De mooiste van…

Afgelopen dagen scrolde ik door m’n beelden van afgelopen jaar en op gevoel pikte ik er een stuk of zeventig uit die ik het mooiste vond. Als zoethoudertje tot ik tijd heb om m’n site bij te werken hier: the best of uit eigen keuken.

Snelle impressie van genoten Oerol-ervaringen

Deel 1: het landschap in de hoofdrol

Terugblikken terwijl wij vooruitblikken

Op Terschelling wordt heel hard gewerkt aan een nieuwe editie van Oerol. Wij krijgen al her en der wat sneak peaks op mooie locaties verspreid over het hele eiland – en het wordt heel mooi allemaal, dat kunnen we alvast beloven. Nog vier dagen en dan barst het los. Intussen moeten jullie je nog even vermaken met deze plaatjes van vorig jaar. Napret, doet het vast ook goed als voorpret. Bij mij tenminste wel.

TREKken rond de Lauwersmeer

Er kwam iets nieuws in het noorden. Het heette TREKfestival, het zag er erg spannend uit en het had enthousiaste ‘trekkers’ die er duidelijk een succes van wilden maken. De trekvogel was het centrale gegeven, de periode dat ze terugkeren van hun winterreis was de tijd waarin het zou gebeuren. Rondom de Lauwersmeer, waar de vogels in groten getale en in een enorme soortenrijkdom neerstrijken. De invulling was vooral cultureel, waar mogelijk geënt op de trek en het landschap.

Even overwoog ik contact te leggen. Maar toen ik las dat ze voor alle posten vrijwilligers zochten (wat wij niet zijn) en ik bovendien even wat andere dingen te doen had (zie pauzeberichten vanaf november 2013), heb ik dat achterwege gelaten. René ‘trok’ deze winter z’n eigen plan en legde contact zonder vooroverleg met z’n hoogstpersoonlijke marketeer (ik zei de gek). Hij was vooral getriggerd door het openingsconcert van Sytze Pruiksma, de beminnelijke Friese componist van wie we al in 2009 een concert op Oerol zagen en met wie hij twee jaar geleden twee nachtjes in een Terschellings pension aan het ontbijt zat. Gelijk heeft-ie, prachtig wat die man maakt, heel aards en toch zo hemels.

De organisatie was meteen enthousiast over het idee dat we foto’s wilden komen maken, er was eigenlijk geen budget, maar als Saris & den Engelsman zouden komen, tja, dan zouden ze eens gaan graven en sowieso konden we ergens overnachten – lief hoor 🙂 Zo gezegd, zo gedaan, zoeken werd vinden en eind maart togen we een lang weekend naar het Lauwersmeergebied, waar van we van hot naar her zouden crossen om zoveel mogelijk van het grote programma vol kleine optredentjes en workshops mee te pikken.

Continue reading

Cement in beton gegoten

Wat ons betreft gaan sommige dingen nooit over. Festival Cement is zo’n ding. Altijd splinternieuw en toch zo vertrouwd, een heerlijke paradox, en daar houden we van. Hoort steevast bij ons jaar. Fijne mensen, mooie makers, open sfeer; echt een plek om lekker jezelf te zijn – hoe je ook bent. En mooie beelden, die kun je er ook maken, als je dat tenminste mag, of liever ‘moet’ zoals wij. Voor het derde jaar op rij waren we festivalfotograaf en bovendien scènefotograaf voor een paar gezelschappen. Never a dull moment, met naast altijd minstens een dik dozijn bijzondere voorstellingen vooral veel prettige ontmoetingen, aangename ervaringen en andere dingen die een mensenleven kleur geven.

5D, festival voor de zintuigen

Over het IJ Festival werkt sinds een tijdje op bescheiden schaal samen met Festival 5D, een evenement dat toegankelijk wil zijn voor alle mensen, inclusief die met een verstandelijke of fysieke beperking. Vorig jaar al programmeerde Over het IJ enkele voorstellingen in samenwerking met 5D, dat zelf toen nog in september plaatsvond. Ook checkte de staf van 5D of Over het IJ wel toegankelijk is, bijvoorbeeld voor mensen die slecht ter been zijn of in een rolstoel zitten. Dit jaar werkten de beide Amsterdamse festivals opnieuw samen en viel het festival voor de zintuigen zelfs in het laatste weekend van Over het IJ. Wie Over het IJ bezocht, kon naast Pllek ook even een kijkje gaan nemen binnen de ‘poort’ van 5D.
Wij ontmoetten de directie van 5D op Oerol en die vroeg ons of we ook voor hen repetities, voorbereidingen en festival wilden komen fotograferen. En of, wij houden bijzonder veel van evenementen met een bijzonder doel en met een gedreven leiding die dat doel wil bereiken. Hierbij alleen een greep uit de vele beelden van het festival; die van de repetities zijn vooral voor ‘intern’ gebruik.


Op de foto’s onder meer beelden van de voorstellingen die speciaal voor 5D zijn gemaakt door overwegend jonge regisseurs in samenwerking met professionele acteurs en acteurs met een beperking in de meest uiteenlopende zin van het woord. Verder grote en kleine workshops, optredens van diverse artiesten en wat plaatjes van de horeca.

Terugblik Over het IJ Festival 3

En voor het betere nagenieten ook nog random wat beelden van voorstellingen in de containers, randprogrammering en de sfeer in het festivalhart.

Terugblik Over het IJ Festival 2

Naast voorstellingen die we op Oerol al zagen en fotografeerden, waren er op de NDSM-werf tijdens Over het IJ Festival ook een aantal andere voorstellingen te zien. We are Big Boys is in een eerder bericht al te bekijken, in deze post een beeldverslagje van de rest. En dan zijn we er nog niet door, want deze gallery bevat geen foto’s van de roemruchte containervoorstellingen, de ‘randprogrammering’ en de supergezellig sfeer in het festivalhart. Komt eraan!

Van boven naar beneden: TG Space – Remember the good times; PeerGroup – Project Scheet; Warme Winkel – Poëten en bandieten; Klein Land – Als haaien…; Grachtencreaties; Theatermakers uit Noord en Casablanca – Façade; Laura Groeneveld – Van hier naar daar; allerlei acteurs en regisseurs – Op de Pllanke; Britt & Marjolein – Bachelorettes.

Terugblik Over het IJ Festival

Wij vinden al ons werk leuk, maar twee weken op een festival mogen rondlopen van opbouw tot en met de laatste dag, dat is toch wel bijzonder gaaf om te doen. De afgelopen jaren is het, o zegen, bijna routine geworden – voor zover dat kan met steeds andere mensen, gezelschappen, plekken, voorstellingen – dat als we net twee weken Terschelling achter de rug hebben voor Oerol en een klein weekje thuis zijn geweest, we alweer vertrekken naar Amsterdam voor Over het IJ Festival. Ook dit jaar hadden we weer het geluk dat we in de hoofdstad een huisje konden lenen, dit keer zijn we vreemde-oren-knutselaar Geert Jonkers bijzonder dankbaar voor zijn geweldige appartement aan het Singel, jawel, het Singel. Ruim wonen met rustige slaapkamer, met snel internet van een aardige buurvrouw, gelegen op een paar minuten van de pont naar het NDSM – niet die buurvrouw, maar het huis. Het festival zelf was een van de betere edities, we schoten weer tal van mooie beelden waaruit hier een eerste greep: foto’s van voorstellingen die we ook op Oerol al vastlegden voor de makers.

Van boven naar onder: Project Wildeman – WIJ; Joost van Hezik – Dantons Dood; Via Berlin – Home Sweet Home; Breekgoed – De dood van het woord; Judith Hofland – Like me; Berg & Bos – In limbo; Young Gangsters – New Rambo Generation, Ilmer Rozendaal – Er zal iemand komen; Lars Doberman – Een Bebopverhaal

Grote jongens!

BonteHond is leuk. En dientengevolge zijn alle mensen en makers die voor dit heerlijke gezelschap in Almere werken leuk. Dat die stelling klopt, bewijzen ook Vincent & Milan, de nieuwste loten aan de stam. Zij maakten voor Over het IJ festival een rauwe, wilde voorstelling barstensvol energie over de rituelen dat Nederlandse jongens die graag mannen willen worden node missen maar die goddank in de rest van de wereld ruimschoots voorhanden zijn. De nieuwe artistiek leider van BonteHond, René Geerlings, goed in absurditeit, deed de eindregie. Feestje was het, heerlijk om naar te kijken. Wij waren de gelukkigen die de scènefoto’s mochten maken. De zon deed een beetje vreemd achter de containers waartussen ze speelden, dus deden we een tweede rondje – geen straf bij deze lekkere voorstelling.

Terugblik Oerol

Eerder een indruk van de voorstellingen waarvan we scènefoto’s hebben gemaakt en de presentaties uit Atelier Oerol, hier een dwarsdoorsnee van wat andere voorstellingen die we speciaal voor Oerol zelf bezochten.


Van boven naar onder:
Benjamin Vandewalle – Birdwatching
Collectif le G Bistakui – Cooperatiza
Cie Zerogrammi – Trattato della Lontananza Parte Prima
Toneelschuur/Joost van Hezik – Dantons Dood
Project Wildeman – WIJ
NNT/Club Guy & Roni – Crash
Pieter de Buysser/Hans Op de Beeck – Book Burning
Waterlanders – PIEP

Ansichtkaarten bij Gluren van Hoge Fronten

Hoge Fronten bedacht iets leuk: ze zouden op Oerol een aantal huizen uitzoeken waar festivalgangers met een kaartje ongegeneerd binnen mochten gluren. Kenners van het eiland zeiden dat het nooit zou lukken dat mensen van daar dat zouden toestaan, maar met hulp van een weggetjeswetende eilander kreeg de innemende theatermaakster Lieke Benders het toch voor elkaar: met vier huizen, een schuur, en een enorme berg medewerking van de ‘begluurdeen’ en de Hoge Fronten-medewerkers creëerde ze een indrukwekkende, schattige, ontroerende, menselijke, gewoon bijzondere route die tijdens heel Oerol op gezette tijden te volgen was. Tot groot genoegen van de voyeuristische festivalbezoekers die beslag wisten te leggen op de bijzonder gewilde entreetickets – alle dagen uitverkocht, zo graag willen wij Nederlanders blijkbaar binnenkijken bij zo maar wat mensen in het dorp Hoorn op het eiland Terschelling.
Wij legden voor Hoge Fronten de route vast, maakten scènefoto’s en stills van de opstellingen. Dat kun je in een van de items van eerder deze week zien. Voorafgaand aan het festival, eind mei, gluurden wij al op alle locaties: we maakten portretten van de mensen bij wie de mensen straks zouden mogen gluren. Dat deden we in twee reeksen: een waarin de bewoners als vanzelfsprekend in hun eigen ruimte vertoeven, als een soort meubelstuk tussen de eigen bezittingen en een waarin de bewoners iets meer op de voorgrond treden. Die eerste serie hebben de mensen cadeau gekregen als bedankje voor hun fijne medewerking, de tweede serie is afgedrukt op een ansichtkaartenserie waar we uitermate trots op zijn. De kaarten zien er ongeveer zo uit (en wil je een set hebben, mail dan met janneke@hogefronten.nl).
HF-Gluren-ansichtArie-LR
HF-Gluren-ansichtSjoukje-LR
HF-Gluren-ansichtLouk-LR
HF-Gluren-ansichtMarianne-LR
HF-Gluren-ansichtArien-LR

Atelier Oerol: talent voor de toekomst

Net als vorig jaar mochten wij de jonge makers van het Atelier Oerol vastleggen. Vijf van de mensen van de club van vorig jaar, die toen gezamenlijk een dagroute vormgaven met meest bescheiden presentaties, maakten dit jaar afzonderlijk van elkaar een volledige voorstelling. Wij tekenden voor de scènefotografie van de voorstellingen van Gertjan Biasino, Sofie Doeland, Ilmer Rozendaal, Wilhelmer van Efferink en Akwasi Ansah.
Heb je ze op Oerol gemist, dan staan de eerste drie ook nog op Over het IJ Festival, dat met Oerol samenwerkt voor het Atelier. Mis ze niet, ze zijn de toekomst van het theater en hebben stuk voor stuk bijzondere dingen gemaakt.

Scènefotografie op Oerol

We zijn sinds vorig jaar huisfotograaf van Oerol, voor het vastleggen van – zoals dat heet – de artistieke lijnen op de langere termijn. We letten bij het maken van beeld dan vooral op de dingen die deze lijnen illustreren, zoals echt landschappelijk theater/kunst, publieksparticipatie en de ontwikkeling van jongemakerswerk. Daarnaast maakten we vorig jaar en ook dit jaar scènefoto’s voor een aantal gezelschappen. Hier een greep uit de beelden die we afleverden aan Het Houten Huis, Via Berlin, Orkater/DeNieuwkomers, Theater Gnaffel, Hoge Fronten/Lieke Benders, Judith Hofland, Berg & Bos en de Young Gangsters in Oerol-setting.

Verslaggever Stiltefestival

Eergisteren verschenen op BredaVandaag: mijn blogje voor en over het Stiltefestival, geschreven op verzoek van de zakelijk leider omdat hij er een dagje geen zin in had en ze mij nu eenmaal hadden ingehuurd als verslaggever – officieel wel voor een achterafverslag, maar vooruit dan 😉

“Stel je een voorstelling voor. En vergeet meteen je voorstelling van die voorstelling weer. Want wat Katrina Brown en Han Buhrs doen, lijkt daar toch helemaal niet op. Niks groot decor, niks passende muziek, niks tribune vol grote mensen.

© Saris & den Engelsman Een loeigroot wit vel, wat stukjes houtskool, een danseres en een muzikant die puur zichzelf als instrument gebruikt, en een stuk of twintig, dertig peuters of kleuters eromheen. Dat is het uitgangspunt van Ets-Beest. Die voorstelling is maandag twee keer te zien geweest in het zaaltje van De Stilte aan de Markendaalsweg. Of, nou ja, te zien, het lijkt meer op meemaken, en dat dan in de meest letterlijke betekenis van het woord: mee-maken.

Dat is best gek, want de code in het theater is meestal: stil zitten, mondjes dicht. Dat zeggen de juffen van tevoren dan ook, en de kindjes luisteren er over het algemeen braaf naar. Maar stil zitten, stil zijn, dat is wel heel erg moeilijk als een man allemaal gekke geluidjes maakt met z’n mond en er een mevrouw over de witte vloer buitelt in de gekste bewegingen die ondertussen allemaal krabbeltekeningen om zich heen maakt.

© Saris & den EngelsmanDus of je nou wilt of niet, je gaat vanzelf een beetje mee bewegen. En voor je het weet heb je zo’n stukje houtskool vast en zit je op de rand van het papier een beetje mee te kliederen. Tot je beseft wat je doet, en geschrokken ophoudt met dansen. Of een tik op de vingers krijgt van de juf en het houtskool aan de kant legt. Mag niet, shhht, stil zitten.

De makers van Ets-Beest zoeken die spanning expres een beetje op. Ze dagen, als het niet vanzelf gebeurt, kinderen uit mee te tekenen, mee te bewegen, de vloer op te komen. Dat gaat soms makkelijker dan anders, maar het lukt altijd en uiteindelijk zitten zo goed als alle kinderen op de vloer driftig te tekenen aan een groot kunstwerk dat bestaat uit allemaal kleine kunstwerkjes, heel abstract soms, maar ook kastelen, bloemen, hartjes.

Ze tekenen binnen de lijntjes van het grote vel, maar kleuren buiten de lijntjes van de regels die in het theater gelden. En dat is een genot om te doen – want wie vindt het nou niet lekker om zichzelf helemaal te mogen laten gaan, lekker vies te worden; kijk juf, zwarte handjes! – en zeker ook een genot om van een afstandje naar te kijken, als groot mens op een zo goed als lege tribune.”

Inhaalrondje fotografie: Young Gangsters

Twee lieve meiden die heel gemeen theater maken, dat is de Young Gangsters in een notendop. In de traditie van filmregisseur Quinten Tarantino buitelen in hun voorstellingen de grofheden en het geweld in een wervelwind over het publiek heen. Dat is niet anders in de nieuwste, The New Rambo Generation, al kunnen we de dames Lotte Bos en Annechien de Vocht dit keer toch echt betrappen op een stevige dosis inhoud en diepgang. Ze vertellen in krachttermen en vechtbewegingen een verhaal over de Vietnamoorlog vanuit het Amerikaanse perspectief, maar eigenlijk gaat het over alle ‘missies’ die de westerse wereld over de aardbol heeft uitgevoerd. Over hoe oorlog overgaat in spel en andersom, over hoe een machtspositie zelden tot fijne samenwerking en vriendelijke bejegening leidt, over hoe de soldaten naar de plaatselijke bevolking kijken en niet in de laatste plaats over hoe de grootste lafbek als grootste held wordt binnengehaald. De jonge jongens in de voorstelling zouden, als ze er niet voor hadden gekozen acteur te worden, stuk voor stuk fysiek geschikt zijn geweest om naar Uruzgan te gaan en dat maakt The New Rambo Generation een verhaal van toen met een bijzonder actuele lading. Vanaf nu te zien op Oerol en daarna op Over het IJ.

Inhaalrondje fotografie: sneak previews Tryater

Net als afgelopen najaar had het Friese gezelschap Tryater eind mei een week vol kleine producties: de sneak preview. In het kader daarvan maakte jonge theatermaakster Tatiana Pratley de voorstelling Heimwee naar Hurdegaryp, die in juni speelt op Oerol. Verder werkte Sylvia Andringa aan een indrukwekkende tekst van Romke Toering over soldaten in Afghanistan, Thusfront en presenteerde ze de eerste versie in een tekstlezing. Tot slot maakten actrice/regisseur Tamara Schoppert samen met Tryater-artistiek leidster Ira Judkovskaja een klein portretje van een vrouw in Sy. Hopelijk worden beide ideeën omgezet in volwaardige voorstellingen, ze zijn het in ieder geval waard.

Inhaalrondje fotografie: Puur Plezier

Amsterdam-Noord heeft iets nieuws: Puur Plezier. Onze samenwerkingspartner en lieve vriendin Mirjam Flik heeft het bedacht, in het leven geroepen en met een team anderen georganiseerd, voor de winkeliersvereniging van Winkelcentrum Boven ‘t IJ in het noordelijke stadsdeel. Een dag vol muziek, theater en andere verrassingen op de pleinen en in de winkels. Een levendige dag, die zeer waarschijnlijk diverse vervolgen gaat krijgen. Wij zijn er graag weer bij!

Inhaalrondje fotografie: Donateursdag Oerol

Half april verzamelde een deel van de donateurs van Atelier Oerol zich op het Amsterdamse NDSM-terrein voor een sneak prveview van de werken van de ateliermakers voor de komende periode. Wij waren aanwezig, als fotograaf én als donateur. ‘Rijke stinkerds’ zijn we niet, maar we hebben wel meer te verteren dan die kiddo’s en vinden het uitermate belangrijk dat er plekken in Nederland zijn en blijven waar ze lekker kunnen experimenteren. Vandaar dat we graag een steentje bijdrage, in de vorm van foto’s en baar geld.

Portretten makers Atelier Oerol

Tussen een flinke berg redactiewerk door (waarvan binnenkort update) hebben we de afgelopen tijd gewerkt aan diverse fotoklussen. Daaronder een portettenproject voor Atelier Oerol (waarvoor we ook de donateursdag op 12 april fotografeerden, als donatie). Oerol maakte dankbaar gebruik van ons materiaal en plaatste een hoop van onze foto’s in zijn meest recente nieuwsbrief voor de donateurs.
Voor de portretten ontwikkelden we samen met Oerol een concept. Uitgangspunt was dat ze de makers centraal en herkenbaar zouden laten zien, en tegelijk een inkijkje zouden geven in hun woon/werkplek én hun werklocatie op Oerol en deels ook op Over het IJ Festival. Gedachte erachter: het werk wordt afgemaakt en getoond op locatie, maar thuis of in het atelier, een plek die vaak veel over mensen verteld, wordt er al veel denkwerk aan besteed en ontstaat een (groot) deel van de voorstelling.
Best veel om in één plaatje te stoppen, maar dat is wel gelukt. We hebben alle makers op een achtergrondrol geportretteerd in hun atelier of werk/woonkamer. Op Oerol en Over het IJ hebben we de plekken gefotografeerd waar ze (vermoedelijk) gaan spelen. Die plekken hebben we vervolgens op de achtergrondrol en/of een ander wit vlak gemonteerd. Dat levert spannende, surrealistische plaatjes op waar je minstens twee keer naar moet kijken.
Grootste compliment was dat een begeleider van Atelier Oerol de beelden zag en me stralend complimenteerde dat de makers zo zichzelf waren op de beelden. Superfijn! Het helpt natuurlijk dat we vorige Oerol een paar dagen met ze hebben meegelopen. En dat we het geweldig vinden met deze zeer gevarieerde groep bijzondere jonge makers te werken 🙂

Nieuwsbrief Atelier Oerol-26 april 2013-2-voorblog

Festival Cement: jongemakersfeest

Tussen bergen redactiewerk door mochten wij weer eens lekker een paar dagen tussen de jonge theatermakers vertoeven, dit keer in Den Bosch, op een kleine editie van Festival Cement. We waren er de festivalfotograaf en zagen in die hoedanigheid een aardig deel van de voorstellingen. Een woordelijk verslag daarvan volgt later, als ik wat deadlines van bladen achter de rug heb. De beelden, die zijn al klaar om te laten zien en dat doen we dus ook graag.

We zagen de voorstellingen in de gallery: Stamping den Bosch van Joris van Oosterwijk, That’s it van Sabine Molenaar, Raum van Studio Mensink/Vanderbroeck, Dinner with Dad van Lucas de Man/HZT, Kraud-fun-ding van Katja Heitmann, Fremdkörper van Studio Mensink/Vanderbroeck, Klandizie van Karin Netten, Stranger van Emke Idema, BIS van Jan Martens en Truus Bronkhorst en BOG van Lisa Verbelen, Benjamin Moen, Judith de Joode, Sanne Vanderbruggen. Ertussen beelden van impressies van de sfeer in het festivalhart, de pitches voor en uitreiking van de Dioraphteprijs en een gesprek van jonge makers in de Groote Sociëteit.

HHHopen, ofwel Het Houten Huis open

Onze vrienden van beeldend-theatergezelschap Het Houten Huis hebben zich gemeld als jeugdtheatergroep voor Groningen en omgeving. Hun talent werd gezien, hun aanvraag gehonoreerd en nu probeert de artistieke kern van de club nog vastere voet in de noordelijke hoofdstad te krijgen dan ze al had. Vorige en deze week presenteerde Het Houten Huis zich officieel aan de stad met Het Houten Huis open, kortweg HHHopen. Het programma bestond uit een aantal verschillende voorstellingen, een borrel, een presentatie voor professionals en voor andere organisaties uit Groningen en omgeving. Wij, hun prille huisfotografen, waren er vrijdag en zaterdag bij en legden vrijdag hun prachtige Adios (voorstelling over de dood vol joie de vivre) vast en pakten wat momentjes tijdens de borrel op zaterdag, toen de mensen van het gezelschap de mensen uit de stad de hand schudden en samen toostten op een goede artistieke toekomst. Proost, Het Houten Huis, dat we nog lang samen mogen optrekken!

Devin Townsend op Distortion

Goed, publicatie van m’n artikel laat even op zich wachten. Blijkbaar draaien niet alleen ambtelijke, maar ook grootredactionele molens langzaam. Dan maar een bonusplaatje van de vetste artiest die ik in m’n leven op een podium heb zien staan, qua muziek dan, want qua theater weet ik er ook nog wel een paar. Devin Towsend, gekke vent, komt uit de metal maar schaamt zich niet voor een ambient deuntje of wat folk met een gekke muts op z’n kop. Vindt zichzelf niet cool, maar een nerd. Dat laatste klopt, maar hij is in al z’n nerdyness van het coolste soort cool doordat het hem koud laat wat mensen vinden en denken en doordat hij gewoon doet wat z’n hart en ziel ‘m ingeven. Een redelijke zeldzaamheid in de harde muziek, misschien dat ik daarom nogal hard overstag ging tijdens zijn show op Distortion, 9 december in Eindhoven – en sinds het festival steeds filmpjes zit te kijken van z’n shows, interviews zit te lezen en wat plaatjes van hem heb gekocht. Ben je niet bang van pittige muziek, googel hem gerust. Maar pas op, voor je het weet heeft het je een dag gekost, want hij is nogal productief.
DevinTownsend_DistortionEindhoven-copyright_SarisdenEngelsman

Preview: Speedfest en Distortion

Het is al weer een dikke week geleden dat René en ik in Eindhoven twee heftige festivals meemaakten, namelijk Speedfest op zaterdag en Distortion op zondag. Vette meuk en rauwe beuk – en mogelijk een daar opgepikt virusje – velden me de dagen erop bijna. Ik bleef ternauwernood overeind om de dingen te doen die echt moesten in deze goddank werkluwe periode.
Het verslag liet dus even op zich wachten, maar nu ligt het, inclusief foto’s, voor ter eindredactie bij 8WEEKLY – de site waar ik recensent, chef theater en hoofdredacteur van was en laatstelijk niet al te veel meer voor doe, tenzij… Hier vast een kleine beeldpreview van mijn verhaal over een popmeisje op een metalfestival. Met een hoofdrol voor Devin Townsend, een gekkebekkentrekkende nerd die met z’n show boordevol humor, slimheid, authenticiteit en bovenal ultragevarieerde hypermuzikale werk zo’n onuitwisbare indruk op me heeft gemaakt dat René voortaan niet meer meteen commentaar krijgt als ie weer eens iets van zijn geliefde teringherrie opzet (sterker: ik doe het nu af en toe zelf).

Eilandbruiloft in zomerse sferen

Nee, wij zijn geen bruiloftsfotograaf. Maar we zijn wel festival- en theaterfotograaf. En als dan de artistiek directeur van het heerlijke Over het IJ Festival en de zakelijk directeur van het geweldige Oerol festival gaan trouwen en je vragen of je dat wilt vastleggen, dan is het moeilijk nee zeggen. Zeker als het een minifestivalletje wordt in een mooi septemberweekend – ja, het was deze mensen zo gegund, dat we van lang tevoren hoopten, stiekem verwachtten dat we ons Oerol- en Over het IJ-geluk van goed fotografeerweer mee konden nemen naar dit nazomerse feestje. En dat lukte wonderwel, want wat was het fantastisch.
Hier een kleine proeve van het hemels geluk van Lode en Marelie en de mensen die ze met barstensveel liefde omringen.