Bijna ultiem objecttheater

Zichzelf wegcijferend schetsen de jonge Vlaamse makers Nikè Moens en Vick Verachtert voor Feikes Huis in De Bomma’s een stel samenwonende oude vrouwtjes, hun rituelen en hun genegenheid. De meiden dragen zwarte kleding, en gebruiken qua opsmuk niets meer dan twee paar oudevrouwenjurkmouwen die ze omhoog en omlaag schuiven, afhankelijk van of ze de benen of armen van de vrouwtjes willen verbeelden of aan het verhuizen zijn. Want dat doen ze, het hele kleine uurtje lang, verhuizen. Het beginbeeld is een lege vinylvloer met erboven een enkele ouderwetse lamp en erachter een enorme berg meubels, interieurdingetjes en prullekes. Tijdens de verstilde voorstelling plaatsen Nikè en Vick die op de vloer, onderwijl het verloop van het samenwonen van de twee dametjes verbeeldend. Boordevol waardevolle clichés en fijne vondsten, zoals het leven zelf. Tot en met het onvermijdelijke einde.

Tot en met zondag 30 september te zien het Amsterdamse Ostadetheater, bij Feikes Huis, het productiehuis waarvoor we deze scènefoto’s maakten. Speciaal geschikt voor mensen die het niet erg vinden als in een theatervoorstelling geen woord valt en die in staat zijn leven te zien in spullen.

Sneak preview reisje Midden-Europa

Het is natuurlijk onmogelijk om wereldsteden werkelijk in beelden te vangen. En het is nog onmogelijker om drie Midden-Europese wereldsteden in negen beelden te vangen. Maar goed, hier toch een heel bescheiden poging een kleine indruk te geven van ons net afgelopen reisje langs Berlijn, Praag, Boedapest en Wenen – de laatste ontbreekt nog. Als het even wil, komt er ook nog een verslag. Maar eerst even wat deadlines aftikken en nieuwe klussen in het garen hangen. Zodat we volgend jaar lekker weer op pad kunnen.

Eilandbruiloft in zomerse sferen

Nee, wij zijn geen bruiloftsfotograaf. Maar we zijn wel festival- en theaterfotograaf. En als dan de artistiek directeur van het heerlijke Over het IJ Festival en de zakelijk directeur van het geweldige Oerol festival gaan trouwen en je vragen of je dat wilt vastleggen, dan is het moeilijk nee zeggen. Zeker als het een minifestivalletje wordt in een mooi septemberweekend – ja, het was deze mensen zo gegund, dat we van lang tevoren hoopten, stiekem verwachtten dat we ons Oerol- en Over het IJ-geluk van goed fotografeerweer mee konden nemen naar dit nazomerse feestje. En dat lukte wonderwel, want wat was het fantastisch.
Hier een kleine proeve van het hemels geluk van Lode en Marelie en de mensen die ze met barstensveel liefde omringen.

Artikel Lede(n)maat

Alweer bijna twee jaar geleden kwam ik via een oproepje op een site aan een leuke klus als redactiecoördinator en eindredacteur van een ledenmagazine van een patiëntenvereniging. Omdat de vrijwilligers die de vereniging draaiende houden vaak genoeg hebben aan hun bestuurswerk, hebben ze niet altijd tijd om het blad ook te vullen. Dus van het begin af aan schrijf ik voor ieder nummer een of meer artikelen. Meestal menselijke interviews met leden of lotgenoten.
Dit nummer maakte ik een heel ander soort stuk: een overzichtsartikel over lotgenoten op de reguliere Olympische Spelen. Dat klinkt niet zo heel gek, behalve als je weet over wat voor soort lotgenoten het gaat, namelijk been- of armgeamputeerden. Nee, die acteren dus niet alleen op de Paralympische Spelen, maar ook op de grote broer die voorafgaand aan de Paralympics in dezelfde stadions worden gehouden. Toegegeven, het zijn er niet veel, maar in London 2012 streden er toch twee mee: de inmiddels wel bekende Oscar Pistorius, de Zuid-Afrikaanse bladerunner, en de Poolse tafeltennister Natalia Partyka. Op eerdere edities namen al een zwemster en een waterpoloër deel aan de Spelen, tussen de honderden niet-gehandicapte kanonnen van de sportwereld.
Scoren op de Paralympics is geweldig, maar meedoen en soms zelfs winnen op de reguliere Olympische Spelen, dat is toch nog een iets grotere zeldzaamheid. En daarom dacht ik dat we daar best flink aandacht aan konden besteden. Dat vond mijn opdrachtgever ook, vandaar dit 3,5 pagina grote artikel in het najaarsnummer van het ledenblad van de Landelijke Vereniging van Geamputeerden.
Dubbele spread uit Lede(n)maat, ledenblad van de Landelijke Vereniging voor Geamputeerden

HEBECA: kleinmenselijk drama in grootschalig spektakel

De jonge regisseur Dirk Bruinsma wilde, in samenwerking met een heel dorp, een theaterstuk op poten zetten dat 2500 mensen uit heel Friesland zou trekken. Die grote ambitie kon eigenlijk alleen maar mislukken, en toch maakte hij het waar. Met een enorme berg energie en doorzettingsvermogen – en een peloton aan mensen en organisaties die hem steunden en steunen in de voorbereiding en bij de uitvoering.
HEBECA Jistrum ©Saris&denEngelsman
Op dit moment speelt in de Broekpolder bij Jistrum HEBECA, het Friestalige spektakelstuk dat het resultaat is van de inspanningen en dat gaat over gemeenschapszin, of het gebrek daaraan, en de mensen die in die wereld ronddraaien. De boerengemeenschap ziet een succesvolle oud-dorpeling terugkomen en de oude, teloorgegane raketfabriek ombouwen tot een producent van het goddelijke vocht, wodka. Met alle gevolgen van dien.
Alles aan HEBECA is veel en groot(s): het overweldigende decor, het aandachtvretende landschap, de enorme stoet acteurs (een combinatie van amateurs en profs, met Friese grootheden als Peter Tuinman en Hilly Harms), de indrukwekkende filmische muziek van fanfare Joost Wiersma, die Mad Maxige kostuums, en de zee van theaterlicht dat uit alle hoeken en gaten komt en zo ver het weiland in schijnt als het stuk vraagt. En toch lukt het Bruinsma de aandacht te houden bij de mensen, om wie het ondanks alles toch gewoon gaat, en wat ze meemaken. De man die z’n vrouw verliest aan de engelen, de dorpelingen die meegesleept worden door de grootsheid van één man en die man die ook maar een mens blijkt, zeker als hij z’n zoon verliest.


Hoewel Friesland groot is in openluchttheater (ook wel: iepenloftspul) zullen onze provinciegenoten zoiets niet dagelijks zien. Dat blijkt ook uit de kaartverkoop: de meeste voorstellingen zijn al ver uitverkocht. Wij zagen de eerste try-out, en die had nog wat haken en ogen, maar het zag er al goed uit. Net als de weersvoorspellingen, die net als alle andere omstandigheden (een dikke donderbui voor de generale uitgezonderd) op de hand zijn van die jonge vent die het toch maar mooi heeft aangedurfd.