Lieve Kiki

Kik Jaski is een bijzondere theatermaakster. Zij is zeer begaan met de mensen om zich heen en zet haar enorme empathie en fascinatie voor onze soort om in betrokken voorstellingen die zeker niet de makkelijkste weg kiezen. Vorig jaar maakte ze een voorstelling met een handvol transseksuelen, die op de vloer hun aangrijpende verhaal vertelden. In haar nieuwste, ‘Als je mij maar nooit vergeet’, staat ze zelf op de scène, samen met haar aanstaande man, muzikant en componist Jan Groenteman (voor het Oerol- en Over het IJ-publiek bekend van de festivalhit ‘Wees niet te zuinig op je hart’ uit Berg & Bos’ prachtige voorstelling Het jaar van de schlager – ook dit jaar weer te zien op diverse plaatsen). Kiki interviewde tientallen ouderen en stopte de onderwerpen die normaal taboe zijn maar die de bejaarden deze lieve jonge vrouw toestopten als waren het mariakaakjes bij de koffie zonder gene in de muzikale voorstelling. Op nieuwe maar toch herkenbare deuntjes van Jan zingen ze over de geldverslindende babyboomers, in je broek poepen, bang zijn alles te vergeten, eenzaam en alleen achterblijven en over het niet weten wat je nog allemaal tegemoet komt in het lange leven dat je voor je hebt.

Ook hier maakten Saris & den Engelsman foto’s, tijdens een heuse voorstelling voor een publiek van grijze duiven in een zuidelijk verzorgingshuis. Een belevenis.

Gluren naar Julie

Afstudeerder aan de Toneelacademie Maastricht Bram Jansen maakte voor het Huis van Bourgondië een interessante interpretatie van Strindbergs naturalistische stuk Freule Julie. Hij presenteert in ‘Kijken naar Julie’ de mensenwereld als dierenwereld – met een dun laagje chroom. Een life size kijkkast waarin zich een live realityshow voltrekt, voorzien van sappige en even ware als hilarische documentaire commentaren in een herkenbare natuurfilmstem. De briljant spelende Keja Kwestro is, met haar dikkekontenjurk uit de 19e eeuw, als een flirtende baviaan die al te makkelijk toegeeft aan haar oerverlangen en helaas pas een halve seconde na ‘de daad’ de mens inzichzelf  hervindt.

Saris & den Engelsman deden de scènefotografie.

Bloggertime!

Door het gedoe bij web streepje log verging me de lol in het bloggen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en het kriebelt dat het een aard heeft. Dus ik ga weer beginnen. Voorzichtigjes aan, niet al te veel tekst, vooral plaatjes, mededelingen, observaties, van die dingen.

Veel plezier!

 

(De ruïnes van mijn oude blog staan trouwens op http://mswoord.weblog.nl, voor wie wil weten wat ik de afgelopen jaren uitvrat. De meeste teksten en foto’s zijn hervonden, maar de categorisering en de opmaak zijn totaal gemangeld. Wie daar een beetje doorheen kijkt, krijgt alsnog een aardige indruk van mij. Niet van werk, want behalve theaterfotografie staat daar weinig van op.)