Reacties op 8WEEKLY

Interessant. Zo open als ik op het festival werd benaderd, zo bekrompen zijn de bezoekers (nuanceer: enkele van de bezoekers) van Speedfest blijkbaar als ze nuchter zijn en thuis achter de computer zitten. Zie onderaan dit artikel – en vergeet vooral niet de reacties open te klappen, daar staat nog veel meer fraais.
Ik wil de reageerders bij deze graag bedanken voor alle complimenten, ik geef er graag een terug: ik bewonder jullie vindingrijkheid, ik ben voor zover ik weet niet eerder in zo luisterrijke bewoordingen beschreven.
Speedfest_publiek_7266Wat tegenwerpingen tegen de bezwaren. Ik heb geprobeerd een open en niet oordelend verslag te maken en vind, ook na herlezing, dat dat aardig gelukt is. Gelukkig heb ik dat van verschillende mensen ook teruggehoord, mensen die het leuk vonden en vinden dat ik bereid was de dag mee te beleven en dit verslag te schrijven voor een website die niet bepaald veel liefhebbers van extreme muziek onder zijn bezoekers rekent. Onder het smakelijke motto: wat de boer niet kent, dat zou ie zomaar toch lekker kunnen vinden. Daar hou ik van.
Inderdaad, ik heb weinig verstand van subculturen, zoals me voor de voeten wordt gegooid. Dat lijkt me ook geen voorwaarde voor het menszijn, eerlijk gezegd, laat staan voor het schrijven van een verslag van een festival waar ik net zo welkom was als alle mensen die het nodig vinden me te verketteren op basis van zevenhonderd woordjes of zo. Tussen haakjes: een goed journalistiek verslag of een recensie hoeft volgens de regels van het spel geen ‘reacties van de werkvloer’ te bevatten, dat mag volledig uit observaties en meningen bestaan.
Speedfest_publiek_EvilConduct_7448Toevallig weet ik wel wat van fascistische en racistische symbolen, en ik weet ook dat ik ze heb gezien in het Klokgebouw, in grotere mate bij Evil Conduct dan bij de meeste andere bands die ik zag spelen. Googelen leert dat ik niet de enige ben die die conclusie trekt, zelfs al zegt de band zelf die ideologieën niet te steunen en betekent het ook zeker niet dat ALLE fans dat doen. Dat had ik misschien duidelijker moeten omschrijven in mijn stuk. Maar struikelen de lange tenen van de reageerders werkelijk over dat ene zinnetje? En dan nog: ik scheld niemand uit, wijs niemand aan, dus iedereen die zich aangesproken voelt, mag bij zichzelf te rade.
Tot slot: deze domme kut (sic!), tientjesschrijver, stagiaire verdient al een groot aantal jaren een heel aardig jaarinkomen bij elkaar met haar schrijf- en redigeerwerk, dat door kenners en klanten wordt gewaardeerd met in een zieltogende sector alleszins redelijke tarieven en uitgebreide bedankjes voor haar betrokken bijdrage. Lief dus dat de reageerders denken me stijl- en interpunctietips te kunnen geven, maar ik durf stiekem wel te beweren dat mijn taalbeheersing die van hen ver overstijgt – behalve waar het op scheldwoorden aankomt, want daar heb ik weinig tot geen kaas van gegeten. Dat mijn stijl ze niet bevalt, ach, het zij zo. Die van hullie is ook niet zo mijn ding.

Babypop in De Efteling

copyright Moon SarisOp een mooie woensdag in oktober slenterde ik met een vriendin – zij oma, ik bewust kinderloos – rustig en genoeglijk door het sprookjesbos. We gedroegen ons op z’n tijd als kleine kinderen, bijvoorbeeld door te antwoorden op de vragen van de Sprookjesboom (‘Hoe oud ben je?’ ‘52!’ ’42!’– zal hij niet vaak horen), mee te dansen met de Efteling-elfjes, Klein Duimpje te roepen, koppiekrauw tegen de papegaai te schreeuwen en de kat van de heks van Hans en Grietje een grrrom te ontlokken.
We realiseerden ons op z’n tijd heus dat we volwassenen waren, en allang geen Efteling-eerstelingen meer, door constateringen als: ‘hey, die Sprookjesboom lijkt sprekend op Erica Terpstra, net zulke gezellige hangwangen’, ‘tsjonge, wat racet de nieuwe vertelstem Paul de Leeuw in DWDD-tempo door het sprookje van de Indische Waterlelies heen’ of ‘en wat nou als de aanstaande moeder van Raponsje tegen de toverkol had gezegd: ben jij nou gek, heks, ik ruil m’n baby-op-komst echt niet voor een paar handjes sla’.
Meer dan vroeger zagen we ook dat er best wel het een en ander mis was in het Sprookjesbos: de rode schoentjes hebben een ijsbeerpatroon in de dansvloer gesleten, de trollenkoning moet wel heel veel moeite doen om wakker te worden, ouders moeten ernstig graven in hun herinnering om het verhaal van Vrouw Holle op te lepelen omdat het geluid het niet doet en de Eftelingelfjes lijken voor een steeds groter deel ernstig fysiek beperkt.
Maar wat ons het allermeest opviel, was het gedrag van ouders. (Lees meer onder de link) Continue reading

Reactieslot als anti-spamactie

Blijkbaar is er iemand die denkt dat ik aan het einde van m’n salaris een stukje maand overhoud. En dat ik dat zou willen oplossen met een kortetermijnlening. Of dat mijn lezers dat zouden willen. Want ik krijg ongeveer 45 keer per dag een reactie op mijn site die verwijst naar een aanbieder van ‘pay day loans’.
Het gekke is: die spam is zinlozer dan zinloos. Want ik heb geen payday loan nodig en de meeste van mijn lezers ook niet. Zelfs al hadden ze het nodig, dan namen ze het nog niet – sinds een jaar of tig kennen we het fenomeen rood staan en dat helpt ons allemaal wel door die anderhalve dag heen, en anders hebben we wel iemand om ons heen die ons even uit de brand hielp. Mocht een van ons het op een dag toch keihard nodig hebben, dan ging ie daarvoor vast niet naar een bedrijf via allerlei verschillende url’s hetzelfde ding wat je toch al niet wilde aanbiedt en daarmee tien minuten van je volle dag opvreet omdat je al die berichten met een bulkactie uit je reactiebox moet verwijderen.
Want ik ben natuurlijk niet gek: reacties zijn niet meteen te zien op mijn site, die moeten eerst langs de ‘ingezondenbrievenredacteur’. En die houdt niet zo van nonsens, laat staan van commerciële nonsens, dus al die berichten verdwijnen linea recta in het eeuwig archief.
Ik begon dit blog pas een paar maandjes terug, en blijkbaar is WordPress nogal spamgevoelig. Het wordt met de dag erger, ik ben al van een paar per dag na de eerste maand gegroeid tot interessant genoeg voor een stuk of veertig paydayloansberichten per dag. Aangezien ik geen zin heb om die iedere dag te gaan zitten verwijderen, ook omdat tijd stoppen in onzin uiteindelijk mogelijk wel leidt tot financiële tekorten, gaat het slot voorlopig even op de deur.
Reacties zijn nog steeds van harte welkom, maar dan gewoon via de mail. Daar kun je me ook bereiken als je een gaatje in de begroting hebt en denkt dat ik je daarbij kan helpen. Niet allemaal tegelijk, graag, het is bijna het einde van de maand 😉

Boulevard

Hoewel, zo zag ik, ik de foto’s van het tweede deel van Over het IJ Festival in Amsterdam nog moet bijwerken, vertrek ik morgen al weer een paar daagjes naar Den Bosch voor Theaterfestival Boulevard. Mooi festival ook, maar helaas kregen ze geen geld van het Fonds Podiumkunsten, waardoor ze min of meer in hun bestaan bedreigd worden.

Dat geldt voor meer organisaties in de cultuur. Een deel ervan is onze klant. We leven met ze mee, en hopen dat ze hun ei via andere kanalen toch kwijt gaan kunnen. Of dat de politiek na 12 september verstandig wordt en wat zotte besluiten terugdraait. De productiehuizen opheffen, bijvoorbeeld, is echt een slecht idee. Zonder kraamkamer geen nageslacht. Maar ja, domheid is niet aan het plebs voorbehouden, zo blijkt wel.

The Promised Land en het journaille

Poe. Nou. Mijn beoordelingsvermogen is even stevig aan het wankelen gebracht nu het Nederlandse recensentenkorps de zomerfestivalvoorstelling die mij tot nu toe het meeste deed tot de grond toe afbrandt, met slechts her en der een positief nootje voor de enthousiaste spelers en de beste band. Pijnlijk voor alle mensen van Orkater en consorten die keihard aan The Promised Land hebben gewerkt. En, of ik moet we wel heel sterk vergissen, nog ten onrechte ook.

Want er klopt iets niet. Waar meneer en mevrouw de recensent spreken van ‘de teleurstelling van het festival’ twitteren, praten, facebooken de bepaald verwende Amsterdamse bezoekers toch vooral over een ontroerende, meeslepende en bijzondere ervaring.

Wat is er aan de hand?

‘Aan de inzet van de spelers ligt het niet’, schreef de NRC. Nee, zeker niet. Die werken zich twee uur volkomen in het zweet om de bezoeker de ervaring van zijn leven te bezorgen. Ze nemen je mee over zee, als een groep emigranten toen en ook nu, ieder stap krachtig verbeeld met bewegingsscènes die allemaal hun eigen karakter dragen. Woorden zijn ondergeschikt; dat je niet altijd goed verstaat wat wel wordt gezegd, draagt bij aan de verwarring, de angst, de onzekerheid van de groep mensen waar je ineens deel van uitmaakt. Zij kwamen immers overal vandaan en spraken allemaal andere talen, ze hadden vooral één ding gemeen: ze hadden het niet goed in Europa en wilden het graag beter krijgen in de Verenigde Staten. Zelfs al begrijp je niet alles, je voelt: de hoop op een beter leven vecht voortdurend met het afscheid van alle goede dingen van je oude bestaan. En je leert in de loop van de voorstelling: die lange, zware reis naar dat nieuwe leven, die grote aderlating van het achterlaten wat je lief is maakt niet dat dat het ineens makkelijk wordt als je aan de andere kant op de kade stapt. Enerzijds omdat je, net als thuis, ook in het beloofde land gezien wordt als een minderwaardige mensensoort en anderzijds omdat je het leed van je verleden mee hebt gedragen in je koffers en je dat bij het uitpakken weer tegenkomt. Niet alleen toen, 100 jaar geleden van Europa naar Ellis Island, maar ook nu, als reiziger, als emigrant, als vluchteling; als Russisch bruidje, als Bulgaarse gastarbeider, als Afrikaans hoertje loop je keihard tegen de muren van de bureaucratie en het opportunisme van gastlanden aan. Je moet wel een hart van steen hebben, of keihard PVV’er zijn, om die waardeloosheid, machteloosheid, afhankelijkheid niet op de een of andere manier te voelen, of zelfs mee te beleven.

 

Klik op de link hieronder om verder te lezen.

Continue reading