Gluren in agenda’s

Praktijkblad Ondernemingsraad is een vakblad voor, juist ja, ondernemingsraden. Het staat boordevol artikelen over ontwikkelingen in de medezeggenschap; verhalen van or-leden die samen met of dwars tegen hun directie proberen iets gedaan te krijgen voor de medewerkers van een bedrijf of instelling; en handige tips en adviezen om het or-werk zo goed mogelijk te doen. Om tussen al dat procedurele geweld ook aandacht te schenken aan de mens achter het or-lid bedachten we een aantal jaren terug De dag van, waarin ik met camera een dag(deel) meeliep met een medezeggenschapper en schetste waar die van de vroege ochtend tot en met de late avond mee te maken kreeg, niet alleen op het gebied van de or, maar ook in het gewone werk en in het leven thuis.
Begin dit jaar hebben we de rubriek omgebouwd naar De agenda en kijken we iets hapsnapper naar dezelfde mix maar dan verspreid over een week, met instagramachtige plaatjes als illustratie. Zo kunnen we meer aan de orde laten komen en een breder beeld te schetsen van een or-voorzitter, een gewoon or-lid of een adviseur in de medezeggenschapsbusiness. Diepgang hebben we in de andere artikelen al genoeg, dankzij mijn collega-journalisten, De agenda brengt juist wat lucht. Ik ben nu in de slag met de or-voorzitter van een technisch bedrijf in de omgeving Nijmegen die in z’n vrije tijd radio maakt, onderstaande afleveringen zijn eerder dit jaar verschenen.
untitled untitled untitled

Eindredactie Flexmarkt – ook bijna een jaar rond

Reed Business Information maakt nog veel meer bladen. Onder meer Flexmarkt, een vakblad voor bedrijven die zich bezighouden met tijdelijk en flexibel werk, zoals uitzendbureaus, detacheerders en payrollers. Omdat de vaste eindredacteur van dit blad tijdelijk haar werk niet kon doen, vroeg de hoofdredacteur van het HR-portfolio of ik het van haar wilde overnemen. Net als enkele jaren geleden, toen de bewuste eindredacteur met zwangerschapsverlof was, en dat was toen blijkbaar goed bevallen. Het hele jaar rond is in dit geval zes nummers, waarvan er vijf zijn verschenen en nog eentje op de rol staat voor komende maand. Een fijne samenwerking met een externe vakinhoudelijk hoofdredacteur en een interne redactiecoördinator; leuke klus, maar na het einde van dit jaar weer voor een ander. Gelukkig wachten er weer andere tijdelijke of eenmalige klussen. Het lot van de zzp’er, en dat bevalt mij dan weer heel goed.

untitled untitled untitled untitled untitled

Eindredactie POR – bijna een jaar rond

Net als voorgaande jaren redigeerde ik de 40 tekstpagina’s van iedere uitgave van Praktijkblad Ondernemingsraad, een vakblad voor medezeggenschappers in alle mogelijke sectoren. Sterkere koppen, betere intro’s, fouten in structuur, stijl en taal eruit, zowel bij de teksten van professionele schrijvers als bij die van de meewerkende adviseurs en de redactiecollega’s van Reed Business Information. Daarnaast leverde ik een bijdrage aan de inhoud door het meedenken over onderwerpen en de mogelijke insteken van de artikelen, zorgde ik voor beelden bij de artikelen, via stockbureaus, het fotobureau van Rbi en in direct contact met onze vaste illustratoren (Peter Cuypers, Joep Bertrams, Ludo de Boo en Arend van Dam), briefte ik de vormgevers in India en corrigeerde ik de proeven direct in de aangeleverde InDesign-files.

untitled untitled untitled untitled untitled untitled

De mooiste van…

Afgelopen dagen scrolde ik door m’n beelden van afgelopen jaar en op gevoel pikte ik er een stuk of zeventig uit die ik het mooiste vond. Als zoethoudertje tot ik tijd heb om m’n site bij te werken hier: the best of uit eigen keuken.

Stil…

Normaal gesproken ben ik niet zo stil, maar ik kon een tijdje niet op m’n blog. Dat is weer gelukt, joepie! Nu even wat deadlines aftikken en dan ga ik eens wat updaten hier. Intussen vast deze.

boekjedlettercontour.indd

Snelle impressie van genoten Oerol-ervaringen

Deel 1: het landschap in de hoofdrol

Machtig landschap waar kunst in groeit

Terschelling is een prachtig eiland, met een machtig landschap. Eens per jaren proberen kunstenaars en hun teams de natuur een beetje te bedwingen, als ze er hun voorstellingen spelen tijdens Oerol. De week ervoor verschijnen er in de duinen, in de bossen, op het strand langzaam maar zeker speelplekken met tribunes. Honderden harde werkers zetten die daar neer, wij zetten ze op de foto.

Terugblikken terwijl wij vooruitblikken

Op Terschelling wordt heel hard gewerkt aan een nieuwe editie van Oerol. Wij krijgen al her en der wat sneak peaks op mooie locaties verspreid over het hele eiland – en het wordt heel mooi allemaal, dat kunnen we alvast beloven. Nog vier dagen en dan barst het los. Intussen moeten jullie je nog even vermaken met deze plaatjes van vorig jaar. Napret, doet het vast ook goed als voorpret. Bij mij tenminste wel.

RIJKS: modern-klassiek met hier en daar een verrassing

Groot voordeel van een vent die bij het Rijksmuseum werkt: je krijgt soms heel fijne ‘kerstpakketten’. Afgelopen feestdagen een bon voor een geheel verzorgd diner bij het classy, los-vast aan het museum gekoppelde restaurant van chefkok Joris Bijdendijk, RIJKS. We krijgen de RIJKStafel voorgeschoteld, een prettig modern-klassiek vijfgangenmenu met her en der een fijne verrassing.

Rijksrestaurant - © Saris & den EngelsmanHet is een drukke donderdagavond, een paar weken geleden. Het museum is extra geopend voor de populaire tijdelijke expo De late Rembrandt; voor- en achteraf (ja, na negenen!) schuiven bezoekers uit de hele wereld aan Bijdendijks dis. De meesten in kostuum (heren) of net ensemble (dames), een enkeling op z’n doordeweeks (René).
Het voelt vol, maar niet hectisch. Er is aandacht voor alle gasten, maar niet overdreven veel – op een enkele uitzondering na, vermoedelijk vaste of kritische gasten. Kregen we vorige keer, niet lang na de opening, de sommelier aan tafel voor advies, dit keer moeten we het doen met een ‘gewone’ medewerker die duidelijk geen vinologisch expert is maar gelukkig wel weet wat ze moet schenken. De gangen volgen elkaar zo snel op dat we na gerechtje drie even een pauze laten inlassen. Die wordt ons van harte gegund.
Ik laat alle vijf de gangen en ook de amuse even de revue passeren in een korte beschrijving met wat kritische toetsen – als een stuurvrouw aan wal, dat realiseer ik me terdege, want ik zou ondanks enig kooktalent geen van deze gerechten zonder een enorme berg hulp op tafel kunnen zetten.
Continue reading

De sneakste sneak preview

De allersneakste sneak preview die je als toeschouwer kunt krijgen, is aanwezig zijn bij de eerste tekstlezing van een nieuwe voorstelling. Dat is over het algemeen voor de gewone toeschouwer niet weggelegd, maar gelukkig ben ik naast toeschouwer ook fotograaf voor wat gezelschappen. En dus mag ik heel af en toe meegluren als de spelers samen met de regisseur de eerste stapjes zetten op weg naar een voorstelling. Te gek, want in de meeste gevallen komen wij natuurlijk ook pas als alles af is, of tenminste zo goed als, een paar daagjes voor de première, en dan moet ik mijn nieuwsgierigheid veel langer bedwingen.

Groepsportret van alle acteurs van Holes.

Groepsportret van alle acteurs van Holes.

Dit was zo’n af en toe. Op een mooie dag in april kwamen alle spelers en andere medewerkers aan Holes van Tryater/De Jonge Republiek samen in Leeuwarden en ik mocht erbij zijn. In een volle zaal vol betrokken Tryater-medewerkers, zo veel dat regisseuse Silvia Andringa er even confuus van was, was de tekst van Holes voor het eerst te horen uit de monden die deze straks op Oerol, en later in Leeuwarden, ook gaan uitspreken. De eerste liedjes waren er ook al , goed voor de sfeer. Samen met René maakte ik daarna portretten van de artistieke kern die de voorstelling creëert en alle acteurs.

Wij verheugen ons enorm op deze voorstelling. Klik hier om er meer over te lezen.

De koningin van Paramaribo

Voor Vorst producties fotografeerden we in april de voorstelling van jonge maakster Dorothy Blokland. Ze koos voor een expliciet debuut: het levensverhaal van Wilhelmina Rijburg, ook wel Maxi Linder, het bekendst onder haar bijnaam de koningin van Paramaribo. Maxi werd geboren in 1902, en in haar jongevrouwenjaren ontwikkelde ze ze zich tot een van de beroemdste prostituees van haar tijd, geliefd onder zeelieden en soldaten, maar ook onder het ‘betere volk’. Ze was schaamteloos, welbespraakt en extravagant, zeker voor die tijd. Interessant portret van een uitgesproken vrouw door een andere uitgesproken vrouw.

TREKken rond de Lauwersmeer

Er kwam iets nieuws in het noorden. Het heette TREKfestival, het zag er erg spannend uit en het had enthousiaste ‘trekkers’ die er duidelijk een succes van wilden maken. De trekvogel was het centrale gegeven, de periode dat ze terugkeren van hun winterreis was de tijd waarin het zou gebeuren. Rondom de Lauwersmeer, waar de vogels in groten getale en in een enorme soortenrijkdom neerstrijken. De invulling was vooral cultureel, waar mogelijk geënt op de trek en het landschap.

Even overwoog ik contact te leggen. Maar toen ik las dat ze voor alle posten vrijwilligers zochten (wat wij niet zijn) en ik bovendien even wat andere dingen te doen had (zie pauzeberichten vanaf november 2013), heb ik dat achterwege gelaten. René ‘trok’ deze winter z’n eigen plan en legde contact zonder vooroverleg met z’n hoogstpersoonlijke marketeer (ik zei de gek). Hij was vooral getriggerd door het openingsconcert van Sytze Pruiksma, de beminnelijke Friese componist van wie we al in 2009 een concert op Oerol zagen en met wie hij twee jaar geleden twee nachtjes in een Terschellings pension aan het ontbijt zat. Gelijk heeft-ie, prachtig wat die man maakt, heel aards en toch zo hemels.

De organisatie was meteen enthousiast over het idee dat we foto’s wilden komen maken, er was eigenlijk geen budget, maar als Saris & den Engelsman zouden komen, tja, dan zouden ze eens gaan graven en sowieso konden we ergens overnachten – lief hoor 🙂 Zo gezegd, zo gedaan, zoeken werd vinden en eind maart togen we een lang weekend naar het Lauwersmeergebied, waar van we van hot naar her zouden crossen om zoveel mogelijk van het grote programma vol kleine optredentjes en workshops mee te pikken.

Continue reading

Sneak previews Tryater

sneakEen of twee keer per jaar geeft Tryater sneak previews, verse inkijkjes in projecten die gaan komen, experimentjes die misschien ooit projecten gaan worden of proefjes die misschien nooit een direct vervolg krijgen maar wel een interessante samenwerking opleveren. Dit voorjaar waren er weer twee, die ik mocht fotograferen. Heel verschillend, maar met een klein linkje in het creatieve brein.

De eerste is een behoorlijk affe multimediale voorstelling/installatie van Judith Nab: Mijn huis, de rest van de wereld (en daarbuiten). Haar werk is al jarenlang in heel Europa te zien, maar niet zo veel in Nederland. Gelukkig was deze dat wel, want o, was is dit fijn. Nab koppelde de ideeën van wetenschappers over aarde, heelal en diepzee aan de visie van kinderen op dezelfde thema’s en dat levert even verrassende als maffe ideeën op. En niet te vergeten schitterende beelden, deels gefilmd, deels getekend en deels een combinatie van allebei, die rondom je worden geprojecteerd op drie muren van de ruimte, je dus zo goed als geheel omgeven (want verder dan 270 graden kunnen de meeste mensen heus niet kijken ;-)) en daarmee onvermijdelijk bij je binnenkomen.

De tweede komt ook binnen en hoe. Een beetje onwennig presenteerde een zo aan de spotlights gewende Tamara Schoppert een prille eerste versie van een klein stukje van ‘De Schoenen van mijn moeder’ (werktitel, zie verderop). Onwennig, niet omdat ze dit keer niet acteert maar regisseert, want dat deed ze de laatste jaren al vaker met veel succes (wij herinneren ons een fantastische Disco Pigs, de helaas niet verder doorgeproduceerde indrukwekkende sneak preview Sy en heel recent het schattige Biggels en Tuiten). Nee, waarschijnlijk komt het doordat er meer van haarzelf in deze voorstelling zit dan ooit tevoren. Grote inspiratiebron is namelijk haar eigen manisch-depressieve moeder (nu heet dat bipolair) – voorwaar geen eenvoudig onderwerp om aan te kaarten voor kinderen vanaf 8, de doelgroep van het inmiddels Mama Gazoline gedoopte stuk. Omdat actrice Aly Bruinsma andere bezigheden had, gaf ze de presentatie samen met acteur Tijs Huys, die ook in de uiteindelijke versie zal spelen. Als ze voortzet wat ze hier in het piepklein liet zien, wordt het een theatrale, poëtische, liefdevolle schets van zowel de pijnlijke als de mooie kanten van de kronkels in haar moeders hoofd en hoe die voelen voor een kind.

Kalf met Kempenaer-praam en courgetti

Voor 4 personen

courgettiDraai verse pesto van een halve struik basilicum, een halve struik (platte) peterselie, een hand rucola, 75 gram parmezaan, 50 gram geroosterde pijnboompitten, 2 teentjes knoflook, peper, zout, een kneepje citroensap en voldoende goede olijfolie om er een vloeibare massa van te maken.

Leg op de bodem van de ovenschaal een takje rozemarijn en drie takjes tijm, verdeel er 24 cherrytomaatjes over, overgiet ze met olijfolie, maal er peper en zout over en schud ze even om. Gaar ze 20 minuten in een voorverwarmde oven van 150 graden.

Snij 2 courgettes in dunne reepjes (handmatig, mandoline of spiralizer), zet ze aan in een wok of grote pan in een flinke scheut olijfolie en voeg als ze beginnen te garen 1 stronk broccoli toe, in ultrakleine roosjes (handmatig of keukenmachine). Maal er peper en zout over. Roerbak twee minuten tot het gaar is.

Kook eventueel 200 gram spaghetti al dente. Je kunt dit ook weglaten voor een gezonder, koolhydraatarm gerecht.

Verdeel 400 gram rosé kalfsvlees (kalfsoester) in vier stukjes van ongeveer 1,5 tot 2 centimeter dik, droog ze met keukenpapier en kruid ze met versgemalen zout en peper. Leg op één kant van ieder stukje vlees een flink blad verse salie, pak ieder stukje ondersteboven in met in totaal 100 gram dungesneden praam van De Kempenaer in het Zuid-Friese Echtenerbrug (of een andere sublieme rauwe-hamsoort, parmaham bijvoorbeeld) en haal ieder stukje luchtig door wat bloem. Bak het vlees op hoog vuur in een koekenpan of braadpan in olijfolie of roomboter, eerst een tot twee minuten op de ‘sluitkant’ dan op de saliekant en laat ze kort rusten in een stuk aluminiumfolie.

Meng de courgette en broccoli in de nog warme pan met de tomaatjes, de pesto en eventueel de pasta en verdeel alles over verwarmde diepe borden. Snijd om het wat makkelijker te kunnen eten het kalfsvlees voorzichtig in reepjes of laat ze lekker heel.

Wijnkeus bij deze saltimbocca: een stevige viognier (wit) of een lichte rosé

Smakelijk!

Cement in beton gegoten

Wat ons betreft gaan sommige dingen nooit over. Festival Cement is zo’n ding. Altijd splinternieuw en toch zo vertrouwd, een heerlijke paradox, en daar houden we van. Hoort steevast bij ons jaar. Fijne mensen, mooie makers, open sfeer; echt een plek om lekker jezelf te zijn – hoe je ook bent. En mooie beelden, die kun je er ook maken, als je dat tenminste mag, of liever ‘moet’ zoals wij. Voor het derde jaar op rij waren we festivalfotograaf en bovendien scènefotograaf voor een paar gezelschappen. Never a dull moment, met naast altijd minstens een dik dozijn bijzondere voorstellingen vooral veel prettige ontmoetingen, aangename ervaringen en andere dingen die een mensenleven kleur geven.

Posterfoto Dorothy Blokland

Basic CMYKVoor Vorst producties, de nieuwemakerstak van het fijne theater De NWE Vorst in Tilburg, fotografeerden wij de prachtige nieuwe maakster Dorothy Blokland voor de flyer en poster van haar voorstelling De koningin van Paramaribo. Dorothy studeerde in 2014 af als theatermaker en docent aan de Academie voor Theater van FHK Tilburg en laat in De koningin van Paramaribo de kracht van de vrouwelijke seksualiteit zien. Ze vertelt het verhaal van Maxi Linder, een van de bekendste Surinaamse hoeren uit de jaren ’50 die voor veel ophef zorgde in het koloniale Suriname van die tijd. De voorstelling van Dorothy gaat op 17 april in première en hoopt deze zomer nog op festivals te staan.

We zijn Daphne de Bruin, toptheatermaakster en ultralieve vrouw, ontzettend dankbaar dat we de studio op de Vrijstaat mochten gebruiken om deze uitgesproken Surinaamse vrouw op de foto te zetten in Utrecht.

Uit de oude doos, euh, ouwe taart

stapel-op-de-lente-klein2We schrijven 2007. De Leukste Taarten punt nl bestond net, het forum had hooguit 250 leden. Wij pioniers van heel bakkend Holland kenden elkaar en elkaars werk allemaal – nu zijn er bijna 25.000 taartenbaksters geregistreerd. Daarvoor had ik wel eens een barbietaart en een dinosaurseiland gemaakt met fondant en dat was niet zo’n succes. Althans, wel bij de ontvangers, die waren onder de indruk en aten er met smaak van, maar niet bij mij, want ik zag meer mislukte dingen dan goede. Aangezien ik niet zo hou van hobby’s waar ik weinig talent voor lijk te hebben, hield ik er snel weer mee op.
Maar het bleef kriebelen, want waarom zou ik dat gvd niet kunnen met m’n knutseltalent? En dus waagde ik nog eens een poging. Ik schreef me in op het forum en poste de eerste marsepeintaart die ik in elkaar had gefrummeld voor de verjaardag van een vriendin in Limburg. Wat hoop gaf: met marsepein kon ik uitermate goed uit de voeten, veel beter dan met de makkelijk scheurende, vies ruikende fondant. Vriendin was verguld, het forum stak me veren in de reet. Dat smaakte naar meer 😉 Ik vroeg op de site van de Leukste Taarten om en zocht er naar tips, adviezen en goede ideeën om het taartenbakken en -decoreren beter te leren, want ik was van plan een indrukwekkende entree te maken op m’n neefjes vierde verjaardag (nu elf). Dat lukt met een grote Bob-de-Bouwer slagroomtaart met bijpassende bolcakejes en vooral met het pluk-de-lente-stapeltaartje op de laatste rij hieronder. Daarvoor en daarna heb ik nog wat meer geoefend – en weggegeven voor allerlei gelegenheden.
Toen mensen hele Disney-kastelen en torenhoge stapels gingen bouwen, ben ik afgehaakt. Ik was meer van het klein maar fijn, met af en toe een uitschieter, en maakte de taartjes bovendien puur voor mijn eigen plezier en, mooi meegenomen, die van m’n vrienden- en familiekring. Dat mooier, hoger, verder, sneller hoefde niet zo nodig voor mij.
Ik vond net een stel van m’n creaties op m’n oude server, misschien toch leuk er even een paar te laten zien.

Fries Food Festival: food for thought, knorrende magen

Omdat wij van eten houden, in het bijzonder van lekker eten van (of op) eigen bodem, lieten wij ons eenvoudig verleiden vandaag een tripje naar Leeuwarden te maken. Daar was het derde Fries Food Festival, met als motto: proeven, beleven, doen. Let’s go!
We vertrokken rond lunchtijd zonder te hebben gegeten en sloegen ook het boodschappen doen over. Zou geen probleem zijn om ter plaatse een lekker menuutje samen te stellen voor tussen de middag zodat we thuis vanavond met een boterham toe zouden kunnen. Dachten we.

Tien
Rond een uur of een kwamen we schouwburg De Harmonie binnen, na het betalen van een tientje elk. Tien minuten later hadden we ons eerste rondje gemaakt. We houden ervan een evenement snel te scannen en daarna de diepte in te gaan, maar deze speedscan was wel een tikkie te rap naar onze zin. Een dik dozijn stands binnen, twee buiten, dat heb je zo gezien. En de workshops: helaas alleen voor kinderen die mochten knutselen met groente en andere etenswaar en pas om vier uur het enige doeding voor ‘grote mensen’, namelijk visfileren door het Ailand in Lauwersoog. Continue reading

De dag van… Willem van den Born, Vitens

Voor Praktijkblad Ondernemingsraad maak ik vier keer per jaar een groot artikel: de dag van… Daarin volg ik een dag een or-lid, schets ik in grote lijnen zijn werk en zoom ik in op de dwarsverbanden tussen het dagelijkse werk en het or-werk.De foto’s maak ik ook zelf.

Veel or-leden zijn kantoortijgers, maar soms sta ik met een or-lid samen tot m’n knieën in de modder, zoals tijdens de dag dat ik op pad was met Vitens-monteur Willem van den Born. Een echte verhalenverteller, die de ontwikkelingen in het land van het water al tientallen jaren op de voet volgt en al die tijd zorgt dat mensen in het gebied rond zijn woonplaats Hilversum niet (te lang) zonder zitten. Mooie kerel.

untitled

Eindredactie Praktijkblad Ondernemingsraad

Acht keer per jaar maak ik een blad over medezeggenschap voor Reed Business Information. Dat onderwerp gaat nooit vervelen. Het gaat over hoe mensen in de or en andere vormen van medezeggenschap en hoe ze al dan niet meepraten over de ontwikkelingen in hun organisatie die het personeel aangaan – in principe bijna alles dus. De ontwikkelingen rond dit thema staan niet stil, de wet- en regelgeving verandert voortdurend, net als de manier waarop mensen werken en de bedrijven waarin ze werken. Ondernemingsraadsleden verzinnen allerlei manieren, zowel op grote als kleine schaal, waarop ze medezeggenschap kunnen bedrijven.

Er zijn dit jaar al twee nummers verschenen, de derde is net naar de drukker. Dit zijn de eerste twee covers.

Feikes Huis/Sanne Zweije – Tik Tak Slaap

Theater maken voor de allerkleinsten is geen gemakkelijke opgave. Zeker niet als je zoals Sanne Zweije tegelijkertijd de peuters én de papa’s en mama’s wilt aanspreken. Ze waagde een geslaagde poging met Tik Tak Slaap, waarin een mama een kindje – of eigenlijk: een heel klein abstract poppetje – in bed legt en aan haar avond begint. Die ziet er zo uit: ze wil op haar gemakje wat eten en daarna lekker uitrusten van een zware dag, met een fijn boek op de bank. Dat wil allemaal niet erg lukken, want haar kleintje kan de slaap niet vatten. En als het dan eindelijk slaapt, wordt het wakker van zijn dromen van onbekende werelden en schrikt het van de schaduwen van de dingen in zijn kamertje – herkenbaar voor alle leeftijden. Telkens komt mama hem troosten met een mooi liedje en liefkozingen. Totdat mama echt uitgeput is en de rollen worden omgedraaid. Fijn, klein, met een ingenieus decor ter grootte van een bescheiden buffetkast en met een muzikante die op de vloer live bijna alle geluiden maakt.

Brekber – Tryater

Eigenlijk was het al uitgespeeld, maar omdat meer mensen dan erin konden de voorstelling Brekber wilden zien in Museum het Princessehof in Leeuwarden spelen er de hele maand maart extra voorstellingen. De acteurs lopen op eieren, figuurlijk dan, want ze spelen in en om een installatie die is gebouw van 888 borden uit de collectie van het museum. De voorstelling gaat over het opbouwen van iets bijzonder en het los moeten laten – en hoe dan. In dit geval draait het om een prachtige verzameling keramiek die door de nieuwe generatie en de kenners maar zeer ten dele als bijzonder waardevol wordt gezien. En dat doet pijn, als je het een leven lang hebt gekoesterd. Mooiste rol is voor Aly Bruinsma, die de sjieke verzamelaarster koud en kwetsbaar tegelijk neerzet – een beetje zoals de borden die haar omringen.

Thúsfront – Tryater

Theaterkrant zag de Tryater-voorstelling Thúsfront en schreef een schrikbarend negatieve recensie. Ik mag er natuurlijk niks over zeggen, want ben een collega bij Theaterkrant én werk in opdracht van Tryater. Maar ik heb er ook wel een beetje verstand van, en begeleid daarom de foto’s toch even met een stukje van eigen hand – want niks zeggen over dingen die ik belangrijk vind, dat is dan weer niet bepaald mijn grote kracht.

Afgelopen zaterdag zat ik in een tot theater omgebouwde gymzaal in Lemmer tussen echt Tryaterpubliek (de provincie bespelen is immers de lastige kernopdracht van het Friese gezelschap) dat geregeld de adem inhield en beslist geraakt was door dit stuk en de prachtige personages. Ook ik heb af en toe naar adem moeten happen, nog net geen traantje hoeven wegpinken – veel scheelde het niet. Dat is best bijzonder, want ik ben een ervaren toneelkijker, doorgewinterd recensent en bovendien de fotograaf van deze voorstelling, dus ik zie veel en ken bovendien de mensen die daar stonden te spelen – en geloofde ze desondanks.

Ik ben blij dat dit stuk geen documentaire is geworden, of een tekstlezing is gebleven, zoals de Theaterkrant-recensent voorstelt. Nu krijgen vele honderden Friezen in tientallen gemeenschapshuizen en andere parttime theaterzalen live een heftig inkijkje in hoe het is om als ouders thuis machteloos te moeten toekijken terwijl je vrolijke zonen in een ver en onbekend land tijdens één toertje op een keiharde manier volwassen worden door de gruwelen van een land in oorlog. Want dat is waar deze voorstelling over gaat, en dat is niet per ongeluk.

Als de recensent het politieke gekrakeel aan de orde wil stellen, moet hij een regisseursstoel kopen en zelf een voorstelling maken over dit onderwerp. Beoordeel een voorstelling op haar eigen merites, zeg ik vanuit de recensentenstoel, en niet vanuit wat je had willen zien. En liever nog: kijk door de ogen van de doelgroep, verplaats je in een doelstelling, dan alleen kun je tot een redelijk oordeel komen. Dat deed de Leeuwarder Courant, en die kwam tot vier sterren.

 

 

Biggels en tuiten

Ben fan van jeugdtheater, hoe kleiner de officiële doelgroep hoe leuker ik het vaak vind. Deze was voor 4+, werd gemaakt door de vriendelijkeTamara Schoppert van Tryater in samenwerking met het mooie Zwolse gezelschap Theater Gnaffel. De laatste zijn gespecialiseerd in poppen en de bespelers ervan, de eerste ontdekt geregeld interessante acteurs en actrices en samen maakte dat een heel fijn tafereeltje van een stugge oude man en een meisje dat hem prikkelt, uitdaagt, kietelt, plaagt en uiteindelijk liefdevol ontroert omdat ze tranen verzamelt en er van hem ook beslist een wil hebben. Lief, poëtisch, niet gemakkelijk op de lach, maar wel heel fijn en met ruim voldoende humor.

Meer info: site Theater Gnaffel

Beterschap beloofd

Makkelijker gezegd dan gedaan. Meestal trek ik me niet zo veel aan van die uitspraak, want ik ben nogal van het doen wat ik beloof en bovendien niet zo bang voor een moeilijkheidje hier of daar. Maar in dit geval was-ie ook op mij van toepassing en was praten inderdaad een stuk makkelijker dan het daadwerkelijk doen. Dus heb ik m’n prioriteit tijdens het opnieuw opstarten van mezelf toch maar gelegd bij het echte werk in plaats van bij het maken van berichtjes over dat werk.

Jullie mogen van me aannemen dat ik al een tijdje niet heel erg stil heb gezeten. Toch zullen jullie er hier weinig tot niets over lezen. Ik ga de meeste dingen die ik sinds vorige zomer heb gedaan voor wat betreft dit blog laten voor wat ze zijn en het vanaf nu gewoon weer oppakken. Misschien dat ik er later nog eens terugblikje in gooi, want wie zegt dat blogjes altijd over gisteren of vandaag moeten gaan?