, lijkt daar toch helemaal niet op. Niks groot decor, niks passende muziek, niks tribune vol grote mensen.

© Saris & den Engelsman Een loeigroot wit vel, wat stukjes houtskool, een danseres en een muzikant die puur zichzelf als instrument gebruikt, en een stuk of twintig, dertig peuters of kleuters eromheen. Dat is het uitgangspunt van Ets-Beest. Die voorstelling is maandag twee keer te zien geweest in het zaaltje van De Stilte aan de Markendaalsweg. Of, nou ja, te zien, het lijkt meer op meemaken, en dat dan in de meest letterlijke betekenis van het woord: mee-maken.

Dat is best gek, want de code in het theater is meestal: stil zitten, mondjes dicht. Dat zeggen de juffen van tevoren dan ook, en de kindjes luisteren er over het algemeen braaf naar. Maar stil zitten, stil zijn, dat is wel heel erg moeilijk als een man allemaal gekke geluidjes maakt met z’n mond en er een mevrouw over de witte vloer buitelt in de gekste bewegingen die ondertussen allemaal krabbeltekeningen om zich heen maakt.

© Saris & den EngelsmanDus of je nou wilt of niet, je gaat vanzelf een beetje mee bewegen. En voor je het weet heb je zo’n stukje houtskool vast en zit je op de rand van het papier een beetje mee te kliederen. Tot je beseft wat je doet, en geschrokken ophoudt met dansen. Of een tik op de vingers krijgt van de juf en het houtskool aan de kant legt. Mag niet, shhht, stil zitten.

De makers van Ets-Beest zoeken die spanning expres een beetje op. Ze dagen, als het niet vanzelf gebeurt, kinderen uit mee te tekenen, mee te bewegen, de vloer op te komen. Dat gaat soms makkelijker dan anders, maar het lukt altijd en uiteindelijk zitten zo goed als alle kinderen op de vloer driftig te tekenen aan een groot kunstwerk dat bestaat uit allemaal kleine kunstwerkjes, heel abstract soms, maar ook kastelen, bloemen, hartjes.

Ze tekenen binnen de lijntjes van het grote vel, maar kleuren buiten de lijntjes van de regels die in het theater gelden. En dat is een genot om te doen – want wie vindt het nou niet lekker om zichzelf helemaal te mogen laten gaan, lekker vies te worden; kijk juf, zwarte handjes! – en zeker ook een genot om van een afstandje naar te kijken, als groot mens op een zo goed als lege tribune.”

Inhaalrondje fotografie: TG Nomen liep voorbij

Breda stond – en staat ook nu nog een aantal dagen – in het teken van het Stiltefestival. Voor die gelegenheid werd ik door het jeugddansgezelschap De Stilte uitgenodigd om een verslag in woord en beeld te komen maken en verbleef ik afgelopen lang weekend in de sfeervolle Brabantse stad. Toevallig werkt in dezelfde periode, ook in Breda, theatermaakster Hanna van Mourik Broekman aan een mooie voorstelling over het gevecht tegen het ouder worden. Zij vroeg mij of ik foto’s wilde komen maken van haar voorprogramma, een gesprek over oud zijn/worden/gevonden worden tijdens het eten van klassieke gerechten in een nieuw jasje, en van de voorstelling. Tijdens een officiële voorstelling, dus vanaf een vaste plek en zonder te lopen, geen sinecure, zeker niet met zo’n breed opgezette vloer. Poging gewaagd en toch niet onaardig geslaagd. Hierbij een indruk.

Inhaalrondje fotografie: Young Gangsters

Twee lieve meiden die heel gemeen theater maken, dat is de Young Gangsters in een notendop. In de traditie van filmregisseur Quinten Tarantino buitelen in hun voorstellingen de grofheden en het geweld in een wervelwind over het publiek heen. Dat is niet anders in de nieuwste, The New Rambo Generation, al kunnen we de dames Lotte Bos en Annechien de Vocht dit keer toch echt betrappen op een stevige dosis inhoud en diepgang. Ze vertellen in krachttermen en vechtbewegingen een verhaal over de Vietnamoorlog vanuit het Amerikaanse perspectief, maar eigenlijk gaat het over alle ‘missies’ die de westerse wereld over de aardbol heeft uitgevoerd. Over hoe oorlog overgaat in spel en andersom, over hoe een machtspositie zelden tot fijne samenwerking en vriendelijke bejegening leidt, over hoe de soldaten naar de plaatselijke bevolking kijken en niet in de laatste plaats over hoe de grootste lafbek als grootste held wordt binnengehaald. De jonge jongens in de voorstelling zouden, als ze er niet voor hadden gekozen acteur te worden, stuk voor stuk fysiek geschikt zijn geweest om naar Uruzgan te gaan en dat maakt The New Rambo Generation een verhaal van toen met een bijzonder actuele lading. Vanaf nu te zien op Oerol en daarna op Over het IJ.

Inhaalrondje fotografie: viering Hindoestaanse volksverhuizing

Tryater maakt professioneel theater. Daarnaast stimuleert het de ontwikkelingen van podiumkunsten op verschillende manieren. Een daarvan is it Paradys, een verzameling projecten waarin professionals amateurs ondersteunen en projecten waarin professionals hulp krijgen van professionals uit een ander vakgebied om te kunnen groeien in de breedte of de diepte. Het grootste deel van die projecten vindt in het najaar plaats, maar eentje was al voor de zomer: een toneelstuk voor de Natak, de viering van de verhuizing van Hindoestanen vanuit India naar Suriname en later naar Nederland. De stichting cultureel centrum Mahatma Gandhi sleutelde dat zelf in elkaar en speelde het ook zelf, onder begeleiding van een professionele eindregisseur. Wij legden een van de laatste repetities vast.

Inhaalrondje fotografie: sneak previews Tryater

Net als afgelopen najaar had het Friese gezelschap Tryater eind mei een week vol kleine producties: de sneak preview. In het kader daarvan maakte jonge theatermaakster Tatiana Pratley de voorstelling Heimwee naar Hurdegaryp, die in juni speelt op Oerol. Verder werkte Sylvia Andringa aan een indrukwekkende tekst van Romke Toering over soldaten in Afghanistan, Thusfront en presenteerde ze de eerste versie in een tekstlezing. Tot slot maakten actrice/regisseur Tamara Schoppert samen met Tryater-artistiek leidster Ira Judkovskaja een klein portretje van een vrouw in Sy. Hopelijk worden beide ideeën omgezet in volwaardige voorstellingen, ze zijn het in ieder geval waard.

Inhaalrondje fotografie: Puur Plezier

Amsterdam-Noord heeft iets nieuws: Puur Plezier. Onze samenwerkingspartner en lieve vriendin Mirjam Flik heeft het bedacht, in het leven geroepen en met een team anderen georganiseerd, voor de winkeliersvereniging van Winkelcentrum Boven ‘t IJ in het noordelijke stadsdeel. Een dag vol muziek, theater en andere verrassingen op de pleinen en in de winkels. Een levendige dag, die zeer waarschijnlijk diverse vervolgen gaat krijgen. Wij zijn er graag weer bij!

Inhaalrondje fotografie: Kunstenaars in Oorlog

Voor Theater na de Dam maakte TG Sonja een hoorspel om naar te kijken met de titel Kunstenaars in Oorlog. Het gezelschap onder leiding van Jori Hermsen met een basis in Amersfoort zocht en vond vier kunstenaars met wortels in die centraal-Nederlandse stad die op de een of andere manier opvielen in de oorlog en zet ze samen in een ruimte. De portretten van de dichter Gerrit van der Veen, de zanger Johan Heesters en de schilders Charlie Toorop en Piet Mondriaan laten goed zien welke keuzes een kunstenaar in oorlogstijd kan maken en hoe hij of zij dit al dan niet ten opzichte van zichzelf en anderen verantwoordt.

Inhaalrondje fotografie: Het feest van Karel Ketelaar

Tryater maakte samen met het Noord Nederlands Orkest een jeugdvoorstelling. Die speelden ze dit voorjaar op allerlei plaatsen in het noorden van het land, onder meer in de mooie grote zaal van de stadsschouwburg in Groningen. Ik mocht daar, voor de uitzondering tijdens de voorstelling, fotograferen. Best gek, zo’n zaal boordevol kids om je heen tijdens je werk. Zij hebben er trouwens weinig van gemerkt, er gebeurde zo veel op de vloer dat ze toch totaal niet lieten afleiden door een rondrennende mevrouw met een camera en een grote lens.

Inhaalrondje fotografie: Donateursdag Oerol

Half april verzamelde een deel van de donateurs van Atelier Oerol zich op het Amsterdamse NDSM-terrein voor een sneak prveview van de werken van de ateliermakers voor de komende periode. Wij waren aanwezig, als fotograaf én als donateur. ‘Rijke stinkerds’ zijn we niet, maar we hebben wel meer te verteren dan die kiddo’s en vinden het uitermate belangrijk dat er plekken in Nederland zijn en blijven waar ze lekker kunnen experimenteren. Vandaar dat we graag een steentje bijdrage, in de vorm van foto’s en baar geld.