Kerst op het Loo

24 december was voor weinigen een werkdag, merkten wij toen wij ons op de weg begaven voor een van onze leukste klussen van het jaar. De A50 stroomde lekker door en binnen het uur stonden we op de dienstparkeerplaats van Paleis het Loo in Apeldoorn, waar we feestelijk gedekte kersttafels op de foto zouden gaan zetten. Een uurtje of zes waren we bezig met onze spullen door het luxe doolhof te sjouwen, op te zetten, opnamen te maken en weer verder te trekken. Wat een feest om in die door de grootste interieurontwerpers aller tijden bedachte ruimtes vol met de crème de la crème van het meubilair van de laatste paar eeuwen de prachtige decoraties vast te leggen. Extra leuk omdat ze met bijzonder veel liefde en engelengeduld zijn gemaakt door de conservator van de tentoonstelling, met wat hulp van collega’s, op basis van schilderijen, tekeningen en beschrijvingen uit de bewuste tijd. Jazeker, ze zat dagenlang sinaasappels te konfijten, bakte pasteien, knutselde koekjes en taarten en allerlei andere lekker ogende spulletjes om op de bijzondere serviezen van het koninklijk paleis te serveren aan een groot publiek, deze kerstperiode. Dat ervan zal smullen – figuurlijk dan, want het meeste is niet echt te eten.
KerstophetLoo_©SarisdenEngelsman_9620LR KerstophetLoo_©SarisdenEngelsman_9631LR KerstophetLoo_©SarisdenEngelsman_9658LR KerstophetLoo_©SarisdenEngelsman_9681LR KerstophetLoo_©SarisdenEngelsman_9757LR KerstophetLoo_©SarisdenEngelsman_9776LR KerstophetLoo_©SarisdenEngelsman_9795LR Copyright Saris & den Engelsman
Te zien tot en met 8 januari.

Uit eigen keuken: kerst(menu)kaarten

In 2010 kregen we zo veel complimenten op onze kalender-zonder-tijd (zie www.sarisdenengelsman.nl, knop Vrij werk) dat we ook in 2011 weer graag onze tanden wilden zetten in een bij ons passend eindejaarsgeschenk voor onze familie, vrienden en relaties. Een kaartenset, zo hadden we bedacht. Helaas vergden de meeste ideeën die door ons hoofd dwarrelden een grotere tijdsinvestering dan we ons tijdens onze drukke eindejaarswerkzaamheden konden permitteren. Maar gelukkig floepte er in onze hoofden een lampje aan dat leidde tot een flitsproject. Iets met die hilarische pieppoppetjes die we die zomer op de rommelmarkt kochten, schattig en boeverig tegelijk en daarmee echte (b)engeltjes, aardig passend bij de kersttijd. We maakten een kaartenset met op de voorkant vier onschuldige poppetjes en op de achterzijde hun ondeugende kant.
Ook dit jaar was ons belangrijkste idee voor het einde van het jaar een niet erg makkelijk te realiseren kaartenset. En met de drukke novembermaand voor de boeg moest het toch echt snel in mekaar te steken zijn. Dit keer ging midden in een diepzwarte najaarsnacht het eurekalampje aan. De volgende ochtend stond het idee nog als een huis – vonden wij tenminste. Het resultaat, nauwelijks twee weken later: een compleet feestmenu op zes luxe kaarten, beginnend bij een hapje van pastinaak en eindigend met een toetje met bessen. Met de ‘groene’ bestanddelen uit de recepten (deel eigen bedenksels, deels geïnspireerd op Moons favoriete meesters Jamie Oliver en Sergio Herman) knutselde ‘mevrouw’ kerstversieringen in elkaar. ‘Meneer’ zette ze als echte kunstwerkjes op de foto.
bieten2_5360 boom_vrij_5384 kaarsenvrij_5348 krans_vrij_5374 slinger3_5406 ster_5396
De gerechten die erbij horen zijn: choggiabieten met makreelrilette, aspergesalade met pesto en geitenkaas, pastinaakbeignets, bloemkoolmousseline met coquilles, citroensabayon met bessen en mozzarella met room en tomaatjes.

De kaarten zijn ook te koop. Ze kosten 10 euro per setje van zes dubbele kaarten 15×15 cm met aan de linkerbinnenkant het recept en rechts de tekst ‘Smakelijke feestdagen’. Ze komen met zes witte bijpassende enveloppen en sluitzegels-in-stijl in een pergamijnen zakje. Mail me op hallo @ moonsaris punt nl als je interesse hebt.

Draak in Huis

Al sinds we in het theater terechtkwamen, volgen we Elien van den Hoek. Deze mooie maakster spreekt in haar werk een taal die mij erg aanspreekt. Zonder oordeel laat ze de mens zien die stoeit met het leven, in beeldende, vriendelijke voorstellingen die je toch tot denken aanzetten. Geen good guys en bad guys in haar moderne sprookjes, maar allemaal min of meer sympathieke, en toch interessante personages in bijzondere situaties. Zoals Roodkapje die stiekem zelf de wolf is in Wat heb je grote ogen, het weermannetje en het weervrouwtje die elkaar eigenlijk nooit ontmoeten omdat hij buiten staat bij slecht weer en zij bij goed in Altijd weer en een oude vrouw die het leven opnieuw moet invullen als haar man overlijdt in Adios.
In haar nieuwste voorstelling, Draak in Huis, schetst ze een gezinnetje waarin een jongen met z’n vader samenleeft en de moeder weg is. De jongen probeert z’n vader aan het lachen te maken, en dat lukt een beetje, maar de vader weet zich niet goed raad met z’n verdriet en dat van zijn zoon, en dat zit het leven behoorlijk in de weg. Het verdriet materialiseert in een vriendelijk draakje. Het onvermogen met het verlies van de moeder om te gaan uit zich bij de jongen in een oeverloze fantasie die langzaam maar zeker vanuit z’n dromen het dagelijks leven inkomt. Uiteindelijk gaat hij door een diep, diep dal waar hij en zijn vader op het laatste moment uitkomt door de draak, het verdriet onder ogen te zien en het verlies een plek te geven. Meeslepend relaas voor 6 jaar en (veel) ouder dat bulderende lachen en oorverdovende stiltes veroorzaakt bij het publiek.
Wij mochten de foto’s maken, en melden met trots dat we de huisfotograaf zijn van het bijzondere gezelschap van Elien van den Hoek en haar lieve collega’s, Het Houten Huis, dat vanaf januari in Groningen resideert en van daaruit de harten van mensen van alle leeftijden zal proberen te winnen.
#HetHoutenHuis_DraakinHuis_fotoSaris&denEngelsman_8376 #HetHoutenHuis_DraakinHuis_fotoSaris&denEngelsman_8480 #HetHoutenHuis_DraakinHuis_fotoSaris&denEngelsman_8600 #HetHoutenHuis_DraakinHuis_fotoSaris&denEngelsman_8820 #HetHoutenHuis_DraakinHuis_fotoSaris&denEngelsman_8872 #HetHoutenHuis_DraakinHuis_fotoSaris&denEngelsman_8953

Schiller door Annechien

We fotografeerden vorige week onze laatste voorstelling voor Het Huis van Bourgondië. Niet omdat ze niet meer tevreden zijn, maar omdat het huis zijn deuren sluit – vanavond is het eindfeest. Alle Nederlandse theater- en dansproductiehuizen gaan dicht, tenzij ze een sluiproute hebben gevonden als bijvoorbeeld makershuis. Het Huis van Bourgondië wilde zijn hoofddoel, het op weg helpen van jonge theatermakers van de opleiding in Maastricht, niet verloochenen en bekocht dat met de dood.
In de laatste voorstelling, De Rovers van Schiller, speelt de dood een grote rol. En daar kan de jonge regisseur Annechien de Vocht wel wat mee. We kennen haar al van andere voorstellingen, met name samen met Lotte Bos. Als de Young Gangsters maken deze twee lieve blonde dames keiharde, smerige voorstellingen boordevol ultrawilde gevechten en grenzeloze goorheid. Deze versie van de Rovers is ietsje minder (schijnbaar) oppervlakkig, maar komt op momenten wel aardig in de buurt. Niet gek, want het verhaal heeft genoeg zwart in zich om alle kleur uit je wangen te laten wegtrekken. Hier wat beelden van dit gekke ding, waarin vier uur theater in een stevig uur op een krachtige manier over het voetlicht komen.
Huis van Bourgondie - Annechien de Vocht - De Rovers - Derlon Theater - Maastricht Huis van Bourgondie - Annechien de Vocht - De Rovers - Derlon Theater - Maastricht Huis van Bourgondie - Annechien de Vocht - De Rovers - Derlon Theater - Maastricht Huis van Bourgondie - Annechien de Vocht - De Rovers - Derlon Theater - Maastricht Huis van Bourgondie - Annechien de Vocht - De Rovers - Derlon Theater - Maastricht Huis van Bourgondie - Annechien de Vocht - De Rovers - Derlon Theater - Maastricht

Flexmarkt als vervanger

Flex_12_12_p01-p03.inddDe hoofdredacteur van Praktijkblad Ondernemingsraad heeft nog wat meer bladen in haar pakket. Een ervan is Flexmarkt. De eindredacteur van dat blad over de uitzenders van flexibele krachten en andere tijdelijke werknemers is met zwangerschapsverlof en ik neem het drie nummers van haar over. Hartstikke leuk om weer eens met een andere wereld bezig te zijn dan die horen bij de bladen die ik regelmatig redigeer. Ook leuk: ik pas wel bij het blad, want ben er ook een tijdelijke, flexibele werknemer 🙂

Devin Townsend op Distortion

Goed, publicatie van m’n artikel laat even op zich wachten. Blijkbaar draaien niet alleen ambtelijke, maar ook grootredactionele molens langzaam. Dan maar een bonusplaatje van de vetste artiest die ik in m’n leven op een podium heb zien staan, qua muziek dan, want qua theater weet ik er ook nog wel een paar. Devin Towsend, gekke vent, komt uit de metal maar schaamt zich niet voor een ambient deuntje of wat folk met een gekke muts op z’n kop. Vindt zichzelf niet cool, maar een nerd. Dat laatste klopt, maar hij is in al z’n nerdyness van het coolste soort cool doordat het hem koud laat wat mensen vinden en denken en doordat hij gewoon doet wat z’n hart en ziel ‘m ingeven. Een redelijke zeldzaamheid in de harde muziek, misschien dat ik daarom nogal hard overstag ging tijdens zijn show op Distortion, 9 december in Eindhoven – en sinds het festival steeds filmpjes zit te kijken van z’n shows, interviews zit te lezen en wat plaatjes van hem heb gekocht. Ben je niet bang van pittige muziek, googel hem gerust. Maar pas op, voor je het weet heeft het je een dag gekost, want hij is nogal productief.
DevinTownsend_DistortionEindhoven-copyright_SarisdenEngelsman

Preview: Speedfest en Distortion

Het is al weer een dikke week geleden dat René en ik in Eindhoven twee heftige festivals meemaakten, namelijk Speedfest op zaterdag en Distortion op zondag. Vette meuk en rauwe beuk – en mogelijk een daar opgepikt virusje – velden me de dagen erop bijna. Ik bleef ternauwernood overeind om de dingen te doen die echt moesten in deze goddank werkluwe periode.
Het verslag liet dus even op zich wachten, maar nu ligt het, inclusief foto’s, voor ter eindredactie bij 8WEEKLY – de site waar ik recensent, chef theater en hoofdredacteur van was en laatstelijk niet al te veel meer voor doe, tenzij… Hier vast een kleine beeldpreview van mijn verhaal over een popmeisje op een metalfestival. Met een hoofdrol voor Devin Townsend, een gekkebekkentrekkende nerd die met z’n show boordevol humor, slimheid, authenticiteit en bovenal ultragevarieerde hypermuzikale werk zo’n onuitwisbare indruk op me heeft gemaakt dat René voortaan niet meer meteen commentaar krijgt als ie weer eens iets van zijn geliefde teringherrie opzet (sterker: ik doe het nu af en toe zelf).

Artikelen voor magazines

Niet alleen redigeerde ik afgelopen weken vier magazines, voor twee ervan schreef ik ook. De dag van…, mijn rubriek voor Praktijkblad Ondernemingsraad, was weer aan de beurt. Daarvoor ging ik op bezoek bij revalidatiecentrum de Vogellanden in Zwolle en OC de Twijn, de school waar hun or-voorzitter Carin Smit als ergotherapeute werkt.

Verder kon Lede(n)maat, het verenigingsblad voor geamputeerden, wel wat kopij gebruiken en maakte ik daarvoor twee grote verhalen. Ik deed onder meer een interview met een zeer ervaren journalist die z’n werkzame leven sleet bij kwaliteitsbladen en kranten als Hollands Diep en NRC Handelsblad en schrijver is van diverse boeken over architectuur. Voor het eerst schreef hij over zichzelf, met het verlies van zijn been als aanleiding. Ik sprak hem over dat boek en kreeg als reactie: “Echt een goed stuk heb je gemaakt. Op een mooie manier persoonlijk.” Hoewel ik al honderden pagina’s vol schreef en vaak complimenten kreeg, is een opsteker als deze van zo’n topjournalist wel even wat anders.

Beide bladen verschijnen net voor kerst, maar hier alvast een preview. Niet alleen de teksten, ook de foto’s zijn van mijn hand.

Welkom in het paradijs

Enthousiaste scholieren die de kans krijgen om te ruiken aan hoe het is om met een professionele regisseur te werken, amateurspelers die een podium geboden wordt om met ludieke, experimentele werkvormen te bezig te zijn, jonge theatermakers die gecoached worden door ervaren collega’s uit de theaterwereld , It Paradys maakt het mogelijk.
Tryater en Frats zijn een paar jaar geleden gestart met It Paradys. Een plek waar professionals en amateurs elkaar ontmoeten, samenwerken en van elkaar leren. Inmiddels is het project landelijk erkend en krijgt het budgetten uit verschillende hoeken.


Het professionele Friese gezelschap Tryater vroeg me in november een paar bijeenkomsten uit It Paradys vast te leggen. Ontzettend leuk om mee te maken en ook goed voor m’n Fries, want dat was geregeld de voertaal. Op de foto’s een workshop van een professionele actrice en een coach met een aantal jeugdige amateurspelers en hun regisseurs; een doorloop van de voorstelling van Kimberley en Romke-Jan, twee jonge amateurs met een gigantisch talent; en een afsluitende bijeenkomst met onder meer Hildegard Draijer van DOX over werktechnieken en Ine te Rietstap, theatermaakster die Romke-Jan en Kimberley begeleidde.
Zie voor meer informatie www.paradys.org en www.tryater.nl

De Jongens – plat meets poëzie

Wie De Jongens kent, dat heerlijke theaterkluppie uit Groningen met z’n meestal knallende locatievoorstellingen, weet dat ze altijd zorgen voor hilariteit. Niet zelden met platte of hyperflauwe humor, met viezigheid en troep of ander echt jongensspul. Ook in hun laatste, Trap, een experiment gemaakt voor festival Jonge Harten met een bijdrage uit crowdfunding (Voordekunst), is dat weer zo. Jongens zullen immers altijd jongens blijven. Maar filosofischer dan ooit raken ze ook gevoelige snaren met hun reeks metaforen rondom het centrum van hun voorstelling, een groeiende trap. Oké, de doodskist die een van de mannetjes naar boven brengt, ziet er geregeld uit als een enorme piemel, maar zijn geworstel met het ding is ook heel beeldend en poëtisch. Sowieso: die twee breekbare oude mannetjes (Jan-Joost Alberts en Taco van Dijk) zijn best onroerend in al hun pogingen – nog geen – afscheid te nemen van het leven terwijl ze terugkijken op hun hoogte- en dieptepunten. De helft van de Jongens had andere dingen te doen: Maarten Smit is aan het werk bij Het Houten Huis, Mats Boswijk bij Trouble Man; de laatste tekende wel voor de regie. In de uitgebouwde versie hopen we ze alle vier te zien, zij het misschien niet steeds allemaal tegelijk omdat ook een of twee Jongens in hun element blijkbaar veel kunnen losmaken.


Wij vinden het een feest met De Jongens te werken en zijn vereerd dat we na vele ontmoetingen op festivals in het land nu af en toe de officiële foto’s voor ze mogen schieten.

Twee keer vijf sterren voor Trouble Man

Trouble Man ofwel Sadettin Kırmızıyüz is een theatermaker die wij al een tijdje volgen. We fotografeerden hem ooit in het kader van de Culturele Zondag in Utrecht in wat naar later bleek z’n eerste voorstelling was, Avondland (voor DNA, die vorig jaar een remake kreeg). Bij het Huis van Bourgondië kwamen we hem weer tegen bij De Vader, de Zoon en het Heilige Feest. En toen ie op eigen benen ging in een samenwerking met Frascati vroeg hij ons zelf voor de scènefoto’s van de remake van Avondland en What’s happenin’ brother, afgelopen voorjaar en zomer op de festivals te zien.
Allemaal goedgemaakte voorstellingen van een theatermaker die vooral acteur is en altijd een regisseur van buiten mee laat kijken naar z’n werken. Grootste talent van Sadettin: de clown uithangen in talloze aansprekende typetjes. En tegelijkertijd een verhaal vertellen over hoe het is om als zoon van migranten op te groeien in een land waar mensen steeds vreemder naar je gaan kijken terwijl jij je, als geassimileerde Turk in de kunsten, steeds meer een kind van dat land voelt.


Zijn moeder, zijn vader en zijn broer stonden centraal in de vorige drie voorstellingen. Z’n laatste familielid, zijn zus, kwam aan de beurt in Somedaymyprincewill.com, een project in samenwerking met The Sadists en met als regisseur Caspar Vandeputte (die wij kennen van zijn werk bij het Huis van Bourgondië). Het leverde een spetterende, showvolle, maar ook gevoelige en rake voorstelling op over een Turks meisje dat opgroeit in Nederland, dat zonder het te moeten een hoofddoekje gaat dragen en in Istanbul trouwt met een man die ze jaren eerder tijdens een vakantie leerde kennen. Met The Sadists die de dolle rollen op zich nemen, zodat Sadettin zijn typetjes subtieler en daarmee beter dan ooit houdt en het verhaal heel dichtbij laat komen.
Sadettins beste, zeiden René en ik meteen tegen elkaar. En de pers was dat met ons eens. NRC (ook in NRC Next) en Volkskrant beloonden de voorstelling met de maximale vijf sterren en de andere recensenten vonden het vier sterren waard. Zeldzame beloning voor een jonge maker die net onder de vleugels van de productiehuizen uit is gekropen en pas eventjes op eigen benen staat.

Redigeren, redigeren, redigeren

Lieve mensen die af en toe naar mijn blog komen om hier updates te lezen over mijn whereabouts en vorderingen: nog heel even geduld a.u.b. Ik ben de afgelopen weken vooral bezig geweest met redigeren, redigeren en nog eens redigeren van vier magazines die nog voor de kerst bij de lezers op de mat moeten liggen. Dat is leuk werk, en ook nuttig, maar het is niet zo interessant om uitgebreid over te vertellen op mijn blog. En bovendien had ik er zo veel van dat ik weinig tijd overhield om er stukskes over te schrijven.
De echte eindredactie is inmiddels zo goed als achter de rug, de opmaakproeven rollen langzaam maar zeker binnen. Dus komende week krijg ik, na het geven van akkoord om te gaan drukken, weer wat tijd om jullie bij te praten. Bijvoorbeeld over de foto-opdrachten die ik de laatste weken heb gedaan en de interviews die ik heb geschreven. Mooie verhalen in woord en beeld, kijk, daar zitten jullie dan weer wel op te wachten. Nog heel eventjes.