Snelle impressie van genoten Oerol-ervaringen

Deel 1: het landschap in de hoofdrol

Terugblikken terwijl wij vooruitblikken

Op Terschelling wordt heel hard gewerkt aan een nieuwe editie van Oerol. Wij krijgen al her en der wat sneak peaks op mooie locaties verspreid over het hele eiland – en het wordt heel mooi allemaal, dat kunnen we alvast beloven. Nog vier dagen en dan barst het los. Intussen moeten jullie je nog even vermaken met deze plaatjes van vorig jaar. Napret, doet het vast ook goed als voorpret. Bij mij tenminste wel.

Terugblik Oerol

Eerder een indruk van de voorstellingen waarvan we scènefoto’s hebben gemaakt en de presentaties uit Atelier Oerol, hier een dwarsdoorsnee van wat andere voorstellingen die we speciaal voor Oerol zelf bezochten.


Van boven naar onder:
Benjamin Vandewalle – Birdwatching
Collectif le G Bistakui – Cooperatiza
Cie Zerogrammi – Trattato della Lontananza Parte Prima
Toneelschuur/Joost van Hezik – Dantons Dood
Project Wildeman – WIJ
NNT/Club Guy & Roni – Crash
Pieter de Buysser/Hans Op de Beeck – Book Burning
Waterlanders – PIEP

Ansichtkaarten bij Gluren van Hoge Fronten

Hoge Fronten bedacht iets leuk: ze zouden op Oerol een aantal huizen uitzoeken waar festivalgangers met een kaartje ongegeneerd binnen mochten gluren. Kenners van het eiland zeiden dat het nooit zou lukken dat mensen van daar dat zouden toestaan, maar met hulp van een weggetjeswetende eilander kreeg de innemende theatermaakster Lieke Benders het toch voor elkaar: met vier huizen, een schuur, en een enorme berg medewerking van de ‘begluurdeen’ en de Hoge Fronten-medewerkers creëerde ze een indrukwekkende, schattige, ontroerende, menselijke, gewoon bijzondere route die tijdens heel Oerol op gezette tijden te volgen was. Tot groot genoegen van de voyeuristische festivalbezoekers die beslag wisten te leggen op de bijzonder gewilde entreetickets – alle dagen uitverkocht, zo graag willen wij Nederlanders blijkbaar binnenkijken bij zo maar wat mensen in het dorp Hoorn op het eiland Terschelling.
Wij legden voor Hoge Fronten de route vast, maakten scènefoto’s en stills van de opstellingen. Dat kun je in een van de items van eerder deze week zien. Voorafgaand aan het festival, eind mei, gluurden wij al op alle locaties: we maakten portretten van de mensen bij wie de mensen straks zouden mogen gluren. Dat deden we in twee reeksen: een waarin de bewoners als vanzelfsprekend in hun eigen ruimte vertoeven, als een soort meubelstuk tussen de eigen bezittingen en een waarin de bewoners iets meer op de voorgrond treden. Die eerste serie hebben de mensen cadeau gekregen als bedankje voor hun fijne medewerking, de tweede serie is afgedrukt op een ansichtkaartenserie waar we uitermate trots op zijn. De kaarten zien er ongeveer zo uit (en wil je een set hebben, mail dan met janneke@hogefronten.nl).
HF-Gluren-ansichtArie-LR
HF-Gluren-ansichtSjoukje-LR
HF-Gluren-ansichtLouk-LR
HF-Gluren-ansichtMarianne-LR
HF-Gluren-ansichtArien-LR

Atelier Oerol: talent voor de toekomst

Net als vorig jaar mochten wij de jonge makers van het Atelier Oerol vastleggen. Vijf van de mensen van de club van vorig jaar, die toen gezamenlijk een dagroute vormgaven met meest bescheiden presentaties, maakten dit jaar afzonderlijk van elkaar een volledige voorstelling. Wij tekenden voor de scènefotografie van de voorstellingen van Gertjan Biasino, Sofie Doeland, Ilmer Rozendaal, Wilhelmer van Efferink en Akwasi Ansah.
Heb je ze op Oerol gemist, dan staan de eerste drie ook nog op Over het IJ Festival, dat met Oerol samenwerkt voor het Atelier. Mis ze niet, ze zijn de toekomst van het theater en hebben stuk voor stuk bijzondere dingen gemaakt.

Scènefotografie op Oerol

We zijn sinds vorig jaar huisfotograaf van Oerol, voor het vastleggen van – zoals dat heet – de artistieke lijnen op de langere termijn. We letten bij het maken van beeld dan vooral op de dingen die deze lijnen illustreren, zoals echt landschappelijk theater/kunst, publieksparticipatie en de ontwikkeling van jongemakerswerk. Daarnaast maakten we vorig jaar en ook dit jaar scènefoto’s voor een aantal gezelschappen. Hier een greep uit de beelden die we afleverden aan Het Houten Huis, Via Berlin, Orkater/DeNieuwkomers, Theater Gnaffel, Hoge Fronten/Lieke Benders, Judith Hofland, Berg & Bos en de Young Gangsters in Oerol-setting.

Inhaalrondje fotografie: sneak previews Tryater

Net als afgelopen najaar had het Friese gezelschap Tryater eind mei een week vol kleine producties: de sneak preview. In het kader daarvan maakte jonge theatermaakster Tatiana Pratley de voorstelling Heimwee naar Hurdegaryp, die in juni speelt op Oerol. Verder werkte Sylvia Andringa aan een indrukwekkende tekst van Romke Toering over soldaten in Afghanistan, Thusfront en presenteerde ze de eerste versie in een tekstlezing. Tot slot maakten actrice/regisseur Tamara Schoppert samen met Tryater-artistiek leidster Ira Judkovskaja een klein portretje van een vrouw in Sy. Hopelijk worden beide ideeën omgezet in volwaardige voorstellingen, ze zijn het in ieder geval waard.

Portretten makers Atelier Oerol

Tussen een flinke berg redactiewerk door (waarvan binnenkort update) hebben we de afgelopen tijd gewerkt aan diverse fotoklussen. Daaronder een portettenproject voor Atelier Oerol (waarvoor we ook de donateursdag op 12 april fotografeerden, als donatie). Oerol maakte dankbaar gebruik van ons materiaal en plaatste een hoop van onze foto’s in zijn meest recente nieuwsbrief voor de donateurs.
Voor de portretten ontwikkelden we samen met Oerol een concept. Uitgangspunt was dat ze de makers centraal en herkenbaar zouden laten zien, en tegelijk een inkijkje zouden geven in hun woon/werkplek én hun werklocatie op Oerol en deels ook op Over het IJ Festival. Gedachte erachter: het werk wordt afgemaakt en getoond op locatie, maar thuis of in het atelier, een plek die vaak veel over mensen verteld, wordt er al veel denkwerk aan besteed en ontstaat een (groot) deel van de voorstelling.
Best veel om in één plaatje te stoppen, maar dat is wel gelukt. We hebben alle makers op een achtergrondrol geportretteerd in hun atelier of werk/woonkamer. Op Oerol en Over het IJ hebben we de plekken gefotografeerd waar ze (vermoedelijk) gaan spelen. Die plekken hebben we vervolgens op de achtergrondrol en/of een ander wit vlak gemonteerd. Dat levert spannende, surrealistische plaatjes op waar je minstens twee keer naar moet kijken.
Grootste compliment was dat een begeleider van Atelier Oerol de beelden zag en me stralend complimenteerde dat de makers zo zichzelf waren op de beelden. Superfijn! Het helpt natuurlijk dat we vorige Oerol een paar dagen met ze hebben meegelopen. En dat we het geweldig vinden met deze zeer gevarieerde groep bijzondere jonge makers te werken 🙂

Nieuwsbrief Atelier Oerol-26 april 2013-2-voorblog

Afscheid van Oerol – tot volgend jaar!

Hoewel we al weer druk in de voorbereiding zijn voor de fotografie van het volgende festival, wil ik toch nog even netjes afscheid nemen van Oerol. Dat zou ik dolgraag doen door aan iedere voorstelling die we zagen uitgebreid aandacht te besteden, maar dat zit er even niet in – mijn goede klant Reed Business vraagt mijn aandacht voor de eindredactie van een blad, ik werk aan twee interviews voor een fotoproject bij Ilay den Boers voorstelling Broer en alle Oerolfoto’s moeten nog een keer bekeken, uitgezocht en bewerkt worden. Dus zeg ik gedag in de taal die ik alle tien dagen van het grootste Terschellingse feest het meest sprak: die van het beeld, met een beetje toelichting omdat ik het niet kan laten er toch iets over te zeggen…

De volgorde van de beelden is een beetje twisted, maar linksboven zie je een beeld van onze vrienden van de Young Gangsters, die na Over het IJ vorig jaar ook Oerol op z’n kop zetten met hun relaas over een asociale Amerikaanse familie die worstelt met het dagelijkse leven; ook nog te zien op Over het IJ 2012, de Parade in Amsterdam en andere zomerfestivals. Daarnaast een beeld van een heel bijzonder optreden van de tweelingbroers van Tangerine. Tijdens de start van de show regende het zo hard dat ze het publiek uitnodigden op het podium te komen en dat liet zich dat geen twee keer zeggen. Omdat het tijdens het spelen opklaarde, stroomde het ook voor het podium snel vol en speelden de jongens, wier harmonieuze stemmen erg doen denken aan de jonge BeeGees, in een cirkel van enthousiaste toeschouwers. Daarna twee foto’s van het sluitstuk van Oerol, een grote flashmob van SLEM waarbij nog blijvende bezoekers de vertrekkende boot uitzwaaien met rode ballonnen. De schaars geklede types zijn van Derevo; zij waren er ook de volgende dag bij het vertrek van de drukke grote boten, ondanks de opnieuw stevige bries en relatieve kou, waarvoor respect en dank. De resterende foto’s zijn van expeditieprojecten (Maartje Teussink, Expeditie Nieuw-Schittrum), de poëtische en toch rauwe voorstelling Lied van Geert Hautekiet en André Manuel en last maar zeker niet least de gevarieerde, beloftevolle opmaatroute van het Atelier Oerol, inclusief een beeld vanuit mijn positie als figurant op de dijk in Elders van Marike Splint.

Het was druk, maar prachtig. We willen iedereen die een positieve bijdrage aan ons verblijf en ons werk op dit fijne festival heeft geleverd, vrienden, vrijwilligers, medewerkers, makers, ondersteuners, van harte bedanken voor twee bijzondere weken.

Tot volgend jaar!

Inhaalrondje Oerol

Een paar dagen lang zagen we leuke, fijne projecten en voorstellingen die op zich geen heel spectaculaire foto’s opleverden. Maar in combinatie met het landschap of het publiek kan het dan toch nog heel wat worden, zoals je ziet in deze selectie foto’s die we maakten tot en met woensdag – ja, er is nog meer, maar dat moet nog door de digitale doka. Vanavond gaan we – helaas, helaas – Oerol alweer afsluiten en dat is ontzettend jammer, maar geeft ons wel gelegenheid om onze plaatjes vanaf donderdag te bekijken en ook onze duizenden al bekeken foto’s nog eens door te grasduinen voor wat extra juweeltjes.

Hier een impressie van de eerste dagen van de week.

 

Met van boven naar beneden en van links naar rechts: straattheater in west, Door de wind-Wim Staessens, Vangst-Roos van Geffen, In de lucht-Rode Boom, Celebration 3-NUT, My dinner with Andre-Karina Kroft, Lies in the Sand-Invisible Playground, De meeuwen van Tinbergen-Cowboy bij Nacht, Padvinders-Beumer & Drost en het publiek bij het wederom succesvolle Het jaar van de schlager van Berg & Bos.

Zondag in beeld

Bij Nick Steur, zondagochtend in het bos van Hoorn, heb ik meer m’n adem ingehouden dan gefotografeerd – bovendien houdt de jonge kunstenaar er niet van als er te veel van zijn werk wordt weggegeven. Maar bij de andere vier voorstellingen die dag (Tilted-Seasaw, Kumulus-Silence Encombrant, Blaudzun in het Bostheater en FC Bergman met Terminator Trilogie) heb ik m’n hart qua plaatjes maken aardig kunnen ophalen. Hier een bescheiden overzicht van een drukke dag op Oerol, met stiekem ook nog een voorstelling van zaterdagavond.

Landschapstheaterfotografie

“Wie heeft toch ooit bedacht dat locatietheater leuk is”, merkte locatietheaterpionier Riet Mellink gisteravond cynisch maar stiekem ook liefkozend op toen ze dik ingepakt tegen de kou en met een schuin oog naar de naderende hoosbuien loerend stond te wachten voor de poorten van NNT’s Salome. Locatie- en landschapstheater heeft net als de hare ook onze expliciete voorliefde. Ja, het is soms koud, ja, het is soms nat, en o, wat waaiden we ook zopas weer bijna weg op een Terschellings boerenerf. Maar o, wat maakt het soms mooie plaatjes en wat draagt een goed gekozen locatie bijzonder mee aan het bijzetten van kracht aan wat een theatermaker vertellen wil. Meer dan een decor, een achtergrond is de omgeving een acteur, sterker, een hoofdrolspeler die een sleutelrol speelt bij of een stuk uit de verf komt en hoe dan. Over de ins en outs daarvan zal ik eens schrijven als ik wat wakkerder ben dan vandaag. Nu maak ik mijn meelezers graag even lekker met wat beelden van die landschappelijke plekken waar die bijzondere stukken dit jaar op Terschelling staan.

Continue reading

Korte nachten, lange dagen

Wij stromen deze dagen lekker mee met het seizoen. Net als moeder natuur maken we lange dagen en hebben we korte nachten. Onze werkdagen op Oerol beginnen, na een relaxed ontbijtje, rond een uur of acht, negen met het bekijken en uitwerken van onze enorme bergen foto’s en eindigen rond elf, twaalf uur ’s nachts en meestal toch net nog een of twee uurtjes later na de laatste voorstelling en het kopiëren van ons materiaal op de harde schijf. Maar goed dat het festivalseizoen niet het hele jaar duurt en ook lekker meedeint met het ‘lichte’ seizoen 😉

Gisteren ging het festival echt van start met de langste dag – nog niet voor moeder natuur, maar wel voor ons. Eerst voor de bobo’s met de muzikale tentenroute van Dre Wapenaar op Nieuw-Schittrum en vervolgens voor iedereen met een entreebandje op de Westerkeyn, met een lied van de makers van het Atelier Oerol en een megaflashmob met knalrode ballonnen. De genodigden mochten daarna kiezen voor het NNT of voor Groupe Zur. Wij splitsten en zagen zodoende allebei.

Hier een beeldverslagje van de opening.

Geschoten is zelden mis

Naast ons werk voor Atelier Oerol en Oerol festival hebben we afgelopen dagen scènefoto’s gemaakt voor een paar gezelschappen die op Terschelling aan het werk zijn. Een lastige maar leuke klus: laverend tussen zon en schaduw, zon en regen of zon, zonsondergang en donker een voorstelling vastleggen die we niet eerder hebben gezien. Een tot anderhalf uur volle concentratie om geen moment, geen beeld, geen wezenlijke interactie te missen. Dan zo snel mogelijk naar ons huisje op een van de heerlijkste plekken van het hele eiland, om de beelden op de harde schijf te zetten en, als het nog niet midden in de nacht is, snel even te bekijken. De volgende dag bijtijds op voor een tweede blik en de selectie, meestal in meerdere rondes om de hoeveelheid uitgekozen beelden een beetje in de klauwen te houden. Daarna een soloklus voor René: de technische bewerking van de foto’s en het maken van persbestanden van de series. En dan het spannendste onderdeel van het proces: de beelden via WeTransfer naar het gezelschap versturen en… de reactie afwachten.

We zijn niet onervaren, weten dat we prima foto’s kunnen maken maar toch zijn we elke keer weer een beetje nerveus. Zeker als het gaat om makers en gezelschappen met wie we voor het eerst werken: is dit wat ze zoeken, vinden ze het een goede weergave van hun voorstelling, willen ze zich ermee naar de pers presenteren, maken we ze blij?

Dit Oerol is het ‘prijsschieten’: al wat we hebben geschoten, blijkt raak. De een na de ander sms’t, mailt of whatsappt ‘Superfoto’s!!’, ‘Wat een fijne foto’s’ en van die dingen meer. En gisteravond kwamen we zelfs een productieleider tegen die op de parkeerplaats dolenthousiast naar ons riep: ‘Hey! Ik had net een heel blije publiciteitsmedewerker aan de lijn, ze vindt de foto’s prachtig!’

Misschien vinden andere fotografen het heel vanzelfsprekend dat hun klanten blij zijn met hun werk, maar wij niet, wij zijn altijd erg verguld met gemeende complimenten en van sommige worden we zelfs oprecht warm vanbinnen. We doen het graag, we doen het goed, en wat is het fijn als mensen dat zien en waarderen. We werken ons kapot, en genieten er met volle teugen van. Lieve theatermensen: bedankt voor jullie vertrouwen, we doen ons retebest het waar te maken!

Foto’s (niet rechtenvrij) van links naar rechts: De Jongens-Aap Nood Boem, Cowboy bij Nacht-De Meeuwen van Tinbergen, DNA-Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran, NUT-Celebration 3 en Tryater-Hjir 

Vreemd Fries volkje :-)

Oerol begint pas morgen, maar wij hebben onze eerste voorstellingen al in de pocket. Eén ervan had zelfs volle bak: het Friese Tryater nam zijn vrienden gisteren mee over de Waddenzee naar een try-out van Hjir, een mimevoorstelling waarin het publiek kennismaakt met een vreemd volkje – en andersom.  220 door weer en wind gelooide koppen van een jaartje of vijftig, zestig gemiddeld, het mannelijke deel verhoudingsgewijs behoorlijk bebaard, het vrouwelijke praktisch kortgeknipt. Heel anders dan het gemiddelde Oerol-publiek, maar wel volgens waarschuwing op de freone-uitnodiging, zijn ze gekleed in een soort winterboswandelingkleding met dikke jacks en stevige schoenen.

Continue reading

Opmaat: kennismaken met de toekomst van het theater

Net als twee jaar geleden is er in de Oerol-programmering een Opmaat opgenomen. Daarin laten zeven jonge makers uit het Atelier Oerol zien wat ze in huis hebben, dit jaar nog kort en krachtig als onderdeel van een route en volgend jaar, inshallah, in een grotere voorstelling die apart staat opgenomen in het boekje. Wij zijn trots al een paar dagen deel uit te maken van deze groep talenten die samen, zonder het te weten, weer een ontzettend gevarieerde, rijke ontdekkingstocht door het theaterlandschap én door het landschap van Terschelling hebben samengesteld. Een aangrijpende voorstelling over thuis, een verstilde wandeling door een huis, een performance met een hoofdrol voor licht een donker, een muziektheatrale bijdrage van een rapper en nog drie andere ‘cadeautjes’. Kun je nog kaartjes krijgen, ga kijken. Je ziet de toekomst van het theater aan het werk en beleeft een dag om nooit te vergeten.

Hier wat plaatjes uit het voorbereidingsproces.

Verschijningen op een eiland

Na een onstuimige vaart met de autoboot meerden we zaterdag rond noen af in de haven van West-Terschelling. Het grijze, grauwe weer ontving ons niet bepaald hartelijk, maar we hadden toch allebei een welkom gevoel – het eiland is zo langzamerhand ons tweede huis, we kennen het na negen jaar behoorlijk goed.

En toch voelde het dit keer een beetje anders. Want we kwamen niet als vrijwilliger of als schrijver/fotograaf van een artikel voor een theaterblad, maar als fotograaf van Atelier Oerol, van enkele mooie gezelschappen en van het Oerol festival zelf. Je hebt geen idee wat dat doet met een mens dat in 2004 z’n hart heeft verpand aan dit tiendaagse feestje boordevol bijzondere verschijningen op tal van speciale plekken, in het bos, op het strand, op het was, in een krakkemikkig schuurtje. We mogen doen wat we al die jaren deden, heerlijk rondrennen tussen geweldige mensen die hun originele ideeën omzetten in voorstellingen, maar dan met een officiële opdracht – en een medewerkerspas. Huisfotograaf. Als ik dat een dezer dagen om m’n nek krijg gehangen, groei ik van trots, schat ik. Wauw.

Intussen zijn we al weer een paar dagen aan het rondrennen. Eerlijk is eerlijk: rondrijden, met af en toe een stukje op de fiets of te voet, want vijftig kilometer fietsen op een eiland waar windje zes waait, mwah, dat is niet zo aan mij besteed. Maar dat laat onverlet dat we het genoegen weer mogen smaken het festival te zien groeien als kool. Zo is er niks, zo staat er een tent. Zo is het een bos, zo is het een openluchttheater. Zo is het een weiland, zo is het een surrealistisch landschap vol koraalrode palen. Een landschap waar we deel van uitmaken. O joy.

Voor de buitenwereld begint Oerol vrijdag. Voor ons is het al in volle gang. Joepie.

Copyright foto’s (niet rechtenvrij): Moon Saris, Saris & den Engelsman

Terschelling, we komen eraan

De laatste zenuwachtige momenten voor vertrek naar Terschelling zijn aangebroken. Hebben we alles, vergeten we niks? Hardware, tickets, drogisterijwaren, kleren voor weer en wind en als het meezit zon? Niet te bang, op Schylge zijn ook winkels, weinig wat je er niet kunt kopen. De adressenlijstje van mensen die we nog moeten contacten voor onze Over het IJ-projecten, de bestanden van de foto’s die we daar gaan presenteren, het voorwerk dat we hebben gedaan voor het boekje dat we aan het maken zijn, de kaartjes voor m’n vriendin Ellen, en last but not least de stevigste gradatie Deet tegen die ellendige teken en muggen, nee, die mogen we echt niet vergeten, die hebben ze daar niet. Maar alle andere dingen die we mee moeten nemen, ach, rustigaan, dat komt wel goed, of we ze nu morgenochtend in de bus hebben zitten of niet.

Oerol lunatics homanid

De tribune van de Lunatics-voorstelling Hominid in afwachting van publiek tijdens Oerol 2010. Foto ©René den Engelsman

Als we eenmaal weg zijn, laten we Langelille over aan de huisoppas en mogen we even alles achter ons laten en alleen denken aan wat voor ons ligt. Een rustig weekje met makers en medewerkers van Oerol op het heerlijke Terschelling, wat fotograferen, wat filosoferen, wat doorlopen, wat hangen, wat lezen, wat ideeën voor de toekomst bedenken, wat – we zien wel. Ondanks de ongunstige weersvoorspellingen ziet het er voor het eiland best goed uit, en het meeste waait er sowieso voorbij, dus we gaan het hoe dan ook naar onze zin hebben op ons nieuwe plekkie in Mids aan Zee.

En dan, na een klein weekje, is alles opgebouwd, staat alles klaar voor de grote toestroom die het eiland zal aandoen. Het feest kan beginnen, Oerol is daar. Wij hebben er nu al zin in, in ons eerste jaar als huisfotograaf van het grootste locatietheaterfestival van Nederland, wie weet zelfs Europa. We zullen af en toe berichten, in de hoop dat jullie een beetje meegenieten. En voor lezers die ook afreizen binnen nu en tweeënhalve week: bel, mail, sms, dan doen we een bakkie op een van de vele terrassen vol gelijkgestemde openminded leuke mensen die er ook zijn.