Mama, ik wil ook zo’n Mismuis!

Recensie Mismuis van Kwatta voor Theaterkrant

Mismuis-Kwatta-foto-Edwin-Deen

Foto: Edwin Deen

Kun je je voorstellen dat je binnen een uurtje smoorverliefd wordt op een blauwe muis zonder staart en met kangoeroe-oren? Nee? Dan ken je vast Kwatta’s Mismuis nog niet. Het is lachen, gieren, brullen met dat beestje. Niet omdat ‘ie raar is, maar omdat ‘ie ontzettend leuk is. Je wilt hem na afloop zo mee naar huis nemen.

Lees verder op Theaterkrant.nl

De professor en zijn vrouw als wake-up call

Recensie Omke Wanja van Tryater voor Theaterkrant

Omke-Wanja-Tryater-foto-Sanne-Peper

Foto: Sanne Peper

Verveling, leegheid, uitzichtloosheid; dat is wat de meeste regisseurs benadrukken als ze Oom Wanja van Tsjechov op de planken zetten. Maar Ira Judkovskaja, die als geen ander van het Russische theatererfgoed houdt, beklemtoont in haar Friestalige versie veel meer de vriendschap, het familiegevoel,  de gemeenschapszin.

Lees verder op Theaterkrant.nl.

Babypop in De Efteling

copyright Moon SarisOp een mooie woensdag in oktober slenterde ik met een vriendin – zij oma, ik bewust kinderloos – rustig en genoeglijk door het sprookjesbos. We gedroegen ons op z’n tijd als kleine kinderen, bijvoorbeeld door te antwoorden op de vragen van de Sprookjesboom (‘Hoe oud ben je?’ ‘52!’ ’42!’– zal hij niet vaak horen), mee te dansen met de Efteling-elfjes, Klein Duimpje te roepen, koppiekrauw tegen de papegaai te schreeuwen en de kat van de heks van Hans en Grietje een grrrom te ontlokken.
We realiseerden ons op z’n tijd heus dat we volwassenen waren, en allang geen Efteling-eerstelingen meer, door constateringen als: ‘hey, die Sprookjesboom lijkt sprekend op Erica Terpstra, net zulke gezellige hangwangen’, ‘tsjonge, wat racet de nieuwe vertelstem Paul de Leeuw in DWDD-tempo door het sprookje van de Indische Waterlelies heen’ of ‘en wat nou als de aanstaande moeder van Raponsje tegen de toverkol had gezegd: ben jij nou gek, heks, ik ruil m’n baby-op-komst echt niet voor een paar handjes sla’.
Meer dan vroeger zagen we ook dat er best wel het een en ander mis was in het Sprookjesbos: de rode schoentjes hebben een ijsbeerpatroon in de dansvloer gesleten, de trollenkoning moet wel heel veel moeite doen om wakker te worden, ouders moeten ernstig graven in hun herinnering om het verhaal van Vrouw Holle op te lepelen omdat het geluid het niet doet en de Eftelingelfjes lijken voor een steeds groter deel ernstig fysiek beperkt.
Maar wat ons het allermeest opviel, was het gedrag van ouders. (Lees meer onder de link) Continue reading

Sonja, Saris & den Engelsman

Vijf jaar geleden begon Theatergroep Sonja haar carrière. René den Engelsman en ik zetten in die tijd hun eerste stappen in het theater als scènefotograaf. De paden van Sonja, Moon en René kruisten zich in dat prille begin en sindsdien trekken ze met elkaar op. Ze treffen elkaar vooral als een nieuwe productie bijna klaar is. Een schrikmoment, want als de fotografen komen, weten alle mensen die meewerken: het is bijna première. Hoog tijd voor een laatste lik verf, het stellen van het licht, het bijschaven van de personages. Van die paniek zie je op de foto’s gelukkig niks. Voor de doorloop, soms de allereerste keer van begin tot eind, pakken de topacteurs van TG Sonja de uiterste concentratie. En zo krijgen Moon en René volop gelegenheid om Sonja’s diepgravende, meerlagige werk vol emotionele ontwikkeling optimaal vast te leggen.

Omdat TG Sonja vijf jaar bestaat, hebben we samen een expositie gemaakt van de mooiste, meestzeggende beelden van de voorstellingen die de theatergroep in haar jonge bestaan heeft gespeeld. Deze tentoonstelling is van 8 oktober tot en met 12 november te zien in theater- en filmcafé De Lieve Vrouw in Amersfoort, tijdens de reguliere openingstijden.

De dag van… or-leden

Voor een van de bladen die ik redigeer, schrijf ik ook een vaste rubriek. Die verschijnt tweemaandelijks, in Praktijkblad Ondernemingsraad, en heet vrij eenvoudig De dag van… In het driepagina-artikel (soms 2,5) introduceer ik een or-lid en beschrijf ik zijn werk, zijn bijdrage in de ondernemingsraad (or) en een beetje privéleven. Ik ga daarvoor op bezoek in zijn of haar bedrijf, loop een deel van de dag mee en interview de kandidaat over de dingen die van belang zijn voor het stuk. Tussen de bedrijven door maak ik foto’s. Zo krijgen onze lezers een indruk van andere or-leden en steken ze bovendien iets op over hoe dingen in andere ondernemingsraden geregeld zijn.
Sinds ik De dag van… vul, zat ik al in het ziekenhuis van Sneek, op de gemeente in Rhoden, bij een grote spoor- en wegenbouwer, bij een uitgeverij, bij een bedrijf voor maritiem onderzoek en op nog wat bijzondere plekken. Een soort ministages, kijkjes in keukens waar je anders niet zo makkelijk binnenkomt. Daar was ik ooit journalist om geworden en ik vind het heerlijk dat ik dat, tussen al m’n redigeerwerk door, nog af en toe mag doen.

In de aflevering in het nummer dat nu op de drukpers ligt bezocht ik een operator bij een fabriek voor veevoer, thuis in Twente en bij Hendrix UTD in het Gelderse Lochem. Hij vertelde openhartig over de samenvoeging van zijn fabriek en die van de buren, ForFarmers. Leuk gesprek, interessante sector, die ik nog een beetje ken van de begintijd van m’n eigen teksttoko, toen ik zwangerschapsvervanging deed op de marketingafdeling van Cehave Landbouwbelang in Veghel.

Hilarische uitbarsting van contemplatieve maakster

Lieke Benders maakte als laatste grote voorstelling een contemplatieve, solistische wandeling voor grote mensen die tot overpeinzing en zelfreflectie aanzet, Todos genaamd. Als je dat van haar kent en dan naar de familievoorstelling (6+) niet wiet, wel nel (geïnspireerd op het boek van Joke van Leeuwen) gaat, val je van het ene in het andere uiterste. Niet wiet wel nel is druk, vol, gek. Deze bonte boel wordt vooral vrolijk gekleurd door Eva Zwart als Nel en Gerrit Dragt als Wiet, die wel bij elkaar willen zijn maar elkaar danig op de proef stellen in hun liefde. Met wilde achtervolgingen, zotte dansjes en hilarische kokkerelpogingen tot gevolg. De kritische noten worden gekraakt door Inge Liefsoens, die als een atypische amor (of misschien ook wel gewoon als ‘het kind’) zowel verstorend als verzoenend bezig is en Hans Van Cauwenbergh, die als een minstreel de liefde en de blues bezingt.
Wij volgen Lieke Benders en haar Stichting Hoge Fronten al vanaf haar prille makersbegin en zijn fan. We mochten de scènefoto’s maken van deze lekker gekke voorstelling en hebben ons tijdens het knippen opvallend goed vermaakt.

Klik voor meer informatie over de voorstelling en de speellijst hier.

Over de grenzen van de fantasie

Recensie Witte en het wilde paard van Theater Gnaffel voor Theaterkrant

Foto: Ron Greve

In het theater voor kleine kinderen kun je veel flikken, als het maar uit je tenen komt. Maar als je een personage tijdens een poppenvoorstelling door drie verschillende spelers laat vertolken en je je geloofwaardigheid toch niet kwijtraakt, moet je wel van heel goeden huize komen. Dat doen Elout Hol en de zijnen, met hun vijfentwintig jaar ervaring. Hun jubileumvoorstelling Witte en het wilde paard (6+) is op alle fronten een ode aan de fantasie.

Lees verder op Theaterkrant.nl

Recensies voor Theaterkrant

Sinds ik ben gestopt met recenseren voor 8WEEKLY, de uitgever van het kwartaalblad Theater! is opgeheven en het TIN alle schrijfklussen tot het eind van zijn bestaan zelf doet, besteedde ik de laatste tijd een stuk minder woorden aan het theater dan de afgelopen zeven jaar. Daar komt waarschijnlijk verandering in. Theaterkrant, de enige echte volledig professionele theatersite van Nederland, heeft gevraagd of ik af en toe recensies voor ze wil schrijven. En dat wil ik wel, al was het maar om mijn inhoudelijke betrokkenheid bij de vormen van theater die ik fijn, interessant en belangrijk vind niet kwijt te raken. En zeker ook om ervoor te zorgen dat gezelschappen en makers die anders misschien makkelijk aan bod komen (want: te klein, te perifeer, te anders) ook landelijke pers krijgen. Dat was de belangrijkste reden dat ik ooit, lang lang geleden, TheaterCentraal mede oprichtte en jarenlang met veel liefde bloed, zweet en tranen heb gestort voor de online theaterrecensie. Te gek dat de makers van Theatermaker me dus nu vragen een bijdrage te leveren aan hun groeiende site.
M’n eerste proeve staat online. Een makkie om mee te beginnen: een bijzonder fijne, meeslepende jubileumvoorstelling van een ervaren gezelschap. Meer zal volgen.