Ik, een eiland

Affiche Ik, een eiland www.vuurtoreneiland.nlSoms sta je ineens, floep, tot je knieën in het ijskoude IJmeerwater te zorgen dat je niet van de wiebelende ladder valt met je dure camera-plus-lens. O nee, sorry: dat je de man die onder je in een oerlelijke witte onderbroek in het even ijskoude water drijft zo op de foto zet dat ie iets weg krijgt van een eiland.

Dat gebeurde me eind juni, toen ik een paar uurtjes in de IJkantine in Amsterdam-Noord had zitten werken, in de bus kroop om lekker op tijd naar het science park te rijden voor het portretteren van twee broers en net voor vertrek werd gebeld door een samenwerkingspartner. Of ik ‘met m’n goede camera’ even een beeld kon maken voor de publiciteit van een bijzondere locatievoorstelling. Nu, als het kan, meteen, het heeft haast. Voor een bescheiden budget, maar met uitbundig bedankje.

Nee was misschien een verstandig antwoord geweest. Maar ik ben niet altijd verstandig. Zeker niet als de vraag komt van een superleuke tante die vast en zeker aan een superleuk project werkt met allerlei superleuke mensen. En dus toog ik, tussen de bedrijven door, naar Durgerdam, waar een bekend Nederlands acteur/cabaretier zonder mopperen voor me ‘poseerde’ in z’n bijnanakie, nadat de ladder van een buurman was opgetrommeld en ik m’n leggingpijpen had opgerold. Mocht je vinden dat ie minstens even veel op een lijk lijkt als op een eiland: dat kan, dat mag, het is artistiek verantwoord, verzekerden de makers me.

Het beeld wordt gebruikt in de promotie van de voorstelling die ‘Ik, een eiland’ heet, geregiseerd wordt door Gusta Geleijnse en die de tweede helft van september te zien is op een anders niet voor het publiek toegankelijke plek: vuurtoreneiland. Lees meer over dit prachtige project op www.vuurtoreneiland.nl

Ons eerste boekje!

20. voorstellingen van noordOns allereerste boekje is uit! Het hoort bij de expositie die net is afgesloten op Over het IJ Festival. We hebben het zelf ontworpen en opgemaakt, met beeld- en woordmateriaal van eigen hand. Erin staan (vooral) jonge mensen uit Amsterdam-Noord die we hebben geportretteerd op hun favoriete plek in dit stadsdeel.

Het boekje ‘20. Voorstellingen van Noord’ (48 pagina’s) kost 10 euro inclusief verzendkosten. Geïnteresseerd? Stuur een mailtje met als onderwerp ‘20’ en met erin je naam en adres naar hallo@moonsaris.nl, dan sturen we het boekje na betaling naar je toe.

Naar de drukker: Praktijkblad OR

Cover Praktijkblad Ondernemingsraad, zomer 2012

De cover van het binnenkort verschijnende zomernummer, ontworpen door Peter Cuypers

Ik begon dit stukje in eerste instantie met ‘Waarschijnlijk heb ik het lustrum zonder erover na te denken laten passeren. Best jammer, want je moet iedere gelegenheid aangrijpen om te vieren, zeker waar het gaat om een fijne en interessante klus terwijl die niet voor het oprapen liggen.’

Ik besloot het even na te kijken, en wat blijkt? Op de kop af vijf jaar geleden leverde ik voor de allereerste keer een bijdrage aan de eindredactie van het blad waar ik over wilde schrijven, Praktijkblad Ondernemingsraad. Toen nog via Hesp & Robroek, een redactiebureau van twee heren met wie ik veel zaken deed in de begintijd van mijn zelfstandige bestaan. Van een van hen hebben we inmiddels veel te vroeg afscheid moeten nemen. Met de ander werk ik nog steeds samen, aan de eindredactie van een blad dat hier later de revue zal passeren en soms aan wat losse klusjes als hij het werk niet meer gedaan krijgt.

Praktijkblad OR, een van de vlaggenschepen uit het human resources-portfolio van Reed Business, ligt inmiddels qua eindredactie, beeldredactie en proevencorrecties volledig op mijn bordje, gelukkig in goede samenwerking met de redactiecoördinator en de hoofdredacteur. Tien keer per jaar ontvang ik de berg teksten van onze vakschrijvers en journalisten, ontdoe die van spel-, stijl- en inhoudelijke fouten en van al te ernstig jargon, zoek en bestel er beeld bij en maak alles klaar voor de opmaak. Een kleine week later doe ik de proefcorrecties en niet veel later kan het blad de persen op, om weer een weekje later op de mat te vallen bij enkele duizenden lezers in de wereld van de medezeggenschap, voornamelijk ondernemingsraadsleden en ambtelijk secretarissen.

Een fijne klus, waarbij ik inmiddels aardig op routine kan varen maar waar ik ook nog steeds veel van leer omdat de ontwikkelingen ook op dit gebied niet stilstaan.

The Promised Land en het journaille

Poe. Nou. Mijn beoordelingsvermogen is even stevig aan het wankelen gebracht nu het Nederlandse recensentenkorps de zomerfestivalvoorstelling die mij tot nu toe het meeste deed tot de grond toe afbrandt, met slechts her en der een positief nootje voor de enthousiaste spelers en de beste band. Pijnlijk voor alle mensen van Orkater en consorten die keihard aan The Promised Land hebben gewerkt. En, of ik moet we wel heel sterk vergissen, nog ten onrechte ook.

Want er klopt iets niet. Waar meneer en mevrouw de recensent spreken van ‘de teleurstelling van het festival’ twitteren, praten, facebooken de bepaald verwende Amsterdamse bezoekers toch vooral over een ontroerende, meeslepende en bijzondere ervaring.

Wat is er aan de hand?

‘Aan de inzet van de spelers ligt het niet’, schreef de NRC. Nee, zeker niet. Die werken zich twee uur volkomen in het zweet om de bezoeker de ervaring van zijn leven te bezorgen. Ze nemen je mee over zee, als een groep emigranten toen en ook nu, ieder stap krachtig verbeeld met bewegingsscènes die allemaal hun eigen karakter dragen. Woorden zijn ondergeschikt; dat je niet altijd goed verstaat wat wel wordt gezegd, draagt bij aan de verwarring, de angst, de onzekerheid van de groep mensen waar je ineens deel van uitmaakt. Zij kwamen immers overal vandaan en spraken allemaal andere talen, ze hadden vooral één ding gemeen: ze hadden het niet goed in Europa en wilden het graag beter krijgen in de Verenigde Staten. Zelfs al begrijp je niet alles, je voelt: de hoop op een beter leven vecht voortdurend met het afscheid van alle goede dingen van je oude bestaan. En je leert in de loop van de voorstelling: die lange, zware reis naar dat nieuwe leven, die grote aderlating van het achterlaten wat je lief is maakt niet dat dat het ineens makkelijk wordt als je aan de andere kant op de kade stapt. Enerzijds omdat je, net als thuis, ook in het beloofde land gezien wordt als een minderwaardige mensensoort en anderzijds omdat je het leed van je verleden mee hebt gedragen in je koffers en je dat bij het uitpakken weer tegenkomt. Niet alleen toen, 100 jaar geleden van Europa naar Ellis Island, maar ook nu, als reiziger, als emigrant, als vluchteling; als Russisch bruidje, als Bulgaarse gastarbeider, als Afrikaans hoertje loop je keihard tegen de muren van de bureaucratie en het opportunisme van gastlanden aan. Je moet wel een hart van steen hebben, of keihard PVV’er zijn, om die waardeloosheid, machteloosheid, afhankelijkheid niet op de een of andere manier te voelen, of zelfs mee te beleven.

 

Klik op de link hieronder om verder te lezen.

Continue reading

Een mooie zaterdag aan het IJ

Afgelopen zaterdag hadden wij een hels programma met meer voorstellingen dan een mens normaal gesproken op een dag zou moeten zien. Gelukkig hebben we een behoorlijk incasseringsvermogen en zien we niks liever dan fijn theater van mooie mensen, en dat was wel ongeveer de dwarsdoorsnee van die drukke dag. Hier een impressie in woord en beeld.

Op Oerol stond Roma B in een weiland aan de waddenwijk en die begrensde weidsheid deed de poëzie van de voorstelling Elders beslist goed. Maar het thema van thuiskomen en vertrekken, tja, dat heeft ook wel baat bij een omgeving waar sporen en geluiden van mensen de sporen van koeien en geluiden van meeuwen overheersen – in de stad dus. Tussen de grote loodsen op het NSDM ontmoeten twee actrices elkaar, althans, een schim uit het verleden voor de een, uit de toekomst voor de ander. We horen hun stem, hun gedachten via een koptelefoon, die ze dichterbij brengt en die de overheersende geluiden van de skatehal achter ons net voldoende dempt om het draaglijk te maken. Mooi portret van een menselijke beweging die we allemaal wel eens maken.

Berg & Bos gooit op de festivals al twee jaar hoge ogen met Het Jaar van de Schlager, een even grappig als roerend relaas over een vriendengroep die een van hen verliest en dat jaren later nog steeds niet echt achter zich heeft kunnen laten. Nu werken Maurits (de berg) en Rik (het bos) aan een nieuw werk, dat ze als werkproces presenteren op Over het IJ en dat vooral qua vormgeving – een concept van Marieke van Veen – nu al meer dan indrukwekkend is. In dat ingenieuze houten kader moet straks de meester laten zien dat ie met stevige beperkingen kan omgaan. Dat past goed bij het thema van de nu nog erg abstracte schetsen over de ingebakken karaktertrekken van de mens die hem behoorlijk van het paadje kunnen brengen.

Emke Idema is een observator. Ze kijkt heel graag en goed naar mensen, zelfs zo goed, dat ze op haar bescheiden leeftijd al aardig door ze heen kan kijken. Haar opgedane wijsheden zet ze om in voorstellingen, dit keer in het enerverende Stranger. Al te veel verklappen zou zonde zijn: deze voorstelling waarin niemand slechts toeschouwer is, is zeer gebaat bij het verrassingseffect – intuïtief reageren kan van levensbelang zijn. Ik zou zeggen: gaan! En veel plezier!

Via een vijfluik die door de leeftijdsfasen van het leven glijdt, wil Hanna van Mourik Broekman de komende jaren op zoek naar de vergeten mens. Voor elke levensfase wordt een tekst geschreven die geïnspireerd is op een groep mensen in die levensfase die we niet altijd meerekenen op het moment dat we een optelsom maken van wie wij zijn als ‘mens’. Als een leven waar een begin, een midden en een eind aan zit. Op Over het IJ doet ze een vooronderzoekje, waarin de toeschouwer gluurt naar twee mensen die een aangenaam vreemd poëtisch en metaforisch gesprek hebben en waarin een schrijver live de zieleroerselen van de kijkers verwerkt.

 

En verder volgen nog: Bonte Hond met Dutch Vinex Wonder Boys – Charlotte Caeckaert met Demarrage – Daan Colijn met Creaturen

Onze expo hangt!

Een nieuw hoogtepunt in onze jonge carrière als exposant: tijdens Over het IJ Festival zijn op grootformaat de foto’s te zien die wij de afgelopen maanden maakten van jonge mensen in Amsterdam-Noord, met de titel 20. Voorstellingen van Noord. Het festival duurt van 5 tot en met 15 juli. We houden geen opening, alleen voor de mensen die op de foto’s staan. Over het IJ is zo lief ons en hun een drankje en een voorstelling aan te bieden. Alle andere nieuwsgierigen zijn van harte welkom tijdens de openingstijden van het festival, en zelfs daarbuiten, maar dan zijn wij er niet om je even te zien.

Snelle kiek van René:

Welkom op Over het IJ

We rollen van het een naar het ander, zitten al weer midden met onze dikke konten in het fraaie Over het IJ Festival. Gisteren was de opening, wij zijn vanaf maandag aan het werk en hebben al moois gezien en vastgelegd. Veel tijd om te schrijven heb ik niet, al m’n talent op dat gebied gaat nu even naar m’n beste klant, maar fotootjes uploaden, dat lukt nog net wel. Een greepje, met onder meer Broer-TG Ilay, The Promised Land-Orkater, NIETS-Ilmer Rozendaal en nogmaals FC Bergmans Terminator Trilogie, maar nu op een geweldige industriële locatie die de onbeholpenheid en verlorenheid nog wat extra kracht bijzet. Aangevuld met wat plaatjes van de opening.