De mooiste van…

Afgelopen dagen scrolde ik door m’n beelden van afgelopen jaar en op gevoel pikte ik er een stuk of zeventig uit die ik het mooiste vond. Als zoethoudertje tot ik tijd heb om m’n site bij te werken hier: the best of uit eigen keuken.

Snelle impressie van genoten Oerol-ervaringen

Deel 1: het landschap in de hoofdrol

Terugblikken terwijl wij vooruitblikken

Op Terschelling wordt heel hard gewerkt aan een nieuwe editie van Oerol. Wij krijgen al her en der wat sneak peaks op mooie locaties verspreid over het hele eiland – en het wordt heel mooi allemaal, dat kunnen we alvast beloven. Nog vier dagen en dan barst het los. Intussen moeten jullie je nog even vermaken met deze plaatjes van vorig jaar. Napret, doet het vast ook goed als voorpret. Bij mij tenminste wel.

De koningin van Paramaribo

Voor Vorst producties fotografeerden we in april de voorstelling van jonge maakster Dorothy Blokland. Ze koos voor een expliciet debuut: het levensverhaal van Wilhelmina Rijburg, ook wel Maxi Linder, het bekendst onder haar bijnaam de koningin van Paramaribo. Maxi werd geboren in 1902, en in haar jongevrouwenjaren ontwikkelde ze ze zich tot een van de beroemdste prostituees van haar tijd, geliefd onder zeelieden en soldaten, maar ook onder het ‘betere volk’. Ze was schaamteloos, welbespraakt en extravagant, zeker voor die tijd. Interessant portret van een uitgesproken vrouw door een andere uitgesproken vrouw.

Sneak previews Tryater

sneakEen of twee keer per jaar geeft Tryater sneak previews, verse inkijkjes in projecten die gaan komen, experimentjes die misschien ooit projecten gaan worden of proefjes die misschien nooit een direct vervolg krijgen maar wel een interessante samenwerking opleveren. Dit voorjaar waren er weer twee, die ik mocht fotograferen. Heel verschillend, maar met een klein linkje in het creatieve brein.

De eerste is een behoorlijk affe multimediale voorstelling/installatie van Judith Nab: Mijn huis, de rest van de wereld (en daarbuiten). Haar werk is al jarenlang in heel Europa te zien, maar niet zo veel in Nederland. Gelukkig was deze dat wel, want o, was is dit fijn. Nab koppelde de ideeën van wetenschappers over aarde, heelal en diepzee aan de visie van kinderen op dezelfde thema’s en dat levert even verrassende als maffe ideeën op. En niet te vergeten schitterende beelden, deels gefilmd, deels getekend en deels een combinatie van allebei, die rondom je worden geprojecteerd op drie muren van de ruimte, je dus zo goed als geheel omgeven (want verder dan 270 graden kunnen de meeste mensen heus niet kijken ;-)) en daarmee onvermijdelijk bij je binnenkomen.

De tweede komt ook binnen en hoe. Een beetje onwennig presenteerde een zo aan de spotlights gewende Tamara Schoppert een prille eerste versie van een klein stukje van ‘De Schoenen van mijn moeder’ (werktitel, zie verderop). Onwennig, niet omdat ze dit keer niet acteert maar regisseert, want dat deed ze de laatste jaren al vaker met veel succes (wij herinneren ons een fantastische Disco Pigs, de helaas niet verder doorgeproduceerde indrukwekkende sneak preview Sy en heel recent het schattige Biggels en Tuiten). Nee, waarschijnlijk komt het doordat er meer van haarzelf in deze voorstelling zit dan ooit tevoren. Grote inspiratiebron is namelijk haar eigen manisch-depressieve moeder (nu heet dat bipolair) – voorwaar geen eenvoudig onderwerp om aan te kaarten voor kinderen vanaf 8, de doelgroep van het inmiddels Mama Gazoline gedoopte stuk. Omdat actrice Aly Bruinsma andere bezigheden had, gaf ze de presentatie samen met acteur Tijs Huys, die ook in de uiteindelijke versie zal spelen. Als ze voortzet wat ze hier in het piepklein liet zien, wordt het een theatrale, poëtische, liefdevolle schets van zowel de pijnlijke als de mooie kanten van de kronkels in haar moeders hoofd en hoe die voelen voor een kind.

Cement in beton gegoten

Wat ons betreft gaan sommige dingen nooit over. Festival Cement is zo’n ding. Altijd splinternieuw en toch zo vertrouwd, een heerlijke paradox, en daar houden we van. Hoort steevast bij ons jaar. Fijne mensen, mooie makers, open sfeer; echt een plek om lekker jezelf te zijn – hoe je ook bent. En mooie beelden, die kun je er ook maken, als je dat tenminste mag, of liever ‘moet’ zoals wij. Voor het derde jaar op rij waren we festivalfotograaf en bovendien scènefotograaf voor een paar gezelschappen. Never a dull moment, met naast altijd minstens een dik dozijn bijzondere voorstellingen vooral veel prettige ontmoetingen, aangename ervaringen en andere dingen die een mensenleven kleur geven.

Feikes Huis/Sanne Zweije – Tik Tak Slaap

Theater maken voor de allerkleinsten is geen gemakkelijke opgave. Zeker niet als je zoals Sanne Zweije tegelijkertijd de peuters én de papa’s en mama’s wilt aanspreken. Ze waagde een geslaagde poging met Tik Tak Slaap, waarin een mama een kindje – of eigenlijk: een heel klein abstract poppetje – in bed legt en aan haar avond begint. Die ziet er zo uit: ze wil op haar gemakje wat eten en daarna lekker uitrusten van een zware dag, met een fijn boek op de bank. Dat wil allemaal niet erg lukken, want haar kleintje kan de slaap niet vatten. En als het dan eindelijk slaapt, wordt het wakker van zijn dromen van onbekende werelden en schrikt het van de schaduwen van de dingen in zijn kamertje – herkenbaar voor alle leeftijden. Telkens komt mama hem troosten met een mooi liedje en liefkozingen. Totdat mama echt uitgeput is en de rollen worden omgedraaid. Fijn, klein, met een ingenieus decor ter grootte van een bescheiden buffetkast en met een muzikante die op de vloer live bijna alle geluiden maakt.

Brekber – Tryater

Eigenlijk was het al uitgespeeld, maar omdat meer mensen dan erin konden de voorstelling Brekber wilden zien in Museum het Princessehof in Leeuwarden spelen er de hele maand maart extra voorstellingen. De acteurs lopen op eieren, figuurlijk dan, want ze spelen in en om een installatie die is gebouw van 888 borden uit de collectie van het museum. De voorstelling gaat over het opbouwen van iets bijzonder en het los moeten laten – en hoe dan. In dit geval draait het om een prachtige verzameling keramiek die door de nieuwe generatie en de kenners maar zeer ten dele als bijzonder waardevol wordt gezien. En dat doet pijn, als je het een leven lang hebt gekoesterd. Mooiste rol is voor Aly Bruinsma, die de sjieke verzamelaarster koud en kwetsbaar tegelijk neerzet – een beetje zoals de borden die haar omringen.

Thúsfront – Tryater

Theaterkrant zag de Tryater-voorstelling Thúsfront en schreef een schrikbarend negatieve recensie. Ik mag er natuurlijk niks over zeggen, want ben een collega bij Theaterkrant én werk in opdracht van Tryater. Maar ik heb er ook wel een beetje verstand van, en begeleid daarom de foto’s toch even met een stukje van eigen hand – want niks zeggen over dingen die ik belangrijk vind, dat is dan weer niet bepaald mijn grote kracht.

Afgelopen zaterdag zat ik in een tot theater omgebouwde gymzaal in Lemmer tussen echt Tryaterpubliek (de provincie bespelen is immers de lastige kernopdracht van het Friese gezelschap) dat geregeld de adem inhield en beslist geraakt was door dit stuk en de prachtige personages. Ook ik heb af en toe naar adem moeten happen, nog net geen traantje hoeven wegpinken – veel scheelde het niet. Dat is best bijzonder, want ik ben een ervaren toneelkijker, doorgewinterd recensent en bovendien de fotograaf van deze voorstelling, dus ik zie veel en ken bovendien de mensen die daar stonden te spelen – en geloofde ze desondanks.

Ik ben blij dat dit stuk geen documentaire is geworden, of een tekstlezing is gebleven, zoals de Theaterkrant-recensent voorstelt. Nu krijgen vele honderden Friezen in tientallen gemeenschapshuizen en andere parttime theaterzalen live een heftig inkijkje in hoe het is om als ouders thuis machteloos te moeten toekijken terwijl je vrolijke zonen in een ver en onbekend land tijdens één toertje op een keiharde manier volwassen worden door de gruwelen van een land in oorlog. Want dat is waar deze voorstelling over gaat, en dat is niet per ongeluk.

Als de recensent het politieke gekrakeel aan de orde wil stellen, moet hij een regisseursstoel kopen en zelf een voorstelling maken over dit onderwerp. Beoordeel een voorstelling op haar eigen merites, zeg ik vanuit de recensentenstoel, en niet vanuit wat je had willen zien. En liever nog: kijk door de ogen van de doelgroep, verplaats je in een doelstelling, dan alleen kun je tot een redelijk oordeel komen. Dat deed de Leeuwarder Courant, en die kwam tot vier sterren.

 

 

Biggels en tuiten

Ben fan van jeugdtheater, hoe kleiner de officiële doelgroep hoe leuker ik het vaak vind. Deze was voor 4+, werd gemaakt door de vriendelijkeTamara Schoppert van Tryater in samenwerking met het mooie Zwolse gezelschap Theater Gnaffel. De laatste zijn gespecialiseerd in poppen en de bespelers ervan, de eerste ontdekt geregeld interessante acteurs en actrices en samen maakte dat een heel fijn tafereeltje van een stugge oude man en een meisje dat hem prikkelt, uitdaagt, kietelt, plaagt en uiteindelijk liefdevol ontroert omdat ze tranen verzamelt en er van hem ook beslist een wil hebben. Lief, poëtisch, niet gemakkelijk op de lach, maar wel heel fijn en met ruim voldoende humor.

Meer info: site Theater Gnaffel

Zomergasten van het Woud Ensemble

Wij hebben zo onze vaste zomergasten: gezelschappen die tijdens de ‘warmere’ maanden op buitenlocatie spelen en waarvoor de voorstellingsfoto’s maken. Een van de eerste was ‘t Woud Ensemble, dat we tegenkwamen op Oerol toen ze RIJK speelden, onder regie van Ira Judkovskaja. De jaren erna hebben wij steeds de scènefoto’s van hun voorstellingen gemaakt, in eerste instantie op Oerol en de laatste jaren op landgoed De Kleine Noordijk in Twello.
Dit jaar hebben ze weer een zomervoorstelling, die vanavond in première gaat in de Hermitage in Amsterdam. Wij schoten de foto’s vorige week in Twello. Een ietsje andere shoot dan de vorige edities. Bart Klever (De Beer) en Ad van Kempen (RIJK, De Beer e.a.) zijn best geziene acteurs, meestal zijn het kleinere sterren die de voorstellingen van ‘t Woud Ensemble bevolken, soms zelfs stagiairs. Maar dit keer is er een sterrencast, met naast Ad van Kempen ook Marian Mudder en Johnny Kraaijkamp jr. Beiden hebben geen tot weinig ervaring met ‘buiten spelen’, maar vonden het project interessant genoeg om ja te zeggen.
Het stuk dat ze spelen is een bewerking van Zomergasten van Gorki, normaal gesproken een grote cast van om en nabij het dozijn en nu dus een trio. Nog te zien tot en met september op verschillende locaties in het land.

5D, festival voor de zintuigen

Over het IJ Festival werkt sinds een tijdje op bescheiden schaal samen met Festival 5D, een evenement dat toegankelijk wil zijn voor alle mensen, inclusief die met een verstandelijke of fysieke beperking. Vorig jaar al programmeerde Over het IJ enkele voorstellingen in samenwerking met 5D, dat zelf toen nog in september plaatsvond. Ook checkte de staf van 5D of Over het IJ wel toegankelijk is, bijvoorbeeld voor mensen die slecht ter been zijn of in een rolstoel zitten. Dit jaar werkten de beide Amsterdamse festivals opnieuw samen en viel het festival voor de zintuigen zelfs in het laatste weekend van Over het IJ. Wie Over het IJ bezocht, kon naast Pllek ook even een kijkje gaan nemen binnen de ‘poort’ van 5D.
Wij ontmoetten de directie van 5D op Oerol en die vroeg ons of we ook voor hen repetities, voorbereidingen en festival wilden komen fotograferen. En of, wij houden bijzonder veel van evenementen met een bijzonder doel en met een gedreven leiding die dat doel wil bereiken. Hierbij alleen een greep uit de vele beelden van het festival; die van de repetities zijn vooral voor ‘intern’ gebruik.


Op de foto’s onder meer beelden van de voorstellingen die speciaal voor 5D zijn gemaakt door overwegend jonge regisseurs in samenwerking met professionele acteurs en acteurs met een beperking in de meest uiteenlopende zin van het woord. Verder grote en kleine workshops, optredens van diverse artiesten en wat plaatjes van de horeca.

Terugblik Over het IJ Festival 2

Naast voorstellingen die we op Oerol al zagen en fotografeerden, waren er op de NDSM-werf tijdens Over het IJ Festival ook een aantal andere voorstellingen te zien. We are Big Boys is in een eerder bericht al te bekijken, in deze post een beeldverslagje van de rest. En dan zijn we er nog niet door, want deze gallery bevat geen foto’s van de roemruchte containervoorstellingen, de ‘randprogrammering’ en de supergezellig sfeer in het festivalhart. Komt eraan!

Van boven naar beneden: TG Space – Remember the good times; PeerGroup – Project Scheet; Warme Winkel – Poëten en bandieten; Klein Land – Als haaien…; Grachtencreaties; Theatermakers uit Noord en Casablanca – Façade; Laura Groeneveld – Van hier naar daar; allerlei acteurs en regisseurs – Op de Pllanke; Britt & Marjolein – Bachelorettes.

Terugblik Over het IJ Festival

Wij vinden al ons werk leuk, maar twee weken op een festival mogen rondlopen van opbouw tot en met de laatste dag, dat is toch wel bijzonder gaaf om te doen. De afgelopen jaren is het, o zegen, bijna routine geworden – voor zover dat kan met steeds andere mensen, gezelschappen, plekken, voorstellingen – dat als we net twee weken Terschelling achter de rug hebben voor Oerol en een klein weekje thuis zijn geweest, we alweer vertrekken naar Amsterdam voor Over het IJ Festival. Ook dit jaar hadden we weer het geluk dat we in de hoofdstad een huisje konden lenen, dit keer zijn we vreemde-oren-knutselaar Geert Jonkers bijzonder dankbaar voor zijn geweldige appartement aan het Singel, jawel, het Singel. Ruim wonen met rustige slaapkamer, met snel internet van een aardige buurvrouw, gelegen op een paar minuten van de pont naar het NDSM – niet die buurvrouw, maar het huis. Het festival zelf was een van de betere edities, we schoten weer tal van mooie beelden waaruit hier een eerste greep: foto’s van voorstellingen die we ook op Oerol al vastlegden voor de makers.

Van boven naar onder: Project Wildeman – WIJ; Joost van Hezik – Dantons Dood; Via Berlin – Home Sweet Home; Breekgoed – De dood van het woord; Judith Hofland – Like me; Berg & Bos – In limbo; Young Gangsters – New Rambo Generation, Ilmer Rozendaal – Er zal iemand komen; Lars Doberman – Een Bebopverhaal

Grote jongens!

BonteHond is leuk. En dientengevolge zijn alle mensen en makers die voor dit heerlijke gezelschap in Almere werken leuk. Dat die stelling klopt, bewijzen ook Vincent & Milan, de nieuwste loten aan de stam. Zij maakten voor Over het IJ festival een rauwe, wilde voorstelling barstensvol energie over de rituelen dat Nederlandse jongens die graag mannen willen worden node missen maar die goddank in de rest van de wereld ruimschoots voorhanden zijn. De nieuwe artistiek leider van BonteHond, René Geerlings, goed in absurditeit, deed de eindregie. Feestje was het, heerlijk om naar te kijken. Wij waren de gelukkigen die de scènefoto’s mochten maken. De zon deed een beetje vreemd achter de containers waartussen ze speelden, dus deden we een tweede rondje – geen straf bij deze lekkere voorstelling.

Ansichtkaarten bij Gluren van Hoge Fronten

Hoge Fronten bedacht iets leuk: ze zouden op Oerol een aantal huizen uitzoeken waar festivalgangers met een kaartje ongegeneerd binnen mochten gluren. Kenners van het eiland zeiden dat het nooit zou lukken dat mensen van daar dat zouden toestaan, maar met hulp van een weggetjeswetende eilander kreeg de innemende theatermaakster Lieke Benders het toch voor elkaar: met vier huizen, een schuur, en een enorme berg medewerking van de ‘begluurdeen’ en de Hoge Fronten-medewerkers creëerde ze een indrukwekkende, schattige, ontroerende, menselijke, gewoon bijzondere route die tijdens heel Oerol op gezette tijden te volgen was. Tot groot genoegen van de voyeuristische festivalbezoekers die beslag wisten te leggen op de bijzonder gewilde entreetickets – alle dagen uitverkocht, zo graag willen wij Nederlanders blijkbaar binnenkijken bij zo maar wat mensen in het dorp Hoorn op het eiland Terschelling.
Wij legden voor Hoge Fronten de route vast, maakten scènefoto’s en stills van de opstellingen. Dat kun je in een van de items van eerder deze week zien. Voorafgaand aan het festival, eind mei, gluurden wij al op alle locaties: we maakten portretten van de mensen bij wie de mensen straks zouden mogen gluren. Dat deden we in twee reeksen: een waarin de bewoners als vanzelfsprekend in hun eigen ruimte vertoeven, als een soort meubelstuk tussen de eigen bezittingen en een waarin de bewoners iets meer op de voorgrond treden. Die eerste serie hebben de mensen cadeau gekregen als bedankje voor hun fijne medewerking, de tweede serie is afgedrukt op een ansichtkaartenserie waar we uitermate trots op zijn. De kaarten zien er ongeveer zo uit (en wil je een set hebben, mail dan met janneke@hogefronten.nl).
HF-Gluren-ansichtArie-LR
HF-Gluren-ansichtSjoukje-LR
HF-Gluren-ansichtLouk-LR
HF-Gluren-ansichtMarianne-LR
HF-Gluren-ansichtArien-LR

Atelier Oerol: talent voor de toekomst

Net als vorig jaar mochten wij de jonge makers van het Atelier Oerol vastleggen. Vijf van de mensen van de club van vorig jaar, die toen gezamenlijk een dagroute vormgaven met meest bescheiden presentaties, maakten dit jaar afzonderlijk van elkaar een volledige voorstelling. Wij tekenden voor de scènefotografie van de voorstellingen van Gertjan Biasino, Sofie Doeland, Ilmer Rozendaal, Wilhelmer van Efferink en Akwasi Ansah.
Heb je ze op Oerol gemist, dan staan de eerste drie ook nog op Over het IJ Festival, dat met Oerol samenwerkt voor het Atelier. Mis ze niet, ze zijn de toekomst van het theater en hebben stuk voor stuk bijzondere dingen gemaakt.

Scènefotografie op Oerol

We zijn sinds vorig jaar huisfotograaf van Oerol, voor het vastleggen van – zoals dat heet – de artistieke lijnen op de langere termijn. We letten bij het maken van beeld dan vooral op de dingen die deze lijnen illustreren, zoals echt landschappelijk theater/kunst, publieksparticipatie en de ontwikkeling van jongemakerswerk. Daarnaast maakten we vorig jaar en ook dit jaar scènefoto’s voor een aantal gezelschappen. Hier een greep uit de beelden die we afleverden aan Het Houten Huis, Via Berlin, Orkater/DeNieuwkomers, Theater Gnaffel, Hoge Fronten/Lieke Benders, Judith Hofland, Berg & Bos en de Young Gangsters in Oerol-setting.

Inhaalrondje fotografie: TG Nomen liep voorbij

Breda stond – en staat ook nu nog een aantal dagen – in het teken van het Stiltefestival. Voor die gelegenheid werd ik door het jeugddansgezelschap De Stilte uitgenodigd om een verslag in woord en beeld te komen maken en verbleef ik afgelopen lang weekend in de sfeervolle Brabantse stad. Toevallig werkt in dezelfde periode, ook in Breda, theatermaakster Hanna van Mourik Broekman aan een mooie voorstelling over het gevecht tegen het ouder worden. Zij vroeg mij of ik foto’s wilde komen maken van haar voorprogramma, een gesprek over oud zijn/worden/gevonden worden tijdens het eten van klassieke gerechten in een nieuw jasje, en van de voorstelling. Tijdens een officiële voorstelling, dus vanaf een vaste plek en zonder te lopen, geen sinecure, zeker niet met zo’n breed opgezette vloer. Poging gewaagd en toch niet onaardig geslaagd. Hierbij een indruk.

Inhaalrondje fotografie: Young Gangsters

Twee lieve meiden die heel gemeen theater maken, dat is de Young Gangsters in een notendop. In de traditie van filmregisseur Quinten Tarantino buitelen in hun voorstellingen de grofheden en het geweld in een wervelwind over het publiek heen. Dat is niet anders in de nieuwste, The New Rambo Generation, al kunnen we de dames Lotte Bos en Annechien de Vocht dit keer toch echt betrappen op een stevige dosis inhoud en diepgang. Ze vertellen in krachttermen en vechtbewegingen een verhaal over de Vietnamoorlog vanuit het Amerikaanse perspectief, maar eigenlijk gaat het over alle ‘missies’ die de westerse wereld over de aardbol heeft uitgevoerd. Over hoe oorlog overgaat in spel en andersom, over hoe een machtspositie zelden tot fijne samenwerking en vriendelijke bejegening leidt, over hoe de soldaten naar de plaatselijke bevolking kijken en niet in de laatste plaats over hoe de grootste lafbek als grootste held wordt binnengehaald. De jonge jongens in de voorstelling zouden, als ze er niet voor hadden gekozen acteur te worden, stuk voor stuk fysiek geschikt zijn geweest om naar Uruzgan te gaan en dat maakt The New Rambo Generation een verhaal van toen met een bijzonder actuele lading. Vanaf nu te zien op Oerol en daarna op Over het IJ.

Inhaalrondje fotografie: viering Hindoestaanse volksverhuizing

Tryater maakt professioneel theater. Daarnaast stimuleert het de ontwikkelingen van podiumkunsten op verschillende manieren. Een daarvan is it Paradys, een verzameling projecten waarin professionals amateurs ondersteunen en projecten waarin professionals hulp krijgen van professionals uit een ander vakgebied om te kunnen groeien in de breedte of de diepte. Het grootste deel van die projecten vindt in het najaar plaats, maar eentje was al voor de zomer: een toneelstuk voor de Natak, de viering van de verhuizing van Hindoestanen vanuit India naar Suriname en later naar Nederland. De stichting cultureel centrum Mahatma Gandhi sleutelde dat zelf in elkaar en speelde het ook zelf, onder begeleiding van een professionele eindregisseur. Wij legden een van de laatste repetities vast.

Inhaalrondje fotografie: sneak previews Tryater

Net als afgelopen najaar had het Friese gezelschap Tryater eind mei een week vol kleine producties: de sneak preview. In het kader daarvan maakte jonge theatermaakster Tatiana Pratley de voorstelling Heimwee naar Hurdegaryp, die in juni speelt op Oerol. Verder werkte Sylvia Andringa aan een indrukwekkende tekst van Romke Toering over soldaten in Afghanistan, Thusfront en presenteerde ze de eerste versie in een tekstlezing. Tot slot maakten actrice/regisseur Tamara Schoppert samen met Tryater-artistiek leidster Ira Judkovskaja een klein portretje van een vrouw in Sy. Hopelijk worden beide ideeën omgezet in volwaardige voorstellingen, ze zijn het in ieder geval waard.

Inhaalrondje fotografie: Kunstenaars in Oorlog

Voor Theater na de Dam maakte TG Sonja een hoorspel om naar te kijken met de titel Kunstenaars in Oorlog. Het gezelschap onder leiding van Jori Hermsen met een basis in Amersfoort zocht en vond vier kunstenaars met wortels in die centraal-Nederlandse stad die op de een of andere manier opvielen in de oorlog en zet ze samen in een ruimte. De portretten van de dichter Gerrit van der Veen, de zanger Johan Heesters en de schilders Charlie Toorop en Piet Mondriaan laten goed zien welke keuzes een kunstenaar in oorlogstijd kan maken en hoe hij of zij dit al dan niet ten opzichte van zichzelf en anderen verantwoordt.

Inhaalrondje fotografie: Het feest van Karel Ketelaar

Tryater maakte samen met het Noord Nederlands Orkest een jeugdvoorstelling. Die speelden ze dit voorjaar op allerlei plaatsen in het noorden van het land, onder meer in de mooie grote zaal van de stadsschouwburg in Groningen. Ik mocht daar, voor de uitzondering tijdens de voorstelling, fotograferen. Best gek, zo’n zaal boordevol kids om je heen tijdens je werk. Zij hebben er trouwens weinig van gemerkt, er gebeurde zo veel op de vloer dat ze toch totaal niet lieten afleiden door een rondrennende mevrouw met een camera en een grote lens.

Festival Cement: jongemakersfeest

Tussen bergen redactiewerk door mochten wij weer eens lekker een paar dagen tussen de jonge theatermakers vertoeven, dit keer in Den Bosch, op een kleine editie van Festival Cement. We waren er de festivalfotograaf en zagen in die hoedanigheid een aardig deel van de voorstellingen. Een woordelijk verslag daarvan volgt later, als ik wat deadlines van bladen achter de rug heb. De beelden, die zijn al klaar om te laten zien en dat doen we dus ook graag.

We zagen de voorstellingen in de gallery: Stamping den Bosch van Joris van Oosterwijk, That’s it van Sabine Molenaar, Raum van Studio Mensink/Vanderbroeck, Dinner with Dad van Lucas de Man/HZT, Kraud-fun-ding van Katja Heitmann, Fremdkörper van Studio Mensink/Vanderbroeck, Klandizie van Karin Netten, Stranger van Emke Idema, BIS van Jan Martens en Truus Bronkhorst en BOG van Lisa Verbelen, Benjamin Moen, Judith de Joode, Sanne Vanderbruggen. Ertussen beelden van impressies van de sfeer in het festivalhart, de pitches voor en uitreiking van de Dioraphteprijs en een gesprek van jonge makers in de Groote Sociëteit.