Eindredactie Flexmarkt – ook bijna een jaar rond

Reed Business Information maakt nog veel meer bladen. Onder meer Flexmarkt, een vakblad voor bedrijven die zich bezighouden met tijdelijk en flexibel werk, zoals uitzendbureaus, detacheerders en payrollers. Omdat de vaste eindredacteur van dit blad tijdelijk haar werk niet kon doen, vroeg de hoofdredacteur van het HR-portfolio of ik het van haar wilde overnemen. Net als enkele jaren geleden, toen de bewuste eindredacteur met zwangerschapsverlof was, en dat was toen blijkbaar goed bevallen. Het hele jaar rond is in dit geval zes nummers, waarvan er vijf zijn verschenen en nog eentje op de rol staat voor komende maand. Een fijne samenwerking met een externe vakinhoudelijk hoofdredacteur en een interne redactiecoördinator; leuke klus, maar na het einde van dit jaar weer voor een ander. Gelukkig wachten er weer andere tijdelijke of eenmalige klussen. Het lot van de zzp’er, en dat bevalt mij dan weer heel goed.

untitled untitled untitled untitled untitled

Stil…

Normaal gesproken ben ik niet zo stil, maar ik kon een tijdje niet op m’n blog. Dat is weer gelukt, joepie! Nu even wat deadlines aftikken en dan ga ik eens wat updaten hier. Intussen vast deze.

boekjedlettercontour.indd

Machtig landschap waar kunst in groeit

Terschelling is een prachtig eiland, met een machtig landschap. Eens per jaren proberen kunstenaars en hun teams de natuur een beetje te bedwingen, als ze er hun voorstellingen spelen tijdens Oerol. De week ervoor verschijnen er in de duinen, in de bossen, op het strand langzaam maar zeker speelplekken met tribunes. Honderden harde werkers zetten die daar neer, wij zetten ze op de foto.

Beterschap beloofd

Makkelijker gezegd dan gedaan. Meestal trek ik me niet zo veel aan van die uitspraak, want ik ben nogal van het doen wat ik beloof en bovendien niet zo bang voor een moeilijkheidje hier of daar. Maar in dit geval was-ie ook op mij van toepassing en was praten inderdaad een stuk makkelijker dan het daadwerkelijk doen. Dus heb ik m’n prioriteit tijdens het opnieuw opstarten van mezelf toch maar gelegd bij het echte werk in plaats van bij het maken van berichtjes over dat werk.

Jullie mogen van me aannemen dat ik al een tijdje niet heel erg stil heb gezeten. Toch zullen jullie er hier weinig tot niets over lezen. Ik ga de meeste dingen die ik sinds vorige zomer heb gedaan voor wat betreft dit blog laten voor wat ze zijn en het vanaf nu gewoon weer oppakken. Misschien dat ik er later nog eens terugblikje in gooi, want wie zegt dat blogjes altijd over gisteren of vandaag moeten gaan?

Update

Inderdaad, ik ben al maanden van plan m’n belofte na te komen en updates te schrijven voor m’n blog. Laten we zeggen dat de donkere maanden die komen tijd en rust genoeg zullen bieden om er eens echt voor te gaan zitten. Voor nu hou ik het even bij: het gaat stukken beter, ik ben weer aan het werk, ik maak plannen voor de toekomst en neem het er als het even kan ook lekker van qua ‘sport en ontspanning’. Tot gauw!

Uit het ritme

Het leven, dat is wat er gebeurt terwijl je heel andere dingen van plan was. Dat zeiden heel verstandige mensen eerder, en ik ervoer het de afgelopen tijd aan den lijve. Terwijl ik na de drukke festivalzomer weer in m’n gebruikelijke ritme van bladen maken, brochures schrijven en fotoseries schieten begon te komen, wilde mijn lijf iets heel anders. Ik draaide het ziekenhuis in met een scala aan onprettige diagnoses.
Inmiddels ben ik alweer even thuis, de afgrond uit klauterend met af en toe een terugvalletje. Voorlopig werk ik niet en krijgt mijn herstel expliciete voorrang tot, schatten we nu, eind maart. Ook het bijwerken van mijn blog laat even op zich wachten. Dus niet om het drukdrukdruk, maar om heel andere redenen vraag ik jullie, lieve lezers, om even geduld a.u.b. Er valt nog van alles te vertellen over de periode tot half september, en ook sinds die tijd staat de wereld niet helemaal stil. Tot gauw!

Sneak preview reisje Midden-Europa

Het is natuurlijk onmogelijk om wereldsteden werkelijk in beelden te vangen. En het is nog onmogelijker om drie Midden-Europese wereldsteden in negen beelden te vangen. Maar goed, hier toch een heel bescheiden poging een kleine indruk te geven van ons net afgelopen reisje langs Berlijn, Praag, Boedapest en Wenen – de laatste ontbreekt nog. Als het even wil, komt er ook nog een verslag. Maar eerst even wat deadlines aftikken en nieuwe klussen in het garen hangen. Zodat we volgend jaar lekker weer op pad kunnen.

Reactieslot als anti-spamactie

Blijkbaar is er iemand die denkt dat ik aan het einde van m’n salaris een stukje maand overhoud. En dat ik dat zou willen oplossen met een kortetermijnlening. Of dat mijn lezers dat zouden willen. Want ik krijg ongeveer 45 keer per dag een reactie op mijn site die verwijst naar een aanbieder van ‘pay day loans’.
Het gekke is: die spam is zinlozer dan zinloos. Want ik heb geen payday loan nodig en de meeste van mijn lezers ook niet. Zelfs al hadden ze het nodig, dan namen ze het nog niet – sinds een jaar of tig kennen we het fenomeen rood staan en dat helpt ons allemaal wel door die anderhalve dag heen, en anders hebben we wel iemand om ons heen die ons even uit de brand hielp. Mocht een van ons het op een dag toch keihard nodig hebben, dan ging ie daarvoor vast niet naar een bedrijf via allerlei verschillende url’s hetzelfde ding wat je toch al niet wilde aanbiedt en daarmee tien minuten van je volle dag opvreet omdat je al die berichten met een bulkactie uit je reactiebox moet verwijderen.
Want ik ben natuurlijk niet gek: reacties zijn niet meteen te zien op mijn site, die moeten eerst langs de ‘ingezondenbrievenredacteur’. En die houdt niet zo van nonsens, laat staan van commerciële nonsens, dus al die berichten verdwijnen linea recta in het eeuwig archief.
Ik begon dit blog pas een paar maandjes terug, en blijkbaar is WordPress nogal spamgevoelig. Het wordt met de dag erger, ik ben al van een paar per dag na de eerste maand gegroeid tot interessant genoeg voor een stuk of veertig paydayloansberichten per dag. Aangezien ik geen zin heb om die iedere dag te gaan zitten verwijderen, ook omdat tijd stoppen in onzin uiteindelijk mogelijk wel leidt tot financiële tekorten, gaat het slot voorlopig even op de deur.
Reacties zijn nog steeds van harte welkom, maar dan gewoon via de mail. Daar kun je me ook bereiken als je een gaatje in de begroting hebt en denkt dat ik je daarbij kan helpen. Niet allemaal tegelijk, graag, het is bijna het einde van de maand 😉

Visitekaartje

Daar zat ik, in een overleg met een kennis en de rest van het bestuur van de stichting waarvan zij secretaris was. De stichting had een website en een folder nodig en ik zou die gaan maken. Leuke klus voor een interessante stichting in de zorgsector, een van mijn lievelingsthema’s.

In een kruisverhoor moest ik verantwoording afleggen over vergelijkbare dingen die ik had gedaan en andere dingen die ik in mijn mars had. Geen punt, want naast ontelbare tijdschriften, jaarverslagen en boeken heb ik in m’n inmiddels best aardige carrière ook genoeg folders en websites gemaakt die het daglicht bijzonder goed kunnen verdragen. Mijn portfolio sprak voor zich, leek het gezelschap te vinden. Fijn zo.

Daarna stelde ik vragen die me zouden brengen naar de kern van de behoefte van deze stichting – want misschien vonden zij zelf wel dat ze een website en een folder nodig hadden, maar misschien bleek bij dieper graven dat die communicatiemiddelen helemaal niet zouden helpen bij het bereiken van de gestelde doelen en doelgroepen.

Dat vonden ze maar lastig, met name de man die de pr-commissie voorzat en die tot nog toe de foldertjes en tekstjes zelf in elkaar had geknutseld. Waarom ik zo moeilijk deed, ze wisten toch wat ze wilden? Euh nou, jullie halen er een vakvrouw bij en om mijn vak uit te oefenen moet ik soms wat lastige vragen stellen. Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald, toch? Inderdaad, vonden de voorzitter en secretaris, dus ik mocht door, tot zichtbare ergernis van de ‘pr-man’.

Het overleg was klaar, we hadden de afspraak gemaakt dat ik een inhoudelijk voorstel met financiële component zou maken. Of ik een visitekaartje had, vroeg de lastpak die mij maar en lastpak vond nog. Nee, had ik niet. Een website dan. Nee, ook niet. Bijna boos wierp hij me voor de voeten dat ik wel een amateur moest zijn, een bedrijf in de communicatie en dan zelf geen communicatiemiddelen hebben, onmogelijk in zijn ogen.

Ik moest erom lachen. Ik had altijd voldoende werk dus geen behoefte aan acquisitieondersteuning. Mijn portfolio werkt prima als visitekaartje waar het op zelfpromotie aankomt. En als iemand per se wil weten waar hij me kan bereiken, werkt een handgeschreven briefje met naam, nummer en e-mailadres ook prima. Dat gaf ik hem dus.

En dat was het laatste contact dat we hadden. Een dag later belde ik mijn vriendin en zei ik dat ik de samenwerking met haar stichting, met deze meneer niet zag zitten. Niet omdat ik moeilijke mensen uit de weg ga (ik hou van ze!), maar vooral omdat ik het bijzonder onaangenaam vind te werken met mensen die mijn bijdrage als overbodig zien en mij overduidelijk een bedreiging vinden, zelfs al is alles wat ik zeg en doe volledig op hun belangen gebaseerd. Liever geen klus dan een rotklus.

En nu, zes jaar later, heb dan eindelijk het kleinood waar die pr-meneer zo naar snakte. Niet omdat anderen het nodig vonden, niet omdat ik werk tekort kom, niet omdat ik niet graag meer handgeschreven briefjes maak, maar gewoon, omdat ik er zin in had. En ook omdat de drukwerkmogelijkheden voor kleine ondernemers door het enorme aanbod van internetprinters enorm zijn gegroeid en het best lollig is voor een paar tientjes vier verschillende ontwerpen te maken met vier foto’s die ik zelf heb gemaakt.

Omdat ik toch bezig was, heb ik maar meteen even een nieuw weblog in elkaar geschroefd dat ik de komende maanden, jaren hoop uit bouwen met stukjes over dingen die ik zowel zakelijk als privé doe en die het melden waard zijn. De kop komt je vast bekend voor. Nog even en ik heb voor het eerst in m’n zakelijke bestaan ook een eigen huisstijl…

Bloggertime!

Door het gedoe bij web streepje log verging me de lol in het bloggen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en het kriebelt dat het een aard heeft. Dus ik ga weer beginnen. Voorzichtigjes aan, niet al te veel tekst, vooral plaatjes, mededelingen, observaties, van die dingen.

Veel plezier!

 

(De ruïnes van mijn oude blog staan trouwens op http://mswoord.weblog.nl, voor wie wil weten wat ik de afgelopen jaren uitvrat. De meeste teksten en foto’s zijn hervonden, maar de categorisering en de opmaak zijn totaal gemangeld. Wie daar een beetje doorheen kijkt, krijgt alsnog een aardige indruk van mij. Niet van werk, want behalve theaterfotografie staat daar weinig van op.)